Even dacht ik dat ik God was

Ik voelde me deze week een God in het diepst van mijn gedachten. Allerlei bijzonderheden over Manuela werden mij onthuld, ik hoefde ze alleen maar op te schrijven. Een God was ik die een mens schiep. Niet de eerste, ook niet de tweede, maar alsnog een nieuwe persoon, zoals ik voor Een kleine promotie Diederik, Claudia en Iris tot leven riep en – samen met Cécile Sanders – Marjan de Vries van In de schaduw van de Wolkenkrabber.

Afbeeldingsverbod
Scheppen is een goddelijke daad en daarom in verschillende culturen ingeperkt. Het Christendom in het Byzantijnse rijk kende een verbod op het afbeelden van personen, net als de Soenitische Islam. In eigen land hadden we in 1566 een heuse Beeldenstorm.

Strikt genomen vallen ook fotograferen en filmen onder de scheppende activiteiten, omdat zij tweedimensionale interpretaties zijn van de driedimensionale schepping. In Zuid-Afrika was televisie daarom lange tijd verboden. De voordelen van de moderne weergavetechnieken zijn echter zo groot, dat geen serieuze regering ze nog probeert tegen te houden.    

Snuggere dertiger
Wat heeft mijn goddelijke moment je nu concreet opgeleverd qua Manuela, zal de lezer na deze historische uiteenzetting willen weten. Welaan: ik zag mijn nieuwe romanfiguur ineens voor me, een succesvolle dertiger die in een dure bolide rondrijdt. Ze heeft jarenlang richtingloos geklungeld, op school en op werk, tot ze op een effectenbedrijf door haar senior bij de les werd gehaald. Ze was toch snugger en kon goed rekenen? Dan kon ze daar beter iets mee doen, voor het bedrijf en voor zichzelf. Dat ze er allochtoon uitzag, was geen excuus. Maar, dat begreep ik ineens, er was een probleem met haar adoptieouders en dat had haar op achterstand gezet. En zo schreef ik het volgende fragment.

Kind op bucket list
Ze had altijd om aandacht moeten vragen omdat haar adoptieouders zo druk waren. Op een avond hadden beiden een belangrijke afspraak gemaakt, in de mening dat de ander op Manuela zou letten, want die had een proefwerk. In plaats van blij te zijn omdat ze zonder toezicht was, viel ze met puberale bitterheid uit tegen haar ouders.    
“Jullie geven niks om mij, ik stond op jullie bucket list, onder de Chinese Muur. Kind adopteren, liefst meisje.”
Haar ouders hadden gezwegen, beschaamd. Tenslotte was haar moeder gaan huilen. Manuela gaf haar een tissue.
“Wat wil je van ons?” vroeg de vader. “Je krijgt alles wat je vraagt.”
“Geef me het gevoel dat je blij met me bent. Omdat ik er ben.”
“Maar je bent onze dochter. Hoe kan ik niet blij met je zijn? We wilden altijd kinderen.”
Was het daarom dat ze bezweek voor het kleinste teken van affectie?

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

En toen stond deze blogger droog

Is het ongeduld om dit romanproject af te ronden? Of is het nu eenmaal zo dat je om de zoveel blogposts de pen niet meer op papier krijgt. Ik heb 247 stukjes geschreven naar aanleiding van het produceren en commercialiseren van Een kleine promotie. Gewoonlijk liggen de onderwerpen voor het oprapen en vult mijn hoofd zich tijdens een wandeling met zinnen. Vanochtend zat ik echter machteloos achter mijn pc: ik stond volkomen droog.

Vermetel vertrouwen
De laatste keren heb ik niet gewandeld, ik hoefde alleen de inhoud van mijn hoofd op papier te zetten. Vandaag wilde ik dat net zo doen en vervolgens mijn aandacht op andere zaken richten. Om vijf uur vanochtend werd ik wakker met het hele verhaaltje al in mijn hoofd. Tevreden zakte ik weer in vergetelheid, en het verhaaltje ook.

Na mijn dagelijkse fietsritje naar station Amsterdam Zuid zette ik me vol vertrouwen aan de keukentafel om de handel neer te pennen. Het enige wat echter kwam, waren gedachten over transgenders, want daarover had ik bij het ontbijt in de krant gelezen en de dag tevoren gesproken in de leesgroep. Op korte termijn over zo’n gecompliceerd onderwerp iets zinnigs te zeggen, leek me onmogelijk. Bovendien zat er al ergens een kant en klaar verhaal in mijn hoofd.    

Viral gaan
Het blog zou deze week gaan over de verkoop van mijn roman. Ik heb er 28 afgeleverd, wat meer is dan de meeste officieel uitgegeven boeken. De kopers zijn allemaal mensen uit mijn netwerk, dat ik nog niet helemaal gemobiliseerd heb. Er zijn nog genoeg mensen met wie ik een klik heb, om me in de buurt te brengen van de beoogde betaalde oplage van 50 boeken.
Volkomen uit mijn bol zou ik natuurlijk zijn, als ik nu viral ging. Onder bankmedewerkers, communicatiemensen, ouderen, of personeelsfunctionarissen die het ouderenbeleid uitstippelen. Genoeg groepen waarvoor Een kleine promotie naast vermaak ook herkenning en inzicht oplevert. Heel blij zou ik natuurlijk al zijn, wanneer ik een bestelling kreeg van iemand die ik helemaal niet ken. Die mijn boek of de rivierenuitgeverij op internet heeft gevonden en wil lezen of cadeau geven. Maar als 50 mensen met wie ik een klik heb elk 20,99 euro neertellen voor mijn verhaal en er plezier aan beleven, ben ik al dik tevreden.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Te dom voor een simpele mailklus

 Jij beschouwt jezelf als vrij intelligent, nietwaar? Beetje lui geweest op de middelbare school, maar uiteindelijk toch HBO gedaan of het WO bezocht. Aardige baan gevonden, zeg als journalist of beleidsmedewerker. Af en toe uitdagende functies vervuld en overall goed gepresteerd. Behoorlijk verdiend ook, genoeg om comfortabel te leven en te wonen en af en toe leuke dingen te doen. Slim gedaan allemaal, als je dat van jezelf mag zeggen.

