Bloggen, hoe gaat dat eigenlijk?

De kans is groot dat jij, lezer van mijn blog, zelf ook geblogd hebt. En misschien nog doet, wanneer het zo uitkomt. De kans is echter groot dat door recente drukte je laatste post al een tijdje geleden is. Veel blogs sterven een stille dood.
Jammer, want het is een uitstekend middel om belangrijke ontwikkelingen of inzichten te delen. Op een voor de lezer voorspelbare manier. Hij kent het onderwerp van je serie posts, de stijl, de lengte, de urgentie. Voor de blogger zelf leidt het kiezen en uitwerken van items en het ontvangen van lezersreacties tot nieuwe inzichten in een bepaalde activiteit of indeed zijn hele leven.

Lat steeds hoger
Wie een blog begint, kiest deze vorm gewoonlijk omdat hij met enige regelmaat wil posten. Hier begint een scheiding der geesten. Een deel van de aspirant-bloggers vertrouwt op de kracht van de inspiratie en vindt vaste publicatiedata overbodig, beperkend zelfs. Zij creëren daarmee ruimte voor twijfel en uitstel. Omdat de onderwerpen zich opstapelen, ontstaat er ook een keuzeprobleem. Bovendien leggen deze bloggers de lat steeds hoger. Als ze uiteindelijk iets gaan posten, willen ze dat hun stuk écht de moeite waard is. Ze stellen het schrijven uit tot ze genoeg tijd hebben om eraan te sleutelen tot het perfect is en van uitstel komt zo afstel.  

Wekelijks vlammen?
Als je een vaste frequentie kiest, ben je van veel twijfel verlost. Ooit is het moment gekomen dat je moet posten, of je tevreden bent of niet. Zeker bij een weekfrequentie kun je niet iedere keer vlammen. Voor mij is dat besef heel goed, want ik zie altijd verbeterpunten. Het onderwerp bepaal ik op woensdag, zodat mijn researcher tijd heeft om materiaal te zoeken en mee te denken. Op donderdag houd ik me met andere zaken bezig. Pas op vrijdag, de dag van verschijning, ga ik schrijven.
Ik heb geen reserveteksten, want die blijk ik niet te gebruiken. Reserve-onderwerpen heb ik evenmin. De actualiteit brengt me op een idee, bijvoorbeeld het feit dat deze post de 173-ste is. Ruim 60.000 woorden heb ik geschreven over de Werdegang van Leven is niet mijn hobby en nog altijd heb ik lezers. Dat is wel een post over bloggen waard.      
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Goed marketingplan, maar boek moet vrolijker

Ik heb veel positieve reacties gekregen op mijn plan om als ervaringsdeskundige op te treden op bijeenkomsten over ouderenbeleid. “Je verhaal over optredens herinnerde mij eraan dat er een heel circuit van sprekers blijkt te bestaan die hun eigen boek promoten,” schreef mijn oudste broer. Hij denkt hierbij allereerst aan signeersessies in boekhandels. “En dan zijn er natuurlijk clubs als de Rotary en Probus die sprekers zoeken.”
Een vriendin die in de politiek zit, schreef de weloverwogen zin: “Ik vind je idee van ervaringsdeskundige een levensvatbare.” Een andere had voortvarend gegoogeld op de woorden personeelsmanagement oudere werknemers seminars. Ze kreeg een overvloed aan resultaten waaronder de site pw. met de column Oudere werknemers zijn de nieuwe standaard. Zij vraagt zich af of ik mijn optredens moet ophangen aan een blog, want “bloggen kan je goed”.

 

Hartverwarmend vertrouwen
Het is hartverwarmend hoezeer mensen blijken te vertrouwen op mijn vaardigheden als spreker en blogger. Twijfel is er helaas over mijn vermogen om een verkoopbaar boek over ouderenbeleid te schrijven. “Mensen willen goed nieuws horen,” constateerde de vriendin die gegoogeld had. Op Leven is niet mijn hobby zitten ze niet te wachten.
Ik vind de roman hoopgevend: hoofdpersoon Diederik weet op zijn bizarre werkplek te overleven, blijft overeind na het vertrek van zijn vrouw Claudia en stapt dapper het medisch circuit in. Helaas komt het verhaal somber over. “Diederik laat het allemaal maar gebeuren,” zei een meelezer. “Uiteindelijk komt Claudia bij hem terug, maar zelf is hij niks veranderd.”   

Beter leven
Uit de reacties blijkt dat mijn marketingplan goed is. Het past alleen niet bij het product dat ik wil verkopen. De keus is dus om een ander marketinginstrument te zoeken of de roman aan te passen. Het lijkt me het beste om te kijken of ik de roman positiever kan maken. Mijn aanvankelijke bedoeling was om te laten zien dat je de ouderdomsproblemen moet accepteren en dat er dan een nieuw, boeiend leven op je wacht. Die boodschap moet ik duidelijker presenteren.
Ik zal de roman nog één keer kritisch bekijken, maar dat is het dan wel. Uiterlijk in april, op mijn 69-ste verjaardag, moeten de hard copy en het e-boek klaar zijn. Dan ga ik de marketing aanpakken en andere projecten intensiveren zoals brouwen en muziek maken. En misschien bundel ik mijn blogs tot een boek en zoek daarvoor een uitgever. De adressen heb ik nog.   