Grote familie
Net als jij denk ik dat ik een goed stel hersens heb. Of dacht ik, tot gisteren. Toen heb ik een adreslijst van mijn familie van moederskant bewerkt. Mama had een afstandelijke relatie met haar ouders en haar tien zussen en broers, maar mijn oudste broer heeft relationeel herstelwerk verricht. Van hem is ook de lijst. Een lange lijst met mailadressen, maar ook namen en woonplaatsen. Na wat richtingloos geklungel besloot ik de lijst te kopiëren en in de kopie alles te wissen behalve de mailadressen. Slim, vond ik van mezelf.    

Veel bounces
Vervolgens vulde ik de adressen in als bcc-adressen, zodat de ontvanger zich geen anoniem lid voelt van een grote groep. Toen de tekst opgesteld. Over de aanhef moest ik lang nadenken. Het werd Lieve familie en vervolgens kwam ik via een referentie aan de vele creatieven in de familie Van Wijck op mijn roman en dat hij te koop is bij bol.com en rivierenuitgeverij.com. Daar kan de boekwinkel het boek ook bestellen.
Nu is verkopen aan familie en vrienden altijd een beetje eng, dus na gedane arbeid klikte ik  tevreden op verzenden. Binnen tien tellen begonnen de bounces binnen te stromen met de redenen van onbestelbaarheid, veelal een fout in het adres. Nu waren er inderdaad adressen met onwaarschijnlijke extensies en had ik bij de bewerking waarschijnlijk tikfouten gemaakt.    

Domme drs
Tot dat moment had ik de zaak intellectueel nog goed in de hand. Sommige mails herzond ik echter met een gecorrigeerd adres, waarbij een aantal mails alsnog bezorgd werd, maar sommige opnieuw terugkwamen.
Ik kopieerde de adressen van de uitgaande mails en van de retouren in een Word-bestand. Een hele klus, ook vanwege de herzendingen, die onduidelijk maakten waar de foutmeldingen op sloegen, zodat ik ook de tijdstippen van verzending en ontvangst moest invoeren. God weet dat ik mijn best deed en heel wat mails kwamen op de goede plaats terecht, maar ik slaagde er niet in een sluitend systeem te ontwikkelen. Intelligentie is partiȅler dan je denkt.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Doorzwemmen, door de stroop heen

Gisteravond durfde ik het niet, rivierenuitgeverij.com op mijn pc intikken. Met een handige vriend had ik de hele middag gewerkt aan mijn website. Alles leek in orde. Ik wilde dat gevoel van vooruitgang even vasthouden. Een nacht tevreden slapen in de mening dat een klus was afgerond, dat de voltooiing van mijn romanproject in zicht was.

Homepage OK
Vóór ik vanochtend aan deze blogpost begon, had ik geen andere keus dan de site te testen. De home bleek in orde, zij het nogal groot, zodat je moet scrollen om bij de afbeelding van het boek te komen.

Het knopje contact leidt de bezoeker inderdaad naar een contactformulier en vertrouwenwekkende informatie zoals een fysiek adres, een telefoonnummer, een bankrekening en een KvK-nummer. So far, so good, ik moet niet te perfectionistisch worden, anders maak ik nooit promotie naar een andere activiteit.    

De derde knop
Helaas maakte de derde knop, over, een einde aan de illusie dat ik de websitefase had afgesloten. Over verwees naar een basispagina van WordPress. Was dan de moeizaam geproduceerde pagina met foto en bio helemaal verdwenen? Nee, want als ik op de knop meer lezen klik, zie ik een grote foto van mezelf met daaronder een beschrijving van mij en mijn bedrijf. Onder de foto staat Hier meer over het boek en dat klopt, want je ziet nogmaals voor- en achterkant van Een kleine promotie. De pagina’s bestaan dus wel, maar zijn via het menu onbereikbaar. En het menu veranderen, hebben we al geprobeerd. Tevergeefs. 

Al masserend
Ik heb niet gehuild, noch mijn pc van het balkon geslingerd. Mijn verslagenheid was te groot. Ik had een moment gehoopt dat ik het einde bereikt had van urenlange slapeloosheid en machteloze woede.
Op dat moment kwam mijn vrouw achter me staan en masseerde mijn gespannen schouders. “Je hebt een website en mensen kunnen contact opnemen,” zei ze.
Ik wierp tegen dat de site gebrekkig was en onvindbaar met google, dat ik al weken door een bad met stroop zwom.
“Zo moet je dat niet zien,” zei ze al knedend. ”Je bent gevorderd. Volgende week vraag je je vriend tactvol of hij je wil helpen de site helemaal af te maken.”
Daarmee was alles over de zaak gezegd. Ik gaf haar een kus en begon aan deze blogpost.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Michiel Nooren, directeur-grootaandeelhouder

Ik ben nu directeur-grootaandeelhouder van de Rivierenuitgeverij, KvK-nummer 81690304. Mijn bedrijf wordt vermeld in ondernemingsgidsen en ik word door energieleveranciers opgebeld met speciale aanbiedingen. Dat allemaal omdat bol.com voor de verkoop van Een kleine promotie een btw-nummer eist.

Boekhoudende partner
Een btw-nummer is nodig, omdat ik over mijn verkopen 9% btw moet afdragen: 1,73 euro per boek. Daar staat tegenover dat ik de btw terugkrijg die op de factuur van de drukker en de kaftontwerper staat. Hoewel de belastingdienst als uitkeerder een slechte reputatie heeft, schijnt zij op btw-gebied effectief en klantvriendelijk te functioneren. Als de ondernemer zijn zaakjes administratief op orde heeft en dat is in mijn geval zeker zo, aangezien mijn partner een boekhoudbedrijf had.
Ik heb dus een serieuze boekhouding met winst- en verliesrekening en een balans van mijn vermogenspositie. Mocht er controle komen, dan kan alles bewezen worden met de onderliggende facturen.  

Makkelijker én leuker
Mijn eerste btw-aangifte heb ik gisteren verstuurd. Nu alles boekhoudkundig verwerkt is, was dat een fluitje van een cent. De belastingdienst gaf meteen een bewijs van ontvangst van mijn verzoek om 198 euro btw terug te betalen. “Het bedrag wordt door ons overgemaakt op het bij ons bekende rekeningnummer,” beloofde de belastingdienst, die in dit geval de zaken niet alleen gemakkelijker maakt, maar ook leuker.  

Wijze weefster
Leuker is relatief, want ik had natuurlijk het liefst enorm véél btw afgedragen, omdat ik het verkoopdoel van vijftig boeken meteen had overschreden. Nu staat de teller op 22, zodat er nog enig geduld en promotionele activiteit gewenst zijn.
Als nog 28 mensen 20,99 euro over hebben voor mijn verhaal, ben ik dik tevreden. Winst maken is dan nog een utopie, maar zoals een bevriende hobbyweefster zei: een leuke hobby mag wat geld kosten.    

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

  

Zeventig en lichter van jaren

Mijn vader werd 99. Als ik net zo oud word als hij, heb ik nog bijna een derde van mijn leven voor me. Gezien de paranoia die papa’s laatste jaren verpestten, houd ik het liever bij mijn levensverwachting volgens het CBS: 85,3 jaar. Dat was ook de ideale leeftijd van mijn vader. “80, jongen, 85, ouder moet je niet worden,” zei hij herhaaldelijk. Inderdaad was hij op die leeftijd nog vitaal, actief en positief. Op zijn manier nog vijftien jaar doorleven, daar teken ik graag voor.

Obscure Joe
Voor een Amerikaanse president ben ik nog te jong, maar dat wist ik niet toen ik aan mijn roman begon. Donald Trump leek een kansloze kandidaat en Joe Biden was de obscure vice-president van Barack Obama. Voor mij was zeventig de leeftijd waarop ik zorgeloos zou bier brouwen en muziek maken. “Een kleine promotie” zou ver achter me liggen, het zou de  bevredigende afsluiting zijn geweest van mijn schrijversloopbaan.

Ik moet constateren dat het anders is gelopen. Het project liep jaren uit en zeventien uitgevers weigerden in de publicatie van mijn roman te investeren. Om het verhaal beschikbaar te maken moest ik zelf uitgever worden, wat een kostbaar en langdurig leertraject aan de schrijverij toevoegde, dat ik nog niet helemaal voltooid heb.    

Verrassend tevreden
De verrassend tevreden stemming waarmee ik naast mijn eerste vriendinnetje ontwaakte, was achteraf een voorteken dat deze verjaardag memorabel zou worden. Wegens de coronaregels had ik een sobere viering verwacht. In plaats daarvan werd ik ‘s middags naar het naburige Merwedeplein gelokt, letterlijk In de schaduw van de Wolkenkrabber, en door vrienden toegezongen. Anderen stuurden me digitale gelukwensen.
Bij het avondeten betuigden mijn kinderen en aanhang in korte speeches hun tevredenheid en hun liefde. Ik was natuurlijk overdonderd en pas dagen later begreep ik dat mijn roman bijzaak was, net als mijn huis en mijn loopbaan. Ik had iets betekend voor anderen, hun levensgeluk een fractie vermeerderd. Dat besef maakte deze verjaardag memorabel en verlichtte de last van mijn leeftijd, zodat ik verjongd dit kroonjaar ben ingegaan.    

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Roman verkopen met small data

Zondag zal Facebook mij feliciteren met mijn zeventigste verjaardag. Ik heb zelf mijn geboortedatum opgegeven toen ik met aansloot bij het sociale netwerk. Die persoonlijke gegevens gaat Zuckerbergs bedrijf verkopen, samen met de geboortedata van honderden miljoenen andere mensen. Aan bakkers van verjaardagstaarten bijvoorbeeld en exploitanten van cruiseschepen. Mijn jongste zoon wil natuurlijk nog niet dood gevonden worden op zo’n varend verzorgingshuis. Hij wordt volgende week 28 en krijgt dan aanbiedingen voor duikcursussen of survivalen.

Nieuwsgierige doelgroep
In het geval van Een kleine promotie zou het ideaal zijn om de roman te presenteren aan uitvoerders van het beleid voor oudere werknemers of critici van het bankwezen. Als ik big data had, zou ik die mensen op het juiste moment kunnen benaderen.
Helaas heb ik alleen small data, zoals een lijst familieleden. Veel van hen zijn oudere werknemers of pensionado’s. Zij kunnen zich zeker inleven in de belevenissen van mijn bankmedewerker Diederik. Minstens even belangrijk is, dat ze weten wie ik ben en nieuwsgierig zijn naar wat ik te vertellen heb. Mijn familielijst is echter kort en onze customer intimacy zal niet iedereen tot de aankoop van een boek verleiden.
Ik heb gelukkig nog wat studiegenoten en bankcollega’s waarvan ik de adressen bij elkaar kan sprokkelen. Small data, maar ik hoef ook nog maar 28 boeken te verkopen om aan de nagestreefde 50 te komen.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Blog blok aan been voor anderen

“Een blog schrijven? Maar je bent op vakantie”. Dat is de verbaasde reactie als mensen ontdekken dat ik tijdens een verblijf elders toch wekelijks een blog schrijf. Tenzij ik het ijzeren ritme onderbreek. Zulke blogpauzes kondig ik altijd aan en ze duren altijd meerdere weken of maanden. Meestal hebben zulke onderbrekingen een reden, zoals de beëindiging van een fase in de romanproductie of een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.  

Wanhopig zoeken
De verbazing over het vakantiebloggen komt voort uit een somber beeld van dit soort verplichte schrijverij. Mensen zien mij weken tevoren al werken aan een voorraad blogs, maar die heb ik niet. Wel gehad, toen ik wekelijks een column over beleggen schreef. Ik ontdekte toen dat zo’n voorraad veroudert, niet meer aansluit bij mijn beleving van het moment.
Nooit heb ik zo’n reserveblog gebruikt, omdat er altijd iets dringenders was.

Ik weet dat mensen mij op vrijdagmiddag wanhopig zien zoeken naar een geschikt onderwerp. Mogelijkerwijs zou dat het geval zijn als ik de onderwerpen moest bedenken. Ik rapporteer echter over de voortgang van een proces, namelijk de productie van mijn roman. In dit proces doen zich keuzes voor en zijn er momenten van twijfel aan de opzet van het project en aan mijn eigen capaciteiten. Onderwerpen genoeg.   