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Marketing door luchtig ouderencabaret

De naar eigen zeggen “bevlogen” Achterhoekers van Het Boekenschap B.V. hebben nog niets van zich laten horen. Intussen heb ik de pretentieloze Amsterdammers van printenbind.nl benaderd voor een printofferte. Maandag ga ik er heen om een boekje met papiermonsters op te halen en hun producten te bekijken.

57 titels per dag
De hoofdreden om een officiële uitgever te zoeken, is de marketing van Leven is niet mijn hobby. Natuurlijk is de kwaliteit van een boek belangrijk, maar de doelgroep moet wel weten dat het bestaat en koopwaardig is. Aangezien er elke dag gemiddeld 57 Nederlandstalige titels verschijnen, is het geen eenvoudige klus om aandacht te krijgen. Uitgevers hebben daar ervaring mee en beschikken over een netwerk van journalisten.
Nu alle relevante uitgevers mijn manuscript hebben afgewezen, moet ik zelf mijn publiek benaderen. Maar hoe? Mijn middelste zoon Laurens vertelde mij dat een kennis veel boeken verkocht, omdat hij lezingen gaf over het onderwerp van het boek. Dat bracht me op een idee.   

Geinige ervaringsdeskundige
Mijn roman gaat over de problemen waar oudere werknemers tegenaan lopen. Helaas vind juist deze groeiende doelgroep het verhaal confronterend en somber. Jongeren staan er veel meer open voor. Veel personeelsfunctionarissen zijn jong.
Dat bracht mij op het idee om me aan te  bieden als ervaringsdeskundige voor seminars over ouderenbeleid. Mijn radiocollega’s noemden mij de enige financiële journalist met wie de luisteraar kon lachen. Zelf vind ik het leuk om life op te treden en ik wilde zelfs korte tijd cabaretier worden.     

Groot en kleingeld
Ter oriëntatie zocht ik op de site despreker.nl naar hun aanbod over het onderwerp ouderenbeleid. Deze zoekopdracht leverde geen resultaat op. Wel kreeg ik enig inzicht in de tarieven. Voor een zekere Kim Spinder moet je bijvoorbeeld 2000-4000 euro betalen. Deze innovatiedeskundige stond in het Koninklijk Theater Carré en sprak op de MixMashup in San Francisco, zegt de toelichting wervend. Enthousiast over dit honorarium zocht ik verder en kwam op showbird.nl. Die hebben geen sprekers over ouderenbeleid. Wel de saxofonist Jan van Oort, “een ervaren muzikant die de perfecte sax sound heeft en DJ equipment”. Honorarium voor twee uur: 325 euro plus reiskosten.     

Schrijf je rijk
Ik ben geen twee uur aan het woord en een slechte muzikant. Van de andere kant hebben organisatoren voor bijeenkomsten over ouderenbeleid ruime budgetten. Het activeren van slecht functionerende ouderen levert overheden en bedrijven immers veel geld op.
Laten we heel voorzichtig zijn en uitgaan van 250 euro per optreden. Stel dat de kosten van 250 boeken 3000 euro bedragen. Dan heb ik bruto met zes optredens mijn investering terugverdiend. Ieder verkocht boek is dan winstgevend. Schrijven zou daarmee een profit center worden, in plaats van een dure hobby.   

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Dapper offerte gevraagd voor 250 boeken

Ben ik blij dat ik een loper ben en geen tikker! In het laatste geval had ik uren achter mijn laptop gezeten, gestrest zinnen schrijvend en wissend. Nu kon ik buiten lopen, losjes mijn gedachten sturend naar de opbouw van mijn Plan B-blog en zinnen verzamelend die bij me opkwamen. Het was wel een vrij lange wandeling, want zelf uitgeven is een gecompliceerde operatie. Gelukkig was ik omringd door herfstkleuren en liep ik onder een koesterende herfstzon.

Betaalde hulp
Zelf uitgeven is moeilijk, maar je hoeft het niet alleen te doen. Talloze websites bieden hulp aan, op het eerste gezicht uit liefde voor boeken, bij nadere beschouwing ook uit liefde voor geld. Wij zien graag uw manuscript, zegt de een, maar betaalde redactie is altijd verplicht. Wij helpen graag bij de marketing, u betaalt de kosten, schrijft de ander. De bemiddeling bij correctie, lay-out en druk is evenmin gratis, al zijn de kosten onzichtbaar. Het is dus zaak om zoveel mogelijk zelf te doen en dan nog moet ik een paar duizend euro uitgeven om mijn roman een kans te geven om door te dringen tot het lezerspubliek.   

Bevlogen Achterhoekers
Om een eerste stap te zetten, heb ik een opgave van de drukkosten gevraagd bij Het Boekenschap B.V. Dat is een bedrijfje van vijf boekenmakers in de oude dorpsschool in Zelhem, in de Achterhoek. Wonend in het pretentieuze maar weinig competente Amsterdam heb ik het buitengebied hoog zitten. De nuchterheid blijkt helaas ook daar relatief. Het Boekenschap noemt zichzelf naast betrokken en betrouwbaar, ook “bevlogen”. Op dat laatste zit ik niet te wachten. Doe normaal!   