Konijn Edward
Deze post zou bijvoorbeeld gaan over een roman die ik zit te lezen, Holland van de voormalige Irakese dienstweigeraar Rodaan Al Galidi.  Hij beschrijft in dit boek zijn ontdekkingstocht van de Nederlandse omgangsvormen.
“Loop gewoon binnen als je met iets zit,” betekent bijvoorbeeld niet dat je zomaar iemands thuiskantoor kunt binnenlopen. En rouw kan over een dier of een mens gaan, maar de vraag “is Edward een dier of een mens” is ongepast als het de dood van een mens betreft. In het geval van Edward ontdekt Rodaan gelukkig op tijd dat het om een konijn gaat.    

Limburgs heuvelland  
Door een woordenwisseling met mijn echtgenote werd bloggen tijdens vakanties een actueler onderwerp dan cultuurverschillen. We maken namelijk onze maidentrip met de pas gekochte caravan en staan bij Vaals. Mijn partner wilde vandaag een wandeling maken door de besneeuwde bossen van dit schilderachtige heuvelland. Ik stelde qua gezamenlijke activiteit een ochtendwandeling voor.
“Maar hoe moet het dan met je blog? Dat schrijf je altijd ’s ochtends.”
Toen besefte ik pas hoezeer mijn weekblog een blok aan het been is. Andermans been.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Roman over een kleine wereld

Het leuke van het schrijven van een boek zijn de eerste complimenten van lezers. Goed geschreven, een mooie roman, een hele prestatie. Het moge zo zijn dat alle reacties tot nog toe komen van mensen die ik ken en mij niet voor het hoofd willen stoten. Ze konden zwijgen, of volstaan met de mededeling dat ze Een kleine promotie met plezier hebben gelezen, allebei goed. En zeker hoeven ze niet te zeggen dat ze “geel en groen zien van jaloezie” zoals een schrijvende vriendin mijn levenspartner toevertrouwde.

 

Niet fijn
De lezers beperken zich niet tot loftuitingen. “Ik weet zeker dat veel anderen zo’n boek juist heel fijn vinden. Omdat het eerlijk is en goed geschreven,” schrijft een kunstschilderes in de familie. “Voor mij was het geen fijn boek.”
“Na het lezen van jouw boek werd mij weer duidelijk dat ieder op eigen wijze reageert op ingrijpende levensgebeurtenissen zoals ziekte en ontslag,” tikt een vriendin uit het Oosten behoedzaam. “Jouw Diederik doet het dus op deze manier.”
Een derde vrouw noemt het verhaal meeslepend, maar constateert dat het zich deels afspeelt in “tamelijk onbekende mensenwerelden moet ik zeggen, in de communicatieafdeling van bankbedrijven (!) en de lichamelijke verlangens van een man, en in zijn ego.”

Diederik Zeur
Dat is ook het bezwaar van de eerder genoemde lezers: ze herkennen zich niet in de hoofdpersoon, vinden hem een zeur. Misschien ís mijn Diederik dat ook, een welvarend, verwend type uit de grachtengordel van Amsterdam. Omdat het verhaal veel autobiografische elementen bevat, kan ik mij dat aantrekken. Net als mijn hoofdpersoon leef ik in een wereld waarin talent en welvaart de norm zijn. Een klein wereldje is dat.     

Amusante B-bank
Aanvankelijk zag ik bankmensen als mijn primaire doelgroep, maar later ging ik twijfelen. “Je bank komt erbarmelijk slecht uit de verf,” stelt een lezer vast. Omdat de foezelende B-bank in het boek representatief is voor het hele bankwezen, vreesde ik uit die hoek afwijzende reacties. Maar het tegendeel is waar. “De framing en pr-trucjes rond B-Bank vond ik heel amusant,” vertelt een voormalig financieel journalist. En een bevriend bankenkenner zegt lovend: “Uit het leven gegrepen, lijkt het wel. Ook uit het bankleven.”
Dus ja, de lente is nu even verdwenen, maar de plotselinge kilte buiten raakt mij niet. Ik heb een goede cv-ketel en zelfs zonder dat zou de aandacht voor Een kleine promotie mij warm houden.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Als ik geen kleindochter had…

 Hoe zou ik er aan toe zijn als Vera er niet was. Mijn eerste kleindochter is vier weken oud en leven zonder haar is al ondenkbaar geworden. Haar ouders wonen vijf minuten lopen hier vandaan en ik zou het liefst de dag beginnen met een blik op haar. Ze ziet er prima uit. Haar ouders daarentegen zijn zichtbaar geteisterd door slaapgebrek en zorgen over drinkgedrag en huidprobleempjes. Jonge ouders hebben het zwaar, dat weet ik uit ervaring.

                                              Vera met moeder Vivian (foto: Sara van der Vlugt) 

Uit en in bol.com
Ondanks haar uitputting heeft Vera’s moeder mij geholpen met de kleine website van de Rivierenuitgeverij. Die site is helaas nog niet te vinden via google. De zoekmachine linkt naar company.info die wel het straatadres en het vaste nummer van mijn bedrijfje geeft, maar zegt dat de site niet bestaat. Probleempje.
Al zoekend ontdekte ik een nog groter probleem: Een kleine promotie was niet meer te koop bij bol.com, misschien al weken, ik controleer dat niet. Er kwamen geen bestellingen meer, maar dat kon aan de marketing liggen. Afijn, bol had mijn roman verwijderd, zonder kennisgeving, verklaring of excuus. Ik moest het boek opnieuw invoeren en dan zou alles binnen een paar uur in orde komen, zei bol donderdagochtend en vanochtend desgevraagd opnieuw. Molti problemi, zoals de Italianen zeggen.   

Stoppen op 67
Wie nooren een kleine promotie in zijn zoekmachine invoert, komt gelukkig wel bij de webwinkel van publish works, de uitgever van In de schaduw van de Wolkenkrabber. Dit is de literaire thriller van Cécile Sanders en deze blogger, met als locatie de Amsterdamse Rivierenbuurt. “Een goed boek,” constateerde mijn echtgenote bij herlezing. “Al zou ik de interpunctie op een paar plaatsen anders doen.”
Zij is bijzonder kritisch en nu ook in de stress, omdat ze na tien jaar stopt met haar tijdverslindende vrijwilligerswerk. Ze is bijna 68 en wil ruimte voor nieuwe activiteiten. Naar Amerikaanse begrippen is ze nog jong genoeg, ze zou president kunnen worden, als ze autochtoon was.
Problemen dus in cyberspace, stress thuis, ik zou er mies van worden. Als ik Vera niet had. Even mijn mobiel pakken, misschien hebben de ouders nieuwe foto’s gestuurd.    

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Een website bouwen in een uur

Alles op het internet is gemakkelijk en gratis. En alles is digitaal mogelijk. Bankieren, eten bestellen, je auto verkopen. Wie nog dingen op de conventionele manier wil doen, is een loser, een deplorable. Papier en potlood heb je alleen nog nodig om te stemmen. Karrevrachten formulieren, massa’s stembussen, hordes vrijwilligers, daar kunnen de IT-genieën in de Petersburgse trollenfabriek weinig mee. 

Ook nog gratis
Zoals alles op internet is ook het maken van een website simpel. Google geeft een lijst van tien websitebouwers die kosteloos zorgen dat je een plek op internet krijgt voor je site. Die site maak je overigens “binnen een uur”, als je Google moet geloven.

De lezer begrijpt dat ik onmiddellijk aan de slag ging met… Ja, welk programma van de tien? De nummer 10, Wordpress, klinkt bekend. Mijn oudste zoon raadt de nummer drie aan, Jimdo. Zijn vrouw heeft daar goede ervaringen mee, maar die vindt programmeren leuk en is erg intelligent. Ik ben minder snugger en baal van IT-werk. “Het is echt simpel, pap,” zegt mijn zoon en ik hóór hem er bij denken: “zelfs jij kan het.”  

Toch een Oeps!
Dus ik aan de slag met Jimdo. Een simpele site waar je Een kleine promotie kunt kopen, dat is alles wat ik wil. De gratis optie bevat alle basisfuncties. Klinkt goed, dus op Aanmelden klikken. Daar zijn drie keuzes. Je kunt je registreren via Google, Facebook of Apple. Of verder gaan met je e-mail. Dat laatste lijkt het eenvoudigste. Ik vul mijn mailadres in. Hij wil ook een wachtwoord. Dat heb ik eertijds gelukkig genoteerd. Wachtwoordsterkte oké. zegt het systeem goedkeurend. Nu even Algemene voorwaarden aanvinken en klikken op Account aanmaken. Simpel zat, maar wacht eens, het wachtwoord blijkt toch niet goed te zijn. Ik moet een bijzonder teken toevoegen. Ik zet een uitroepteken en klik opnieuw Account aanmaken. Oeps! is de reactie. Dat e-mailadres lijkt niet te kloppen. De tekst is in rood, en dat wordt het ook voor mijn ogen. Ik moet even iets anders doen. Een blog schrijven, bijvoorbeeld.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

En bitcoins renderen tenminste

In sommige van onze ondernemingen zit de mislukking ingebouwd: they meet with the failure they deserve. Een actueel voorbeeld zijn beleggingen in bitcoins. Had ik er in november 2013 maar één gekocht, zeggen mensen, voor de prijs van een tweedehands fíets. Dan had ik nu een gloednieuwe BMW kunnen kopen, of een Volvo, dat is beschaafder. Als je je belegging te gelde maakte: maar waarom zou je dat nu doen? Deskundigen zeggen dat de bitcoin kan doorstijgen naar 100.000 dollar. Of tot nul kan dalen, zeggen een paar sombermansen. Dan zou je 200 dollar kwijt zijn, dat kan je wel lijden. Maar je bent ook bijna 50 mille misgelopen en dat doet pijn. Als je belegt zonder koersdoel, zonder winstneempunt, dan zal je belegging altijd als een mislukking aanvoelen. You’ll meet with the failure you deserve.

  

Neem de verleidingscène
Geldt dat mutatis mutandis niet ook voor de verkoop van de meeste boeken? Je mag nog zo’n aantrekkelijk boek hebben geproduceerd, de kopers moeten wel weten dat het bestaat en voor hen interessant is.
Bijvoorbeeld omdat zij de schrijver kennen en weten dat het boek tamelijk autobiografisch is. Zouden er details in staan over het intieme leven van de auteur? In Een kleine promotie wordt de hoofdpersoon verleid door een collega die 25 jaar jonger is. Bij de bespreking van de proefversie is over deze scène langer en met meer vuur gesproken dan over welke andere scène ook. Ongetwijfeld speelde daarbij een rol dat de proeflezers de schrijver kenden en zich afvroegen of die verleiding echt heeft plaats gevonden en door wie.  

Rivierenuitgeverij.com
Dit blog is bedoeld voor mensen die weten wie ik ben. Posts op social media gaan maar zelden viral. Ooit steeg het aantal bezoeken aan dit blog plotseling sterk. Eindelijk zal ik landelijke faam genieten, dacht ik. Een verdere stijging bleef helaas uit en na vier weken was ik weer terug bij de oude vijftig tot tachtig bezoeken. Ik was kennelijk gebruikt voor een cursus en die was afgelopen of had nu ander lesmateriaal.
De bloglezers vormen een aanzienlijke doelgroep met wie ik ook communiceer. Maar kunnen belangstellenden mijn boek op een professionele wijze kopen? Alleen via bol.com, maar dat kanaal boycotten mensen omdat het geld wegzuigt bij het kleinbedrijf. Het is duidelijk: de Rivierenuitgeverij moet een website krijgen met bestelmogelijkheid.
Mensen zijn gewend aan online kopen, zelfs van bitcoins of delen ervan.
Dan moet het minstens net zo gemakkelijk zijn om mijn boek aan te schaffen. Temeer omdat mijn roman alleen maar geld kost, terwijl bitcoins in waarde stijgen en dat ook blijven doen. Toch?  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Mensen snuffelen graag

Je boek op de plank van de boekwinkel te krijgen – en er af, in de tas van de koper, dat is de taak waarvoor de schrijver zich gesteld ziet. In de VS zou in normale tijden ruim een kwart van de boeken gekozen worden bij het rondneuzen in de boekenzaak. In Nederland zal het traditionele kanaal ook een belangrijke rol blijven spelen, simpelweg omdat veel mensen het leuk vinden om tussen boeken te snuffelen en zo te genieten van hun diversiteit, hun schoonheid en hun geur. 