Harde keuzes
De drukofferte dwong me tot een paar harde keuzes. Allereerst is er de kwestie van de verwachte oplage. Printing on demand is de meest voorzichtige methode: je bestelt de boeken mondjesmaat, naar behoefte. Het alternatief is meteen een partij in offset te laten drukken. Dit is lonend bij minimaal 250 exemplaren.
Ik verwachtte dat een echte uitgever minimaal 1000 exemplaren van Leven is niet mijn hobby zou kunnen verkopen, waarschijnlijk veel meer. Hoeveel zal ik er zelf aan de man brengen zonder de mediacontacten van een gevestigde uitgever? Voor de meelezers en de promotie heb ik maar 25 exemplaren nodig. Van de andere kant: alles begint met ambitie. Ik heb meteen de prijsopgave gevraagd voor 250 exemplaren. Standaardformaat paperback op sober standaardpapier, dat wel.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Helaas afgewezen, nu Plan B

Er is geen uitgever die Leven is niet mijn hobby wil publiceren. Zeven aangeschreven bedrijven hebben een afwijzing gestuurd. De overige tien hebben nooit iets van zich laten horen. Aangezien ik de laatste manuscripten op 12 juli heb verstuurd, beschouw ik dat als teken dat ze niet warm lopen voor mijn pennenvrucht. Aan een bevestiging van ontvangst doen de meeste uitgevers niet. Of mijn verhaal op het juiste bureau is beland en serieus is bekeken, weet ik maar in één geval.
Maarten Muntinga (Uitgeverij Rainbow) noemt mijn verhaal somber (“uw blog is eigenlijk veel leuker”) en lijkt het te vergelijken met Reve’s De avonden. Een vleiende vergelijking, al vind ik mijn roman een stuk positiever en humoristischer. Houd moed, besluit Muntinga, Reve heeft ook moeten leuren met zijn verhaal.  

Levensdroom
Nu ben ik zeer bereid om nieuwe deuren langs te gaan, maar ik zou niet weten welke. Ik heb alles uit de kast gehaald om de interesse op te wekken en toe te treden tot het selecte groepje professionele romanschrijvers. Dat is mijn droom sinds mijn kindertijd. Een bijna levenslange droom, want ik ben 68. Sporters dromen heftig, maar vrij kort. Als je 35 bent, weet je dat je nooit voor het nationaal elftal geselecteerd zult worden of naar de Olympische Spelen zult gaan. Ontdekt worden als schrijver kan op iedere leeftijd, al heeft deze auteur de hoop opgegeven.   

Wel moedig
Het is triest. Ik doe het mezelf aan, natuurlijk. Wie zich geen persoonlijke doelen stelt, faalt nooit. Hij kan bij elke mislukking zeggen dat hij niet echt zijn best heeft gedaan en het ook niet zo graag wilde. Ik wil heel graag schrijver zijn en hoopte dat ik het ooit zou worden. Het was steeds een troostend perspectief, zoals ik pijnlijk besef nu het wegvalt. Van de andere kant ben ik tevreden dat ik mijn kinderdroom serieus heb durven nemen. En ga ik aan de slag met Plan B: zelf uitgeven.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Brieven gepost en op blogverlof tot 1 november

De laatste hardcopy-manuscripten van Leven is niet mijn hobby zijn op weg naar de uitgevers en de ontspanning neemt bezit van me. Zeventien brieven met bijlage heb ik verzonden, meer geschikte uitgevers kon ik niet vinden. Ik heb de lijst van Schrijverspunt uitgevlooid en in de veel langere lijst van zelfstandige uitgevers gezocht op namen die iets beloofden. Beide lijsten noemen uitgevers die intussen gestopt zijn of geen manuscripten accepteren. Bovendien zijn zelfstandige uitgevers vaak gespecialiseerd op regio, spirituele richting of seksuele voorkeur. In die situatie blijven er verbazend weinig kandidaten over die meerwaarde beloven.

Horde genomen
Wat de uitslag van deze actie ook wordt, ik heb weer een horde genomen op de weg naar publicatie. De eerste was het besluit om het manuscript als voltooid te beschouwen. De lokroep van uitstel is moeilijk te weerstaan, maar dat is me gelukt. Vervolgens werd ik geconfronteerd met de onverschilligheid van de uitgeefwereld wat betreft debutanten. Het was ontmoedigend, maar ik heb doorgezet. Met een zekere tevredenheid kan ik dus op blogverlof gaan, tot vrijdag 1 november. Dan maak ik de balans op en formuleer Plan B.  