Donderdagskinderen
Een groot voordeel van in de winkel liggen is dat je ook volstrekte vreemden bereikt. Natuurlijk moet je boek een boeiende voorkant hebben en een achterkant die noodt tot lezen. Ik denk dat Een kleine promotie aan die eisen voldoet, maar dat geldt natuurlijk voor veel boeken op dezelfde plank of in dezelfde etalage.

Aantrekkelijk zijn is een noodzakelijke voorwaarde, maar niet voldoende. De bezoeker moet over de streep getrokken worden. Vaak kent zij de auteursnaam van een eerder boek en verwacht dat ook dit verhaal haar zal bevallen. Bij series kan ook verzameldrang een grote rol spelen: de koper wil de reeks compleet hebben. Auteurs spelen hierop in. Nicci French laat bijvoorbeeld bij de thrillerserie rond psychoanalytica Frieda Klein in de titels steeds een dag van de week voorkomen. Veel mensen die Blauwe maandag, Dinsdag is voorbij en Wachten op woensdag op de plank hebben, zullen Donderdagskinderen daarnaast willen zetten, ook al hebben ze nog een stapeltje boeken dat ze eerder willen lezen.   

Boekhuis in beeld
Nu is het Britse echtpaar Nicci Gerrard en Sean French bekend en met 19 gepubliceerde boeken ook jaloersmakend productief. Ik persoonlijk heb maar drie boeken op mijn naam staan, waarvan één met mijn levenspartner. Dat was Rond kerk en Kurhaus, een geschiedenis van haar geboorteplaats Scheveningen die in 1979 verscheen bij Unieboek.
Qua fictie heb ik samen met mijn researcher In de schaduw van de Wolkenkrabber, geschreven, een literaire thriller die in de Amsterdamse Rivierenbuurt goed verkocht is en nu herzien en opnieuw gedrukt. Wellicht helpt deze heruitgave ook de verkoop van Een kleine promotie, maar waarschijnlijk niet in die mate dat het loont om lid te worden van het Centraal Boekhuis.
Want dat is het probleem van boeken met een kleine oplage zoals mijn roman: de vaste kosten drukken zwaar. Het omslagontwerp kost bijvoorbeeld vijf euro per boek. Natuurlijk schrijf ik uit liefhebberij, maar er zijn grenzen aan hoeveel mijn hobby mag kosten.
Via Bol.com, de rivierenuitgeverij@outlook.com en een paar gemotiveerde boekverkopers moet ik vijftig boeken kunnen verkopen. Als dat vlot gaat en er bij boekhandels elders interesse zou bestaan, komt het Centraal Boekhuis alsnog in beeld.    

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Geen opmerkingen. Vreemde logica van blogger. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Verliefd en te koop

Ik ben hopeloos verliefd. De nieuwe vrouw in mijn leven heet Vera en de verhouding is nog pril. Ik zag haar zondag voor het eerst, ze was toen een paar uur eerder geboren. De ontmoeting was niet onverwacht, want mijn schoondochter Vivian liep op alle dagen en zoon Jan popelde om haar in zijn armen te sluiten, zijn eerste kind en mijn eerste kleinkind. Ook grootmoeder Angeline is verliefd. Toen ze dinsdag voor de kraamvrouw een boodschap moest doen, vreesde ik dat dit tot intimiteiten met Vera zou leiden, zoals op schoot nemen. Het bleef echter bij een kuise aai over haar wangetje. Dat was dan weer leuk voor Angeline.

Eindelijk bij bol
Het was een goede week, want sinds diezelfde dinsdag staat Een kleine promotie te koop bij bol.com. Natuurlijk kun je deze roman over een oudere PR-medewerker van een bank ook bestellen met een mailtje naar rivierenuitgeverij@outlook.com. Een aantal mensen heeft dat al gedaan. Ik heb al negen boeken verkocht van de vijftig die ik als handelsvoorraad heb. De andere vijftig zijn in eerste instantie bestemd voor meelezers, familie en natuurlijk promotie.  

Zelf doen
Alle kopers tot nu toe kennen mij van het blog, een werkkring of van de straat. Nieuwsgierigheid naar mijn persoon zal een belangrijke drijfveer zijn. Zij zullen niet teleurgesteld worden, want de roman gaat over wat iemand zoals ik beleeft met collega’s, zijn partner en zichzelf.
Ik ben blij met de belangstelling in eigen kring. Daarnaast wil ik echter de interesse wekken van mensen die mij helemaal niet kennen. De vraag is hoe, want de redenen om een bepaald boek te kopen, lopen sterk uiteen. Ik zelf wilde een boek kopen dat me zou helpen om oudere collega’s beter te begrijpen en voorbereid te zijn op de laatste jaren van mijn eigen loopbaan. Ik kon zo’n boek niet vinden en heb het toen zelf geschreven.   

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

De eeuwigheid komt eerst

Auteurs, hoe marginaal ook, voelen zich als ze schrijven personen van gewicht. Zij zullen de wereld eens vertellen hoe het eigenlijk zit met hun rijke gevoelsleven leven of met de middeleeuwse geschiedenis van Borculo. Dat zij iets zeer interessants te melden hebben, daar twijfelen zij niet aan. Wanneer zij het laatste woord geschreven hebben, wacht hen echter een onaangename verrassing. Bijna niemand koopt hun boek of weet zelfs maar dat het bestaat. Teleurstellend, want je wilt wel gehoord worden.

Sobere promotie
Van de talrijke relevante websites wordt de schrijver niet blij. “Als het manuscript klaar is, is 1% van het werk gedaan,” constateert bestelmijnboek.nl ”Er gaat nu vooral veel energie zitten in de promotie. Promotie is natuurlijk niet verplicht, maar zonder boekpromotie verkoop je waarschijnlijk niets.”

Je moet dus reclame maken, maar “de meeste vormen van reclame werken niet.” Spendeer geen grote bedragen aan brede campagnes. Hou de marketing klein en persoonlijk”. Dat klinkt positief, maar helaas: “Het kan maanden, zelfs jaren duren voordat je resultaat ziet, dus geef niet te snel op.”       