Sociaal schrijven
Ik dank Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) voor hun hulp bij dit blog. Hoewel ik ben begonnen om juridische redenen, is het gaandeweg een vaste plek geworden om problemen op te lossen en de juiste keuzes te maken. In tijden dat het schrijfproces dreigde vast te lopen, hield het blog me gaande. Het schrijven ervan en de reacties erop voorkwamen dat ik eenzaam bleef tobben en twijfelen. Uiteraard zijn de twee meeleesrondes in dit opzicht onmisbaar geweest. Ik dank de deelnemers van harte. Schrijven is zoveel leuker als je het samen doet.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Hoffelijke uitgevers sturen twee afwijzingen

Twee snelle afwijzingen in twee dagen, dat komt hard aan. Hoffelijk zijn de uitgevers wel. Atlas (tevens Contact) stuurde maandag meteen een ontvangstbevestiging en donderdag een (negatief) antwoord. UnieboekSpectrum heb ik dinsdag gemaild. Vandaag kreeg ik al bericht: ze geven al jaren geen fictie meer uit. Dat was mij op de website niet duidelijk geworden.
Ik heb beide uitgevers bedankt voor de snelle reactie. Van Gennep, in maart benaderd, heeft nooit iets van zich laten horen. Zelfs geen bevestiging dat ze de vrucht van bijna vier jaar arbeid hadden gekregen. Schandalig.

Helaas
Ter lering de mail van Atlas:
Geachte Michiel Nooren,
Wij hebben uw manuscript met belangstelling gelezen. Helaas moeten wij u zeggen dat wij van oordeel zijn dat uw werk niet past in het fictiefonds van Atlas Contact. Wij zijn dan ook tot de conclusie gekomen dat wij geen mogelijkheid zien tot uitgave.
Gezien het grote aantal manuscripten dat wij wekelijks ontvangen zijn wij helaas niet in de gelegenheid uw manuscript van commentaar te voorzien. Het spijt ons u niet positiever te kunnen berichten. In de hoop dat u elders onderdak zult vinden voor uw werk.
Met dank voor het in ons gestelde vertrouwen.
Met vriendelijke groet,
Anne van Binsbergen
Redactieassistent

Drie-vijf
Van de acht benaderde uitgevers kan ik er nu drie schrappen. Ik wil in totaal twintig pogingen doen. Twee brieven liggen al gelukkig al klaar, want ik ben totaal gedemotiveerd om weer uit te leggen waarom mijn verhaal zo goed in hun fonds past. Terwijl ik volgende week Leven is niet mijn hobby nog met begeleidend schrijven aan tien uitgevers moet toesturen.
Op het dakterras overdacht ik zojuist de treurige toestand. Terwijl ik de planten water gaf, ontdekte ik dat mijn mooiste boompje dood is. De bladeren zijn groen, maar blijken totaal uitgedroogd. Een slecht voorteken?
Na het weekend ga ik onverdroten door met mijn project, indachtig de woorden van een topmanager van een Amerikaanse techgigant: “Mislukking is niet het tegendeel van succes. Het is er een onderdeel van.”

Onmisbare gids voor afgewezen schrijvers

Fay Weldons Waarom wil niemand mijn boek uitgeven komt voor mij te laat. Ik heb het manuscript afgesloten. Leven is niet mijn hobby is zo goed als ik het nu kan maken. Op vrijdag 12 juli wil ik hier melden dat ik het aan twintig uitgevers heb toegestuurd. Dan pak ik de auto en ga met mijn vrouw Angeline kamperen in Noord-Spanje. Na terugkeer wil ik bier brouwen, planten verzorgen en klussen. Tijdens een maandenlange blogpauze kunnen de uitgevers mijn verhaal bekijken. Op vrijdag 1 november maak ik de balans op en ga indien nodig over op Plan B. Hoe dat er uitziet weet ik niet, maar het doel is de productie en verkoop van mijn verhaal.  

Lezen ho maar
Het laatste boek van de hoogbejaarde Britse roman- en scenarioschrijfster is absoluut een aanrader. In 38 pagina’s legt ze uit hoe je een roman schrijft, of beter gezegd: had moeten schrijven om geaccepteerd te worden. De ondertitel is immers Handboek voor de afgewezen schrijver. In vijftig pagina’s geeft Weldon negen mogelijke redenen waarom je geen uitgever hebt kunnen vinden. Eén is er dat je synopsis slecht is. Hieraan kun je zien dat Weldon niet de illusie koestert dat een uitgever je hele manuscript leest en het op basis daarvan accepteert of afwijst. De begeleidende brief, de synopsis, de biografie, ze zijn essentieel voor het oordeel. “Verstuur niks waarvan je niet elk woord kan verantwoorden,” waarschuwt ze hen die menen dat hun verhaal zichzelf verkoopt.    

Zeker niet controversieel
Alsnog gaan vijf redenen die zij geeft voor afwijzing over de kwaliteit van het verhaal. Het is te saai, het is nietszeggend, het mist structuur, er is te weinig plot of de auteur is onvoldoende geletterd. Ik geef toe dat ik de slager ben die zijn eigen vlees keurt, maar ik zie deze mankementen niet in mijn roman. Eén de overige drie redenen is dat het verhaal te controversieel is. Vind ik niet. Wat ik over het bankwezen zeg is vernietigend, maar algemeen bekend.
Dan de vraag of de roman een Unique Selling Point heeft. Zeker: hij gaat over banken en is voor bankmensen extra interessant.
Minder zeker ben ik over het afwijzingsargument “te ouderwets”. Ik heb daar van de jongere meelezers geen klachten over gekregen, maar kan het zelf niet beoordelen. Daarvoor ben ik simpelweg te oud, net als mevrouw Weldon trouwens.
    
Lelijk zelfmedelijden
Het boekje begint met “Arme jij”. Afwijzing is een klap, maar “zelfmedelijden staat niemand goed”: je krijgt er rimpels van en hangende mondhoeken. Zoek dus de oorzaak en ga aan de slag. Probeer het manuscript te herschrijven “maar dat is hard en saai werken”. Of begin aan een nieuw boek, want de volgende keer “is veel gemakkelijker”, aldus de schrijfster van Down among the women en de tv-serie Upstairs downstairs. Ik heb de makkelijke weg gekozen.   
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Gegraveerde beelden en gekloofde kiezen

Beelden kunnen in het geheugen worden gegraveerd, net als woorden trouwens. Cinefielen en willekeurige ouderen zullen bij de woorden Marathon Man denken aan de tandartsscène (zie illustratie). Daarin wordt student Dustin Hoffman met een hobbyboormachine “behandeld” door tandarts en ex-Nazi Lawrence Oliver. Omdat bij de proefvertoning kijkers misselijk de zaal verlieten, is de scène sterk ingekort. Alsnog liep mijn vrouw walgend naar buiten. Dat was in 1976, tweeënveertig jaar geleden, maar de herinnering is nog vers.  

Met de grote spuit
Hinderlijk vers, want deze week stond in het teken van tandartsbezoek. De oorzaak van mijn pijn, een “uitbehandelde” kies, zou chirurgisch worden verwijderd. Tijdens een eerdere zware behandeling had de paradontoloog al aangekondigd dat ik harde botten heb en mijn kiezen bij extractie eerst “gekloofd” moesten worden. Omdat ik onder het bloeddoek kennelijk bleek wegtrok, zei hij troostend dat ik me over botontkalking geen zorgen hoef te maken. Dat gesprek kwam de afgelopen week steeds bij me terug. Natuurlijk zou het kloven alleen door gekraak, gewring en gezaag voelbaar zijn. Pijn zou ik niet voelen, dankzij injecties in het gehemelte, met de grote spuit.  

Van Gennep overtijd
Van het aanschrijven van meer uitgevers is het niet gekomen. Wel heb ik er vijf gekozen en de namen aan mijn excelbestand toegevoegd. Daarin zet ik de data van verzending en de datum waarop ik geen antwoord meer hoef te verwachten. Van Gennep (aangeschreven 21 maart) is al over datum. Brandt (24 mei) belooft binnen een week bevestiging van ontvangst, maar maakte die belofte niet waar. Weinig hoopgevend. Wel informeerde mijn dementerende moeder bij mijn wekelijkse bezoek hoe het Boekenbal was geweest. Prematuur, maar ik zie het als een gunstig voorteken. Mijn kies is eruit, ik heb geen napijn meer en ach, Marathon Man is maar een film. Mijn stemming is goed en ik ga nieuwe uitgevers aanschrijven. Nooit geschoten is altijd mis.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Kiezen tussen twee vrouwen en onder de boom

Om een boek te verkopen, moeten de potentiële kopers weten dat het bestaat. Aandacht krijgen is moeilijk, want er verschijnen tweeduizend Nederlandse boeken per maand. De gemiddelde oplage ligt ergens tussen de vijftig en de honderd. Er is een klein aantal bestsellers met oplages boven de vijfduizend. Daartegenover staan honderden titels die meteen bijgezet worden in de Boekenkast der Vergetelheid.

Rutte en Garrix
Naamsbekendheid helpt de verkoop enorm. Een boek van premier Mark Rutte of DJ Martin Garrix krijgt veel publiciteit en wekt ongelezen al de interesse van uitgevers en publiek. De meesten van ons hebben echter beroepen die niet tot relevante bekendheid leiden.
Voor ons privéleven rukt de pers evenmin uit, tenzij we gruwelijke moorden plegen of de Jackpot van de Staatsloterij winnen (dertig jaar lang tien mille netto per maand).
Het ligt dus voor de hand om als schrijver naar enige bekendheid te streven. Ik doe dat al via mijn blog, waarvan het totale aantal hits vorige week de 10.000 passeerde. Nu het manuscript af is, denk ik eraan mee te doen aan een verhalenwedstrijd. Daar zijn er vrij veel van en ze vragen korte inzendingen. Dat is goed, want het schrijven op boeklengte heb ik even gehad.

Vrouwen aan zee
Schrijvenonline geeft een lijstje van actuele wedstrijden: tot eind juli zijn dat er zeven. Drie gaan er over poëzie en vallen voor mij af. Van de rest is er één georganiseerd door het Bisdom Hasselt. Het gaat om gedichten en prozateksten van een spiritueel karakter. De winnende bijdrage verschijnt in de rubriek Even stilstaan van de Belgisch krant Het belang van Limburg. Verder organiseert Godijn Publishing een wedstrijd voor verhalen die spelen in de Middeleeuwen. Helaas heb ik tijdens mijn studie geschiedenis en daarna te weinig over die periode gelezen om me in deze strijd te storten. Dan kan ik beter voor schrijfcoach Kelly Meulenberg iets bedenken over een foto van twee vrouwen aan zee (zie illustratie). De deadline voor deze contest is al eind juni, maar de gevraagde lengte is ook slechts 400 woorden.

Origineel onder de boom
Blijft over de wedkamp van Schrijverspunt. Maximaal 1250 woorden, vrij in te vullen, zolang je ergens het thema Onder de boom gebruikt. Inzenden tot eind juli. Schrijverspunt biedt betaalde schrijfcoaching aan en self publishing. Daarnaast is het een gewone uitgeverij. Door deel te nemen geef je Schrijverspunt toestemming je verhaal te gebruiken in een bundel die hij uitbrengt als er “voldoende kwalitatieve inzendingen” zijn.
Dat klinkt allemaal heel goed. Een tekst van drie keer dit blog (3 x ca 400w=ca 1250) moet in zes weken te schrijven zijn. Als je een idee hebt over wat er onder die boom gebeurt. Een origineel idee ook nog! Ik ga hier diep over nadenken, terwijl ik nieuwe uitgevers aanschrijf.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

De eerste vijf uitgevers hebben het manuscript

Zo, één klik en mijn brief flitst naar Uitgeverij De Bezige Bij, de laatste van de vijf. De brieven zijn verschillend, want afgestemd op het fonds van de uitgeverij. Nu een paar maandjes wachten, want uitgeverijen hebben veel aanbod van manuscripten. De komende tijd zal ik er nog meer benaderen en al doende leren.

 

 

Veel missers
Er ging veel verkeerd, deze eerste keer. Bij de ene vergat ik de gevraagde Biografie mee te sturen, dus  moest ik een tweede zending doen. Bij de andere bleken er twee spellingsfouten in de mail te staan. Een derde kreeg een mail zonder titel. Ik was erg in de stress en dat is ook begrijpelijk, want de kans om uitverkoren te worden is minimaal, maar de beloning maximaal. Als mijn roman officieel wordt gepubliceerd, is een levenswens vervuld.        

Zeven versies
Natuurlijk was er een goede reden om de zending opnieuw af te gelasten. Zeker. Na de kiespijn van vorige week, viel ik begin deze week van een ladder. Ik had pijn en liep mank, maar dat was geen reden voor uitstel. Het was de uitspraak van een proeflezer, dat ik eigenlijk het hele verhaal opnieuw moest schrijven. “Dan kom je op het Boekenbal en anders gaat dat niet lukken” zei ze. Tja, Jan Wolkers begon zeven keer opnieuw, alsof zijn eerdere versies niet bestonden.        

Dan maar geen meesterwerk
Hoop dat ik alsnog een meesterwerk zou scheppen en angst voor afwijzing maakten dat een aantrekkelijke optie. Helaas heb ik die al uitgeprobeerd en geconstateerd dat ik de inspiratie miste voor een nieuwe ronde. Het verhaal is zo goed als ik het nu kan maken. Wegsturen dus en denken aan een nieuwe creatieve uitdaging. Intussen méér uitgevers benaderen: De Bezige Bij, Brandt, Koppernik, Luithing-Sijthoff en Xander heb ik gedaan. Er zijn er nog veel meer en ik werk verder aan Plan B. Maar niet vanavond, dan neem ik het ervan. Prosit.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Vertraagd door fouten en kiespijn

Mijn voor vandaag geplande bevrijding is helaas een paar dagen uitgesteld. De ultragrondige eindcorrectie heeft verbeterpunten aan het licht gebracht, die niet één, twee, drie te verhelpen zijn. Wel liggen de brieven aan de vijf uitgevers klaar voor verzending.  

Verlammende twijfel
Het schrijven van een roman vraagt grote zelfdiscipline en een strak emotioneel management. Voortdurend dreigen gevoelens van twijfel het proces te vertragen. Dit geldt voor alle procesfases, ook die van het opstellen van de individuele uitgeversbrieven. Is mijn roman een typisch Xanderboek? Heeft hij een natuurlijke plaats naast Mario Puzzo’s The godfather waarvan Xander de vertaling uitgeeft? Is Leven is niet mijn hobby een “eigenzinnig en uitdagend boek” zoals Uitgever Koppernik wil. Komt het tegemoet aan de wens van Luiting Sijthoff om een waardevolle en blijvende leeservaring te bieden? Past mijn debuut in de overweldigende collectie meesterwerken van De Bezige Bij? Het is niet eenvoudig om die vragen met een volmondig ja te beantwoorden, maar het moet wel.
       
Reddende kiespijn
Zeker nu de bevrijding in zicht is, heb ik stressbestendigheid nodig. Net toen ik onder de spanning begon te bezwijken, werd ik gered door een hevige kiespijn. Die pijn en de bestrijding daarvan leidden af van de slopende uitgeversqueeste. Temeer omdat ik bij de tandarts op de urgentielijst stond voor het trekken van de ontstoken kies. Wegens mijn harde botten moet de kies hiervoor eerst gekloofd worden. Ik kon elk moment voor die ingreep gebeld worden, dus het was een typisch geval van stress met stress bestrijden. Gelukkig is de pijn gezakt, zonder dat de romanstress evenredig is toegenomen. De bevrijding is in zicht.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Je doet het jezelf aan

Als alles goed gaat, kan ik in de volgende post melden dat het manuscript bij vijf uitgevers ligt. Ik zal zeker nog meer uitgevers aanschrijven, maar ik wil nu een begin maken. Sinds 21 maart liggen een synopsis en één hoofdstuk bij Uitgeverij van Gennep. Volgende week verstuur ik het hele verhaal. Mijn partner Angeline gaat er nog doorheen met de blik van de corrector. Ze heeft ervaring opgedaan met dat werk als hoofdredacteur van drie Denksport-puzzelbladen. Het luistert allemaal nauw bij puzzels en de lezers zijn kritisch.

Alleengaand en kinderloos
Ik klaag in deze spannende periode af en toe over stress en tijdnood. Angeline zegt dan: “Je doet het jezelf aan”. Dat is natuurlijk waar, maar het geldt voor bijna alles wat ik doe. Ik hoef niet met Angeline te leven, ik had alleengaand en kinderloos kunnen blijven. Ook het journalistenbestaan was een keuze, ik kon meteen ambtenaar worden bij het Centraal Bureau voor de Statistiek.
Ik houdt wel van wat reuring, al is deze romanperiode wel erg belastend. Na de zomer weet ik of ik door een wonder de hoofdprijs heb gewonnen en bij een uitgever ben binnengekomen. Zo niet, dan sta ik klaar om de publicatieklus zelf te doen. Een commerciële uitgave van Leven is niet mijn hobby komt er in ieder geval.      

Van Bij tot Xander
Ik geeft hieronder de geselecteerde uitgevers:
De Bezige Bij
Luithing-Sijthoff
Koppernik
Brandt
Xander Uitgevers
Het is een mix van grote en kleine uitgevers. Ik ga ze volgende week nader onder de loep nemen, zodat ik ze kan uitleggen waarom mijn roman in hun fonds past. Ik heb er de tijd voor. Het manuscript is naar de corrector, het creatieve werk zit erop.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Domweg gelukkig in de Noorenstraat

Als er een Michiel Noorenstraat (Nederlandse schrijver 1951-), zou komen, ging ik er meteen wonen. Als Leven is niet mijn hobby een doorslaand succes wordt, is een eigen straatnaam trouwens niet uitgesloten. Naar W.F. Hermans zijn in Nederland zeven straten genoemd en naar Harry Mulisch drie. Toen laatstgenoemde in 2002 een Duitse onderscheiding kreeg, bestonden er plannen voor een Mulischstrasse in Berlijn "nicht zu weit vom Führerbunker", zo berichtte Der Standard. Daarvan is echter sindsdien niets meer vernomen. Zelfs als Leben is nicht mein Hobby een bestseller wordt, is de kans op een Noorenstrasse klein. En wanneer Living is not my cup of tea als broodjes over de Britse toonbanken gaat, levert dat geen Britse straatnaam op. Geeft niet: ik ben al blij met een Michiel Noorenstraat. Zelfs een Noorensteeg  zou me al gelukkig maken.

Niet voor iedereen
Om een straat te krijgen, moet je gelezen worden door veel mensen en dat brengt me op de doelgroep van mijn roman. Pumbo, de self publishing-tak van het Centraal Boekhuis, zegt daarover behartenswaardige woorden in zijn gratis e-book. Slechts een kwart van de auteurs denkt na over zijn doelgroep en dan is vaak de conclusie dat “iedereen dit boek zou kunnen lezen”. Volgens Pumbo is dat 1) nooit het geval en 2) heb je geen marketingbudget om iedereen te vertellen dat je boek te koop is.
Zelf had ik lange tijd mijn lezer helder voor ogen. Een begin zestiger, die nog net goed functioneert als bankmedewerker en echtgenoot. Mijn roman vertelt hem welk verval en welke vernedering hem te wachten staan en hoe hij daarmee kan omgaan met een goed resultaat. Dit soort mannen is talrijk genoeg om mij een succesvol schrijver te maken. Leden van de doelgroep geven echter duidelijk aan dat ze geen enkele behoefte hebben aan zo’n somber boek.    
Lezende vrouwen
Vrouwen van zestig blijken positiever over Leven is niet mijn hobby en zij lezen meer romans dan mannen. Ik zal er mijn uiterste best voor doen om het boek onder de aandacht te brengen van deze groep potentiële lezers. Even goed is de kans groot dat mijn roman per saldo geld kost en dat ik de lezers in honderdtallen kan tellen. In dat geval  komt er geen Noorenstraat, laat staan een Rue Michel Nooren. Dan is er alleen een mooi boek in de kast met mijn naam erop. Ik zal er tevreden naar kijken.    

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Wreed ontwaken uit een heerlijke droom

Vreemd hoe een mens in wonderen blijft geloven, tegen beter weten in. Ik had een alfabetische lijst met uitgeverijen gevonden van 7 pagina’s en was de koning te rijk. Bij het doorwerken van de sectie A kwam ik op Uitgeverij Archipel. Ik klikte op het logo en mijn blik viel meteen op de kloek opgemaakte zin: Succesvolle uitgeverij zoekt auteurs met potentieel. Mijn hart ging sneller kloppen, ook al heette de uitgeverij hier niet meer Archipel maar Novumpublishing en stond er ook een verwijzing naar selfpublishing-platform Boekscout. Daarmee heb ik slechte ervaringen, maar hope springs eternal.

Ideale uitgever
Ik klikte verder en landde op de serieus ogende site van Novumpublishing, dat al sinds 1997 bleek te bestaan. “De meervoudig bekroonde uitgeverij is dé specialist voor beginnende auteurs. Naast  boeken van bekende auteurs, introduceren wij  ook boeken van onbekende auteurs met veel ervaring en expertise op de boekenmarkt”,stond er. Precies wat ik zoek! Over het hoe en wat vertelde de pagina weinig, maar ik kon een nieuwsbrief aanvragen. Bovendien was een auteurstelefoon. Ik bestelde de nieuwsbrief en die kwam onmiddellijk. “Stuur ons vandaag nog uw manuscript op! U krijgt binnen 1–2 weken van ons een beoordeling of een vrijblijvend aanbod voor publicatie. Ik verheug mij op uw manuscript.” Verder was er een link met instructies en links naar de websites van de Duitse, Britse, Amerikaanse, Spaanse en Hongaarse zusteruitgeverijen.
  
Verdacht enthousiasme
Het ongebreidelde enthousiasme van deze multinationale uitgever maakte me een beetje wantrouwig. Uitgeven van debuten is een dure hobby, maar nergens in de nieuwsbrief stond iets over afname van een minimum aantal exemplaren of kosten voor redactie en publiciteit. Vreemd voor een “specialist voor beginnende auteurs”. Ik belde de auteurstelefoon voor opheldering, maar er werd niet opgenomen.
Ik ging op zoek naar ervaringen met het bedrijf en vond op Schrijvenonline schokkendeverhalen. “Royalties pas na je 501e boek” vatte iemand het 10-jarige (!) contract samen. “En of je even 3500 euro wil betalen”. Hij heeft niet getekend, maar anderen wel. Zij klagen over hardnekkige fouten in de opmaak, stroperige communicatie en trage betaling. Terwijl ik dit las, hoorde ik geluid als van brekend glas. Het was mijn droom die in scherven viel.
Volgende week meer over mijn onderzoek van de uitgeverslijst.   

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Hoofdstuklengte boeit de lezer nauwelijks

Bij vakanties zit je vaak al in de auto, met lopende motor, gordels om, en dan ontdek je dat je iets vergeten bent. Je mobieloplader, een handig mesje, het boek dat je nu eindelijk rustig wilde lezen. Je komt dan tot een full stop. Dat gevoel bekroop me toen de opmerking me te binnen schoot over de grillige hoofdstukindeling van mijn roman. Dit was een van de observaties van de meelezers die ik heb laten liggen. Nu, bij het verzendklaar maken van de roman, moet ik er een besluit over nemen. Het kortste hoofdstuk telt vier pagina’s, het langste 21. Alle hoofdstukken hebben titels.

Katten en robots
Een schrijvende vriend maakt vooraf een exacte indeling van zijn romans. Van alle hoofdstukken en subhoofdstukken staan aantal en lengte vooraf vast. De inhoud wordt over deze structuur verspreid. Maar weinig schrijvers werken zo planmatig, blijkt uit mijn studie van een selectie succesboeken. Het dichtst in de buurt komt Takashi Hiraide: De kat (2001) met 29 naamloze hoofdstukken op 156 pagina’s, alle evenwichtig van een handvol bladzijden. Regelmatig is ook de hoofdstuklengte van mijn nieuwste aanwinst, Ian McEwan: Machines like me (2019) over een driehoeksverhouding van een man, zijn mannelijke robot en een vrouw, maar de hoofdstukken zijn met sterretjes onderverdeeld in scènes, die soms 3 pagina’s tellen en soms 16.

Rosenbooms grillen
Uiteenlopend is de hoofdstuklengte van Thomas Rosenboom: Publieke werken (1999). Hij verdeelt zijn 488 pagina’s over 22 hoofdstukken plus een pro- en een epiloog. Zijn kortste hoofdstuk telt slechts 9 pagina’s, zijn langste 42. Hé, dat lijkt op mijn boek. Ook zijn onderverdeling met *** is grillig.
Ongeveer dezelfde omvang maar twee keer zoveel hoofdstukken heeft Stendhal: Le rouge et le Noir (1830). Ook hier is de indeling kwantitatief gezien willekeurig. Het kortste chapitre is slechts 3 pagina’s, het langste 15. Kennelijk bevind ik mij in goed gezelschap. Beide genoemde meesterwerken hebben trouwens hoofdstukken met namen, zoals mijn manuscript.

Plattelandsgeneugten
Rosenbooms boek heeft zijn 37-ste druk bereikt, Rood en zwart is na 189 jaar nog steeds te koop, De kat is sinds 1915 tien keer herdrukt. Het is nog te vroeg om te zien of Machines like me net zo’n kraker wordt, maar de voortekenen zijn gunstig. Er lijkt geen relatie te bestaan tussen succes en hoofdstukbeleid. Mijn research-adviseur heeft waarschijnlijk gelijk als ze zegt: “besteed geen tijd aan die uiteenlopende hoofdstuklengtes, dat doet er niet toe.”
Of hoofdstukken titels dragen, maakt kennelijk ook weinig uit. Stendhal voert zijn lezers echter zo sfeervol langs hoofdstuktitels als Une petite ville, Un père et un fils en Les plaisirs de la campagne, dat ik aan de hoofdstuklengte weinig tijd meer zal besteden. De hoofdstuknamen, daar ga ik uitgebreid voor zitten.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.