Voor altijd
Persoonlijk ben ik niet van plan jaren te wachten tot Een kleine promotie een bestseller wordt. Ik wil vijftig boeken verkopen en hiervoor geeft de site een aantal nuttige suggesties. Dat je een blog moet schrijven (doe ik al), zorgen dat ik goed op google kom (sta ik op, maar alleen via goodreads), een website moet bouwen met betaalmogelijkheid (ga ik doen) en de bibliotheken moet benaderen (wanneer ze open zijn).
Om de burger moed te geven wijst bestelmijnboek.nl erop dat zijn boek in ieder geval welkom is in de Koninklijke Bibliotheek. Als je het op eigen kosten aanlevert, dat wel, maar je werk blijft in Den Haag voor altijd bewaard en toegankelijk. Commercieel is opname in de KB oninteressant, maar het is wel erg bevredigend dat toekomstige generaties je boek kunnen lezen. Iedere schrijver heeft immers in zijn achterhoofd de uitdrukking scripta manent ofwel wie schrijft die blijft. Dát doel blijkt eenvoudig te bereiken.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Een handleiding voor de oudere man

Schrijfdrang leidt tot een overaanbod van manuscripten en boeken, betoogde ik in mijn vorige post. Het woord schrijfdrang blijkt echter weerstanden op te roepen, zo merk ik aan de ontkennende reacties. Schrijfdrang is echter iets anders dan schrijfdwang. Bij dat laatste krijg je het beeld van iemand die dagen en maanden obsessief achter zijn computer zit en probeert een tekst uit zijn hoofd te wringen. Een schrijvende versie van kunstschilder Bavink in Nescio’s Titaantjes die de werkelijkheid op het doek moet dwingen. Met verf lukt hem dat niet. Uiteindelijk kiest hij voor een minder subtiele aanpak en probeert de zon te vangen in een hoedendoos.

Leuk einde
Bovendien heb ik Een kleine promotie (binnenkort te koop bij bol.com, nu alleen via een mailtje naar rivierenuitgeverij@outlook.com) niet geschreven uit pure schrijfdrang alleen. De laatste jaren van mijn werkende leven waren sociaal erg leuk, hoewel bijna alle collega’s  jonge moeders waren. Een paar mannen waren net zo oud als ik en die waren niet gelukkig met de dominantie van de nieuwe generatie. Ik onderwierp me daaraan, het was de realiteit. Voor mijn nederigheid werd ik ook beloond. Toen ik een jaar ziek was hielden mijn collega’s al die tijd contact.      

Afwijzende doelgroep
Mijn werkervaring was zo positief, dat ik een handleiding voor de oudere werknemer wilde schrijven, in de vorm van een autobiografische roman. Omdat het werk verbonden is met de rest van je leven, zijn het geleidelijk aan de belevenissen geworden van een ouder wordende man. Die had ik als doelgroep voor ogen.
Weldra bleek echter dat juist de doelgroep zich niet in de problematiek herkende. Zo werd een gesprek van vier oudere bankmedewerkers als parodie opgevat. Door de ouderen dan. Voor jongeren als mijn middelste zoon was het een feest van herkenning, dat stak hij niet onder stoelen of banken.         
      
Onhoorbaar geritsel
Het netwerk van de B-bank is down en de mannen praten bij het zitje over e-readers.
“Ik lees papieren boeken en de papieren krant,” zegt de souschef. ”Punt uit. De krant is wél veranderd. Nauwelijks nieuws op de voorpagina. Een of twee berichten en een opgeblazen foto. En hij ritselt niet meer.”
Dat is Diederik ook opgevallen. Hij pakt een krant van tafel en frommelt met het papier. Het maakt nauwelijks geluid.
“Volgens mijn zoon kan ik bepaalde hoge tonen niet meer horen. Sebas, zo heet mijn zoon, vouwde laatst een plastic boodschappentasje op om het te bewijzen. Kijk pap, dit maakt nog meer herrie dan de krant. Ik hoorde niks.”
De drukwerkman wijst iedere suggestie van gehoorverlies van de hand.
“Lijkt me onwaarschijnlijk dat het daaraan ligt. Het krantenpapier is sowieso veranderd en de krant is anders gevouwen, dus dat ritselt anders. Ik heb juist het idee dat ik beter hoor. ’s Nachts word ik wakker van het minste geluid.”

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Boekenproductie negeert marktwerking

Een boek schrijven is een sacrale handeling, net als het baren van een kind of de bouw van een kathedraal. Over ambitie en realisatie van het laatste schreef Ken Follet het lijvige, magistrale Pillars of the earth (1987). Hierop volgden twee net zo volumineuze werken waarin het onderhoud van het gebouw een belangrijke rol speelt. Onze hyperproductieve Brit schrikt daarbij niet terug voor een grondige technische uiteenzetting.

Met verhalen over kinderen krijgen zijn bibliotheken en filmarchieven tot uitpuilens gevuld. Volgens een oud Joods gezegde kan een mens alleen tevreden sterven als die een boek heeft geschreven.

Anders dan spaghetti

Gevolg van de speciale positie van het boek is, dat de markt ervoor aanbod gedreven is. Auto’s, koelkasten en spaghetti worden geproduceerd omdat er vraag naar is. Boeken worden geschreven ongeacht de behoefte eraan. Als het aan de vraag lag, zou maar een fractie uitkomen van de 17.000 Nederlandstalige boeken die jaarlijks gepubliceerd worden. Van het overgrote deel worden er hoogstens enige tientallen exemplaren verkocht aan familie en vrienden.

Vrije val en vaste bodem
Ook Een kleine promotie komt voort uit schrijfdrang. Door overplaatsing (zonder promotie, helaas) naar een jongere afdeling werd ik geconfronteerd met mijn leeftijdsfase. Ineens was niets meer vanzelfsprekend: mijn positie in de groep, mijn huwelijkssatisfactie, mijn gezondheid. Op alle terreinen moest ik inleveren. Veel leeftijdsgenoten ontkenden wat hen overkwam en kwamen in een schijnwereld terecht. Dat wilde ik niet, ik hoorde iedere dag hoe er over zulke mensen gepraat werd. Het enige alternatief was de kelk van de ouderdom tot de bodem ledigen. Ik kwam zo in vrije val, maar kreeg uiteindelijk weer vaste grond onder de voeten.        
      
Opgelucht door verleidingsscène
De positieve ervaring dat er ergens een fundament is om op te bouwen, wilde ik delen met mensen in een vergelijkbare positie. Ik schreef dus primair voor oudere mannen. Veel van hen blijken echter liever over andere dingen te lezen. Een van de vragen aan de meelezers was, of ze mijn boek cadeau wilden geven.  “Zeker,” zei een van hen. “Maar niet aan een oudere man. Te somber”. Deze meelezer vond mijn verhaal zo deprimerend, dat hij opgelucht was toen de hoofdpersoon Diederik verleid werd door zijn jongere collega Iris. “Dat gun je hem echt,” zei hij inlevend.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Doel is lachend belasting te betalen

Ik ben deze week officieel ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als uitgever, met winstoogmerk. Dat laatste werd mij expliciet gevraagd en ik heb bevestigend geantwoord, al interesseert het me geen biet of ik iets aan mijn boeken verdien. Ik wil gelezen worden. Daarvoor moet ik niet alleen te koop zijn bij rivierenuitgeverij@outlook.com. Ik heb een gerenommeerd platform nodig, zoals bol.com. “Bol” eist een btw-nummer en dat krijg je alleen als je bij de KvK in het handelsregister staat. Kost vijftig piek, maar die verdien je snel terug.

BTW  terugvragen
Van de verkoopprijs van Een kleine promotie, 20,99 euro, moet ik 21% btw afdragen aan de  belastingdienst. Aan de andere kant kan ik de btw terugvragen die ik aan mijn leveranciers betaald heb. Dat gaat om fikse bedragen. De omslagontwerpster bij voorbeeld rekent 605 euro, waarvan 105 euro btw. Die krijg ik terug. De rest, 500 euro, kan ik van de inkomstenbelasting aftrekken.
Natuurlijk staat er tegenover dit tweede fiscale voordeel ook een nadeel. De opbrengst van de verkochte boeken wordt bij mijn inkomen opgeteld. Mocht de roman een bestseller worden, dan valt mijn belastingbate al snel in het niet bij mijn afdrachten aan de Ontvanger. Dat zou ik helemaal niet erg vinden: hoe meer belaste inkomsten, des te meer ik word gelezen.   

Dit kan niet
De kans op een bestseller is gering. Daarvoor zou ik minimaal 100.000 boeken moeten verkopen. In 2015 lukte dat zeven auteurs, onder wie Joris Luyendijk. Van zijn verbijsterende verslag uit de Londense City over de kredietcrisis van 2007 (Dit kan niet waar zijn) gingen toen 306.866 exemplaren over de toonbank. We mogen aannemen dat hij zijn belastingaanslag van 100.000 euro plus lachend heeft voldaan. Had hij maar elk jaar zo’n hoog belastbaar inkomen!
In de praktijk wrijven uitgevers zich al in de handen bij 25.000 verkochte exemplaren. Zelfs een titel met een betaalde oplage van 10.000 maakt hen licht euforisch. Zelf ben ik al heel blij als ik de zeventig boeken verkoop. Die heb ik over als ik presentexemplaren heb gegeven aan iedereen die aan mijn project heeft bijgedragen, of – in het geval van recensenten – zal bijdragen.      

Fluitje van 1 cent
Zeventig exemplaren verkopen, leek een fluitje van een cent, op het eerste gezicht. Bij nadere beschouwing is het een hele klus. Je moet een veelvoud van zeventig mensen laten weten dat je boek bestaat en voor hen 20,99 euro waard zou zijn. En dat het speciaal voor hen bijzonder interessant is, veel meer dan de duizenden andere boeken waaruit ze kunnen kiezen. Het zweet staat mij al in de handen bij het vooruitzicht van dit karwei. Gelukkig is er internet.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Eerste verzending romans net op tijd gevierd

Ik heb de eerste twee boeken verstuurd. Het is leuk om bestellingen binnen te krijgen op mijn professionele adres rivierenuitgeverij@outlook.com. De fulfilment van de orders was nog niet helemaal gestroomlijnd. Ik dacht verpakkingen te kopen bij de steunpunten van post.nl, maar de Primera, Ako en Bruna waren dicht. Gelukkig had ik nog twee verpakkingen liggen en voldoende postzegels om te frankeren. Voor de andere belangstellenden moest ik een structurelere oplossing bedenken

Inpakken
Het lijkt zo simpel, verpakkingen bestellen, maar je moet ook hier keuzes maken. Allereerst moet je de juiste maat vaststellen. Dat blijkt de enveloppe voor A5+, achteraf logisch. De keus is dan tussen pakketpost of brievenbusbezorging. Deze laatste is aanzienlijk goedkoper, maar ook hier moet je kiezen: beschermende enveloppen of nette doosjes. Ik viel meteen voor de doosjes, maar mijn partner wees op het grotere gewicht. Bij 350 gram ligt een belangrijke tariefgrens, leerde ik. Eronder moet je vier zegels plakken, daarboven vijf. Scheelt een euro per boek.

Kunstenaar én zakenman
Ik schrijf als kunstenaar, niet als zakenman. Bij de layout heb ik nooit aan zo iets triviaals gedacht als dat het formaat van het boek gevolgen heeft voor de verzendkosten, alleen aan schoonheid. Achteraf stom? Vlug wegen en gelukkig: mijn boek weegt 340 gram. Dat sluit de aantrekkelijke doosjes meteen uit, die zijn te zwaar. De beschermende enveloppen blijken net licht genoeg en zijn met 30,85 euro per honderd de helft goedkoper dan doosjes. Een lang verhaal kort: ik heb nu een ruime voorraad enveloppen en drie boekjes kleurige postzegels. Daarmee kan ik meteen aan de slag als ik deze blogpost live heb gezet.       

Bewaarengelen
Terwijl ik geabsorbeerd was door deze praktische zaken, ontdekte ik dat er over mijn welzijn gewaakt wordt. “Je roman is gedrukt en verkocht,” zei mijn middelste zoon. “Vier je deze mijlpaal?” Ik stond met de mond vol tanden. Natuurlijk had ik deze mijlpaal willen vieren met een feest voor alle betrokkenen, maar de coronamaatregelen maakten dat ondenkbaar. Niet voor mijn zoon en zijn vriendin, bleek, want die stonden gisteren voor de deur met champagne, bloemen en lovende woorden. Het werd een heerlijke avond en op het juiste tijdstip. De dag daarna besloot de Tweede Kamer om ook deze mini-feestjes te verbieden.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld