Brieven gepost en op blogverlof tot 1 november

De laatste hardcopy-manuscripten van Leven is niet mijn hobby zijn op weg naar de uitgevers en de ontspanning neemt bezit van me. Zeventien brieven met bijlage heb ik verzonden, meer geschikte uitgevers kon ik niet vinden. Ik heb de lijst van Schrijverspunt uitgevlooid en in de veel langere lijst van zelfstandige uitgevers gezocht op namen die iets beloofden. Beide lijsten noemen uitgevers die intussen gestopt zijn of geen manuscripten accepteren. Bovendien zijn zelfstandige uitgevers vaak gespecialiseerd op regio, spirituele richting of seksuele voorkeur. In die situatie blijven er verbazend weinig kandidaten over die meerwaarde beloven.

Horde genomen
Wat de uitslag van deze actie ook wordt, ik heb weer een horde genomen op de weg naar publicatie. De eerste was het besluit om het manuscript als voltooid te beschouwen. De lokroep van uitstel is moeilijk te weerstaan, maar dat is me gelukt. Vervolgens werd ik geconfronteerd met de onverschilligheid van de uitgeefwereld wat betreft debutanten. Het was ontmoedigend, maar ik heb doorgezet. Met een zekere tevredenheid kan ik dus op blogverlof gaan, tot vrijdag 1 november. Dan maak ik de balans op en formuleer Plan B.  

Sociaal schrijven
Ik dank Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) voor hun hulp bij dit blog. Hoewel ik ben begonnen om juridische redenen, is het gaandeweg een vaste plek geworden om problemen op te lossen en de juiste keuzes te maken. In tijden dat het schrijfproces dreigde vast te lopen, hield het blog me gaande. Het schrijven ervan en de reacties erop voorkwamen dat ik eenzaam bleef tobben en twijfelen. Uiteraard zijn de twee meeleesrondes in dit opzicht onmisbaar geweest. Ik dank de deelnemers van harte. Schrijven is zoveel leuker als je het samen doet.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Hoffelijke uitgevers sturen twee afwijzingen

Twee snelle afwijzingen in twee dagen, dat komt hard aan. Hoffelijk zijn de uitgevers wel. Atlas (tevens Contact) stuurde maandag meteen een ontvangstbevestiging en donderdag een (negatief) antwoord. UnieboekSpectrum heb ik dinsdag gemaild. Vandaag kreeg ik al bericht: ze geven al jaren geen fictie meer uit. Dat was mij op de website niet duidelijk geworden.
Ik heb beide uitgevers bedankt voor de snelle reactie. Van Gennep, in maart benaderd, heeft nooit iets van zich laten horen. Zelfs geen bevestiging dat ze de vrucht van bijna vier jaar arbeid hadden gekregen. Schandalig.

Helaas
Ter lering de mail van Atlas:
Geachte Michiel Nooren,
Wij hebben uw manuscript met belangstelling gelezen. Helaas moeten wij u zeggen dat wij van oordeel zijn dat uw werk niet past in het fictiefonds van Atlas Contact. Wij zijn dan ook tot de conclusie gekomen dat wij geen mogelijkheid zien tot uitgave.
Gezien het grote aantal manuscripten dat wij wekelijks ontvangen zijn wij helaas niet in de gelegenheid uw manuscript van commentaar te voorzien. Het spijt ons u niet positiever te kunnen berichten. In de hoop dat u elders onderdak zult vinden voor uw werk.
Met dank voor het in ons gestelde vertrouwen.
Met vriendelijke groet,
Anne van Binsbergen
Redactieassistent

Drie-vijf
Van de acht benaderde uitgevers kan ik er nu drie schrappen. Ik wil in totaal twintig pogingen doen. Twee brieven liggen al gelukkig al klaar, want ik ben totaal gedemotiveerd om weer uit te leggen waarom mijn verhaal zo goed in hun fonds past. Terwijl ik volgende week Leven is niet mijn hobby nog met begeleidend schrijven aan tien uitgevers moet toesturen.
Op het dakterras overdacht ik zojuist de treurige toestand. Terwijl ik de planten water gaf, ontdekte ik dat mijn mooiste boompje dood is. De bladeren zijn groen, maar blijken totaal uitgedroogd. Een slecht voorteken?
Na het weekend ga ik onverdroten door met mijn project, indachtig de woorden van een topmanager van een Amerikaanse techgigant: “Mislukking is niet het tegendeel van succes. Het is er een onderdeel van.”

Onmisbare gids voor afgewezen schrijvers

Fay Weldons Waarom wil niemand mijn boek uitgeven komt voor mij te laat. Ik heb het manuscript afgesloten. Leven is niet mijn hobby is zo goed als ik het nu kan maken. Op vrijdag 12 juli wil ik hier melden dat ik het aan twintig uitgevers heb toegestuurd. Dan pak ik de auto en ga met mijn vrouw Angeline kamperen in Noord-Spanje. Na terugkeer wil ik bier brouwen, planten verzorgen en klussen. Tijdens een maandenlange blogpauze kunnen de uitgevers mijn verhaal bekijken. Op vrijdag 1 november maak ik de balans op en ga indien nodig over op Plan B. Hoe dat er uitziet weet ik niet, maar het doel is de productie en verkoop van mijn verhaal.  

Lezen ho maar
Het laatste boek van de hoogbejaarde Britse roman- en scenarioschrijfster is absoluut een aanrader. In 38 pagina’s legt ze uit hoe je een roman schrijft, of beter gezegd: had moeten schrijven om geaccepteerd te worden. De ondertitel is immers Handboek voor de afgewezen schrijver. In vijftig pagina’s geeft Weldon negen mogelijke redenen waarom je geen uitgever hebt kunnen vinden. Eén is er dat je synopsis slecht is. Hieraan kun je zien dat Weldon niet de illusie koestert dat een uitgever je hele manuscript leest en het op basis daarvan accepteert of afwijst. De begeleidende brief, de synopsis, de biografie, ze zijn essentieel voor het oordeel. “Verstuur niks waarvan je niet elk woord kan verantwoorden,” waarschuwt ze hen die menen dat hun verhaal zichzelf verkoopt.    

Zeker niet controversieel
Alsnog gaan vijf redenen die zij geeft voor afwijzing over de kwaliteit van het verhaal. Het is te saai, het is nietszeggend, het mist structuur, er is te weinig plot of de auteur is onvoldoende geletterd. Ik geef toe dat ik de slager ben die zijn eigen vlees keurt, maar ik zie deze mankementen niet in mijn roman. Eén de overige drie redenen is dat het verhaal te controversieel is. Vind ik niet. Wat ik over het bankwezen zeg is vernietigend, maar algemeen bekend.
Dan de vraag of de roman een Unique Selling Point heeft. Zeker: hij gaat over banken en is voor bankmensen extra interessant.
Minder zeker ben ik over het afwijzingsargument “te ouderwets”. Ik heb daar van de jongere meelezers geen klachten over gekregen, maar kan het zelf niet beoordelen. Daarvoor ben ik simpelweg te oud, net als mevrouw Weldon trouwens.
    
Lelijk zelfmedelijden
Het boekje begint met “Arme jij”. Afwijzing is een klap, maar “zelfmedelijden staat niemand goed”: je krijgt er rimpels van en hangende mondhoeken. Zoek dus de oorzaak en ga aan de slag. Probeer het manuscript te herschrijven “maar dat is hard en saai werken”. Of begin aan een nieuw boek, want de volgende keer “is veel gemakkelijker”, aldus de schrijfster van Down among the women en de tv-serie Upstairs downstairs. Ik heb de makkelijke weg gekozen.   
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Gegraveerde beelden en gekloofde kiezen

Beelden kunnen in het geheugen worden gegraveerd, net als woorden trouwens. Cinefielen en willekeurige ouderen zullen bij de woorden Marathon Man denken aan de tandartsscène (zie illustratie). Daarin wordt student Dustin Hoffman met een hobbyboormachine “behandeld” door tandarts en ex-Nazi Lawrence Oliver. Omdat bij de proefvertoning kijkers misselijk de zaal verlieten, is de scène sterk ingekort. Alsnog liep mijn vrouw walgend naar buiten. Dat was in 1976, tweeënveertig jaar geleden, maar de herinnering is nog vers.  

Met de grote spuit
Hinderlijk vers, want deze week stond in het teken van tandartsbezoek. De oorzaak van mijn pijn, een “uitbehandelde” kies, zou chirurgisch worden verwijderd. Tijdens een eerdere zware behandeling had de paradontoloog al aangekondigd dat ik harde botten heb en mijn kiezen bij extractie eerst “gekloofd” moesten worden. Omdat ik onder het bloeddoek kennelijk bleek wegtrok, zei hij troostend dat ik me over botontkalking geen zorgen hoef te maken. Dat gesprek kwam de afgelopen week steeds bij me terug. Natuurlijk zou het kloven alleen door gekraak, gewring en gezaag voelbaar zijn. Pijn zou ik niet voelen, dankzij injecties in het gehemelte, met de grote spuit.  

Van Gennep overtijd
Van het aanschrijven van meer uitgevers is het niet gekomen. Wel heb ik er vijf gekozen en de namen aan mijn excelbestand toegevoegd. Daarin zet ik de data van verzending en de datum waarop ik geen antwoord meer hoef te verwachten. Van Gennep (aangeschreven 21 maart) is al over datum. Brandt (24 mei) belooft binnen een week bevestiging van ontvangst, maar maakte die belofte niet waar. Weinig hoopgevend. Wel informeerde mijn dementerende moeder bij mijn wekelijkse bezoek hoe het Boekenbal was geweest. Prematuur, maar ik zie het als een gunstig voorteken. Mijn kies is eruit, ik heb geen napijn meer en ach, Marathon Man is maar een film. Mijn stemming is goed en ik ga nieuwe uitgevers aanschrijven. Nooit geschoten is altijd mis.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Kiezen tussen twee vrouwen en onder de boom

Om een boek te verkopen, moeten de potentiële kopers weten dat het bestaat. Aandacht krijgen is moeilijk, want er verschijnen tweeduizend Nederlandse boeken per maand. De gemiddelde oplage ligt ergens tussen de vijftig en de honderd. Er is een klein aantal bestsellers met oplages boven de vijfduizend. Daartegenover staan honderden titels die meteen bijgezet worden in de Boekenkast der Vergetelheid.

Rutte en Garrix
Naamsbekendheid helpt de verkoop enorm. Een boek van premier Mark Rutte of DJ Martin Garrix krijgt veel publiciteit en wekt ongelezen al de interesse van uitgevers en publiek. De meesten van ons hebben echter beroepen die niet tot relevante bekendheid leiden.
Voor ons privéleven rukt de pers evenmin uit, tenzij we gruwelijke moorden plegen of de Jackpot van de Staatsloterij winnen (dertig jaar lang tien mille netto per maand).
Het ligt dus voor de hand om als schrijver naar enige bekendheid te streven. Ik doe dat al via mijn blog, waarvan het totale aantal hits vorige week de 10.000 passeerde. Nu het manuscript af is, denk ik eraan mee te doen aan een verhalenwedstrijd. Daar zijn er vrij veel van en ze vragen korte inzendingen. Dat is goed, want het schrijven op boeklengte heb ik even gehad.

Vrouwen aan zee
Schrijvenonline geeft een lijstje van actuele wedstrijden: tot eind juli zijn dat er zeven. Drie gaan er over poëzie en vallen voor mij af. Van de rest is er één georganiseerd door het Bisdom Hasselt. Het gaat om gedichten en prozateksten van een spiritueel karakter. De winnende bijdrage verschijnt in de rubriek Even stilstaan van de Belgisch krant Het belang van Limburg. Verder organiseert Godijn Publishing een wedstrijd voor verhalen die spelen in de Middeleeuwen. Helaas heb ik tijdens mijn studie geschiedenis en daarna te weinig over die periode gelezen om me in deze strijd te storten. Dan kan ik beter voor schrijfcoach Kelly Meulenberg iets bedenken over een foto van twee vrouwen aan zee (zie illustratie). De deadline voor deze contest is al eind juni, maar de gevraagde lengte is ook slechts 400 woorden.

Origineel onder de boom
Blijft over de wedkamp van Schrijverspunt. Maximaal 1250 woorden, vrij in te vullen, zolang je ergens het thema Onder de boom gebruikt. Inzenden tot eind juli. Schrijverspunt biedt betaalde schrijfcoaching aan en self publishing. Daarnaast is het een gewone uitgeverij. Door deel te nemen geef je Schrijverspunt toestemming je verhaal te gebruiken in een bundel die hij uitbrengt als er “voldoende kwalitatieve inzendingen” zijn.
Dat klinkt allemaal heel goed. Een tekst van drie keer dit blog (3 x ca 400w=ca 1250) moet in zes weken te schrijven zijn. Als je een idee hebt over wat er onder die boom gebeurt. Een origineel idee ook nog! Ik ga hier diep over nadenken, terwijl ik nieuwe uitgevers aanschrijf.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

De eerste vijf uitgevers hebben het manuscript

Zo, één klik en mijn brief flitst naar Uitgeverij De Bezige Bij, de laatste van de vijf. De brieven zijn verschillend, want afgestemd op het fonds van de uitgeverij. Nu een paar maandjes wachten, want uitgeverijen hebben veel aanbod van manuscripten. De komende tijd zal ik er nog meer benaderen en al doende leren.

 

 

Veel missers
Er ging veel verkeerd, deze eerste keer. Bij de ene vergat ik de gevraagde Biografie mee te sturen, dus  moest ik een tweede zending doen. Bij de andere bleken er twee spellingsfouten in de mail te staan. Een derde kreeg een mail zonder titel. Ik was erg in de stress en dat is ook begrijpelijk, want de kans om uitverkoren te worden is minimaal, maar de beloning maximaal. Als mijn roman officieel wordt gepubliceerd, is een levenswens vervuld.        

Zeven versies
Natuurlijk was er een goede reden om de zending opnieuw af te gelasten. Zeker. Na de kiespijn van vorige week, viel ik begin deze week van een ladder. Ik had pijn en liep mank, maar dat was geen reden voor uitstel. Het was de uitspraak van een proeflezer, dat ik eigenlijk het hele verhaal opnieuw moest schrijven. “Dan kom je op het Boekenbal en anders gaat dat niet lukken” zei ze. Tja, Jan Wolkers begon zeven keer opnieuw, alsof zijn eerdere versies niet bestonden.        

Dan maar geen meesterwerk
Hoop dat ik alsnog een meesterwerk zou scheppen en angst voor afwijzing maakten dat een aantrekkelijke optie. Helaas heb ik die al uitgeprobeerd en geconstateerd dat ik de inspiratie miste voor een nieuwe ronde. Het verhaal is zo goed als ik het nu kan maken. Wegsturen dus en denken aan een nieuwe creatieve uitdaging. Intussen méér uitgevers benaderen: De Bezige Bij, Brandt, Koppernik, Luithing-Sijthoff en Xander heb ik gedaan. Er zijn er nog veel meer en ik werk verder aan Plan B. Maar niet vanavond, dan neem ik het ervan. Prosit.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Vertraagd door fouten en kiespijn

Mijn voor vandaag geplande bevrijding is helaas een paar dagen uitgesteld. De ultragrondige eindcorrectie heeft verbeterpunten aan het licht gebracht, die niet één, twee, drie te verhelpen zijn. Wel liggen de brieven aan de vijf uitgevers klaar voor verzending.  

Verlammende twijfel
Het schrijven van een roman vraagt grote zelfdiscipline en een strak emotioneel management. Voortdurend dreigen gevoelens van twijfel het proces te vertragen. Dit geldt voor alle procesfases, ook die van het opstellen van de individuele uitgeversbrieven. Is mijn roman een typisch Xanderboek? Heeft hij een natuurlijke plaats naast Mario Puzzo’s The godfather waarvan Xander de vertaling uitgeeft? Is Leven is niet mijn hobby een “eigenzinnig en uitdagend boek” zoals Uitgever Koppernik wil. Komt het tegemoet aan de wens van Luiting Sijthoff om een waardevolle en blijvende leeservaring te bieden? Past mijn debuut in de overweldigende collectie meesterwerken van De Bezige Bij? Het is niet eenvoudig om die vragen met een volmondig ja te beantwoorden, maar het moet wel.
       
Reddende kiespijn
Zeker nu de bevrijding in zicht is, heb ik stressbestendigheid nodig. Net toen ik onder de spanning begon te bezwijken, werd ik gered door een hevige kiespijn. Die pijn en de bestrijding daarvan leidden af van de slopende uitgeversqueeste. Temeer omdat ik bij de tandarts op de urgentielijst stond voor het trekken van de ontstoken kies. Wegens mijn harde botten moet de kies hiervoor eerst gekloofd worden. Ik kon elk moment voor die ingreep gebeld worden, dus het was een typisch geval van stress met stress bestrijden. Gelukkig is de pijn gezakt, zonder dat de romanstress evenredig is toegenomen. De bevrijding is in zicht.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Je doet het jezelf aan

Als alles goed gaat, kan ik in de volgende post melden dat het manuscript bij vijf uitgevers ligt. Ik zal zeker nog meer uitgevers aanschrijven, maar ik wil nu een begin maken. Sinds 21 maart liggen een synopsis en één hoofdstuk bij Uitgeverij van Gennep. Volgende week verstuur ik het hele verhaal. Mijn partner Angeline gaat er nog doorheen met de blik van de corrector. Ze heeft ervaring opgedaan met dat werk als hoofdredacteur van drie Denksport-puzzelbladen. Het luistert allemaal nauw bij puzzels en de lezers zijn kritisch.

Alleengaand en kinderloos
Ik klaag in deze spannende periode af en toe over stress en tijdnood. Angeline zegt dan: “Je doet het jezelf aan”. Dat is natuurlijk waar, maar het geldt voor bijna alles wat ik doe. Ik hoef niet met Angeline te leven, ik had alleengaand en kinderloos kunnen blijven. Ook het journalistenbestaan was een keuze, ik kon meteen ambtenaar worden bij het Centraal Bureau voor de Statistiek.
Ik houdt wel van wat reuring, al is deze romanperiode wel erg belastend. Na de zomer weet ik of ik door een wonder de hoofdprijs heb gewonnen en bij een uitgever ben binnengekomen. Zo niet, dan sta ik klaar om de publicatieklus zelf te doen. Een commerciële uitgave van Leven is niet mijn hobby komt er in ieder geval.      

Van Bij tot Xander
Ik geeft hieronder de geselecteerde uitgevers:
De Bezige Bij
Luithing-Sijthoff
Koppernik
Brandt
Xander Uitgevers
Het is een mix van grote en kleine uitgevers. Ik ga ze volgende week nader onder de loep nemen, zodat ik ze kan uitleggen waarom mijn roman in hun fonds past. Ik heb er de tijd voor. Het manuscript is naar de corrector, het creatieve werk zit erop.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Domweg gelukkig in de Noorenstraat

Als er een Michiel Noorenstraat (Nederlandse schrijver 1951-), zou komen, ging ik er meteen wonen. Als Leven is niet mijn hobby een doorslaand succes wordt, is een eigen straatnaam trouwens niet uitgesloten. Naar W.F. Hermans zijn in Nederland zeven straten genoemd en naar Harry Mulisch drie. Toen laatstgenoemde in 2002 een Duitse onderscheiding kreeg, bestonden er plannen voor een Mulischstrasse in Berlijn "nicht zu weit vom Führerbunker", zo berichtte Der Standard. Daarvan is echter sindsdien niets meer vernomen. Zelfs als Leben is nicht mein Hobby een bestseller wordt, is de kans op een Noorenstrasse klein. En wanneer Living is not my cup of tea als broodjes over de Britse toonbanken gaat, levert dat geen Britse straatnaam op. Geeft niet: ik ben al blij met een Michiel Noorenstraat. Zelfs een Noorensteeg  zou me al gelukkig maken.

Niet voor iedereen
Om een straat te krijgen, moet je gelezen worden door veel mensen en dat brengt me op de doelgroep van mijn roman. Pumbo, de self publishing-tak van het Centraal Boekhuis, zegt daarover behartenswaardige woorden in zijn gratis e-book. Slechts een kwart van de auteurs denkt na over zijn doelgroep en dan is vaak de conclusie dat “iedereen dit boek zou kunnen lezen”. Volgens Pumbo is dat 1) nooit het geval en 2) heb je geen marketingbudget om iedereen te vertellen dat je boek te koop is.
Zelf had ik lange tijd mijn lezer helder voor ogen. Een begin zestiger, die nog net goed functioneert als bankmedewerker en echtgenoot. Mijn roman vertelt hem welk verval en welke vernedering hem te wachten staan en hoe hij daarmee kan omgaan met een goed resultaat. Dit soort mannen is talrijk genoeg om mij een succesvol schrijver te maken. Leden van de doelgroep geven echter duidelijk aan dat ze geen enkele behoefte hebben aan zo’n somber boek.    
Lezende vrouwen
Vrouwen van zestig blijken positiever over Leven is niet mijn hobby en zij lezen meer romans dan mannen. Ik zal er mijn uiterste best voor doen om het boek onder de aandacht te brengen van deze groep potentiële lezers. Even goed is de kans groot dat mijn roman per saldo geld kost en dat ik de lezers in honderdtallen kan tellen. In dat geval  komt er geen Noorenstraat, laat staan een Rue Michel Nooren. Dan is er alleen een mooi boek in de kast met mijn naam erop. Ik zal er tevreden naar kijken.    

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Wreed ontwaken uit een heerlijke droom

Vreemd hoe een mens in wonderen blijft geloven, tegen beter weten in. Ik had een alfabetische lijst met uitgeverijen gevonden van 7 pagina’s en was de koning te rijk. Bij het doorwerken van de sectie A kwam ik op Uitgeverij Archipel. Ik klikte op het logo en mijn blik viel meteen op de kloek opgemaakte zin: Succesvolle uitgeverij zoekt auteurs met potentieel. Mijn hart ging sneller kloppen, ook al heette de uitgeverij hier niet meer Archipel maar Novumpublishing en stond er ook een verwijzing naar selfpublishing-platform Boekscout. Daarmee heb ik slechte ervaringen, maar hope springs eternal.

Ideale uitgever
Ik klikte verder en landde op de serieus ogende site van Novumpublishing, dat al sinds 1997 bleek te bestaan. “De meervoudig bekroonde uitgeverij is dé specialist voor beginnende auteurs. Naast  boeken van bekende auteurs, introduceren wij  ook boeken van onbekende auteurs met veel ervaring en expertise op de boekenmarkt”,stond er. Precies wat ik zoek! Over het hoe en wat vertelde de pagina weinig, maar ik kon een nieuwsbrief aanvragen. Bovendien was een auteurstelefoon. Ik bestelde de nieuwsbrief en die kwam onmiddellijk. “Stuur ons vandaag nog uw manuscript op! U krijgt binnen 1–2 weken van ons een beoordeling of een vrijblijvend aanbod voor publicatie. Ik verheug mij op uw manuscript.” Verder was er een link met instructies en links naar de websites van de Duitse, Britse, Amerikaanse, Spaanse en Hongaarse zusteruitgeverijen.
  
Verdacht enthousiasme
Het ongebreidelde enthousiasme van deze multinationale uitgever maakte me een beetje wantrouwig. Uitgeven van debuten is een dure hobby, maar nergens in de nieuwsbrief stond iets over afname van een minimum aantal exemplaren of kosten voor redactie en publiciteit. Vreemd voor een “specialist voor beginnende auteurs”. Ik belde de auteurstelefoon voor opheldering, maar er werd niet opgenomen.
Ik ging op zoek naar ervaringen met het bedrijf en vond op Schrijvenonline schokkendeverhalen. “Royalties pas na je 501e boek” vatte iemand het 10-jarige (!) contract samen. “En of je even 3500 euro wil betalen”. Hij heeft niet getekend, maar anderen wel. Zij klagen over hardnekkige fouten in de opmaak, stroperige communicatie en trage betaling. Terwijl ik dit las, hoorde ik geluid als van brekend glas. Het was mijn droom die in scherven viel.
Volgende week meer over mijn onderzoek van de uitgeverslijst.   

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Hoofdstuklengte boeit de lezer nauwelijks

Bij vakanties zit je vaak al in de auto, met lopende motor, gordels om, en dan ontdek je dat je iets vergeten bent. Je mobieloplader, een handig mesje, het boek dat je nu eindelijk rustig wilde lezen. Je komt dan tot een full stop. Dat gevoel bekroop me toen de opmerking me te binnen schoot over de grillige hoofdstukindeling van mijn roman. Dit was een van de observaties van de meelezers die ik heb laten liggen. Nu, bij het verzendklaar maken van de roman, moet ik er een besluit over nemen. Het kortste hoofdstuk telt vier pagina’s, het langste 21. Alle hoofdstukken hebben titels.

Katten en robots
Een schrijvende vriend maakt vooraf een exacte indeling van zijn romans. Van alle hoofdstukken en subhoofdstukken staan aantal en lengte vooraf vast. De inhoud wordt over deze structuur verspreid. Maar weinig schrijvers werken zo planmatig, blijkt uit mijn studie van een selectie succesboeken. Het dichtst in de buurt komt Takashi Hiraide: De kat (2001) met 29 naamloze hoofdstukken op 156 pagina’s, alle evenwichtig van een handvol bladzijden. Regelmatig is ook de hoofdstuklengte van mijn nieuwste aanwinst, Ian McEwan: Machines like me (2019) over een driehoeksverhouding van een man, zijn mannelijke robot en een vrouw, maar de hoofdstukken zijn met sterretjes onderverdeeld in scènes, die soms 3 pagina’s tellen en soms 16.

Rosenbooms grillen
Uiteenlopend is de hoofdstuklengte van Thomas Rosenboom: Publieke werken (1999). Hij verdeelt zijn 488 pagina’s over 22 hoofdstukken plus een pro- en een epiloog. Zijn kortste hoofdstuk telt slechts 9 pagina’s, zijn langste 42. Hé, dat lijkt op mijn boek. Ook zijn onderverdeling met *** is grillig.
Ongeveer dezelfde omvang maar twee keer zoveel hoofdstukken heeft Stendhal: Le rouge et le Noir (1830). Ook hier is de indeling kwantitatief gezien willekeurig. Het kortste chapitre is slechts 3 pagina’s, het langste 15. Kennelijk bevind ik mij in goed gezelschap. Beide genoemde meesterwerken hebben trouwens hoofdstukken met namen, zoals mijn manuscript.

Plattelandsgeneugten
Rosenbooms boek heeft zijn 37-ste druk bereikt, Rood en zwart is na 189 jaar nog steeds te koop, De kat is sinds 1915 tien keer herdrukt. Het is nog te vroeg om te zien of Machines like me net zo’n kraker wordt, maar de voortekenen zijn gunstig. Er lijkt geen relatie te bestaan tussen succes en hoofdstukbeleid. Mijn research-adviseur heeft waarschijnlijk gelijk als ze zegt: “besteed geen tijd aan die uiteenlopende hoofdstuklengtes, dat doet er niet toe.”
Of hoofdstukken titels dragen, maakt kennelijk ook weinig uit. Stendhal voert zijn lezers echter zo sfeervol langs hoofdstuktitels als Une petite ville, Un père et un fils en Les plaisirs de la campagne, dat ik aan de hoofdstuklengte weinig tijd meer zal besteden. De hoofdstuknamen, daar ga ik uitgebreid voor zitten.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie) 

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Schrijven is een hobby en kost dus geld

Officiële uitgevers zorgen voor productie, marketing en distributie. Door hun lidmaatschap van het Centraal Boekhuis (CB) kunnen zij mijn boek binnen enkele dagen laten bezorgen bij 1500 boekhandels.
Het boekenvak is in Nederland strak georganiseerd. De Vereniging ter bevordering van de belangen des Boekhandels (VbbB) houdt de touwtjes strak in handen. Alle boekhandels, ook die via internet, zijn gebonden aan een vastgestelde verkoopprijs. Dit verbod op prijsconcurrentie is in de wet vastgelegd.
In andere bedrijfstakken kunnen grote, efficiënte retailers klanten trekken met goedkope aanbiedingen. In de boekensector mogen ze dat niet, vandaar dat er (nog steeds) zoveel lokale boekhandels bestaan. Die kunnen een compleet assortiment bieden, dankzij het CB. De Vereniging heeft dit in 1871 opgericht als Bestelhuis voor den Nederlandschen Boekhandel. Het heeft sindsdien zijn activiteiten uitgebreid en distribueert nu medische artikelen zoals infuuszakjes, injectienaalden en dieetvoeding.

Kleinschalige CB-optie
Mijn researcher wees me op een andere nieuwe CB-activiteit: self publishing. Volgens haar zou dat een interessante optie kunnen zijn voor Leven is niet mijn hobby. Zij berekende met de CB-module dat een boek van 250 pagina’s in een oplage van 200 ongeveer een tientje zou kosten. De roman komt vanzelf in het CB-assortiment en is dan op 1500 plekken te koop.
Vanzelf, maar niet gratis. Onder het Pumbo-contract voor boeken met kleine oplages betaal je voor opslag 160 euro per jaar. Voor de uitlevering rekent het CB 2,06 per boek. Over deze kosten moet je btw betalen – en over de prijs waartegen je het boek aan de boekhandel levert. Ik ga ervan uit dat ik deze btw niet terugkrijg, tenzij ik een eigen bedrijf start.

Rode cijfers
Als je in een boekwinkel de prijzen bekijkt, lijkt het simpel om aan een roman geld over te houden. Voor een roman van 250 pagina’s is 20 euro normaal. Daarvan krijgt de  boekhandelaar echter 7,70 euro (42% van de verkoopprijs exclusief 9 % btw) en de belastingdienst 1,65 euro. Resteert 10,65 euro. Bij productiekosten van een tientje zou dat 65 cent per boek opleveren. Dat is volstrekt onvoldoende om de CB-kosten uit te betalen, die exclusief btw 2,86 euro per boek bedragen.
In deze verkennende berekening zou verkoop van 200 exemplaren van mijn roman mij 442 euro kosten, los van publiciteitsuitgaven en btw op de CB-handling. Als 200 mensen ieder 20 euro neertellen om mijn verhaal te lezen, vind ik schrijven een erg leuke hobby. Een die geld kóst, maar dat is bij alle hobby’s zo.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Te grijs wordt Leven is niet mijn hobby

Net vóór mijn 68-ste verjaardag vond ik een boektitel waarmee ik bij de uitgevers durf aan te komen. Te grijs was een goede werktitel. Ze beschrijft het verhaal: hoofdpersoon Diederik worstelt met het ouder worden en vind zichzelf grijs, te grijs zelfs. Hij werkt op de communicatieafdeling van een bank waar de normen en de logica van het gewone leven met voeten getreden worden: te grijs, te gek voor woorden. De wervende kracht van de oude titel is echter gering.

Vol liefde
Tot lering en vermaak van de lezer zal ik vertellen hoe een zoektocht van vier jaar zo plotseling resultaat had. Afgelopen winter zei een dichtende vriend tegen mij: “ik zou de titel ín het verhaal zoeken”. Een van zijn homo-erotische dichtbundels heet Een mond vol liefde   wat ik geen smakelijke naam vind, maar wel een die de aandacht van een uitgever trekt. Pas deze week leverde het advies een doorbraak op in mijn denken. Ik had in de boekwisselkast bij De Correspondent een omnibus gevonden van J.M. Simmel. Het boek lag de volgende ochtend naast mijn bed en mijn vrouw pakte het op en las hardop de Nederlandse titels van eerder vertaalde romans van de Oostenrijkse bestsellerauteur: Het antwoord kent alleen de wind, Je mag niet huilen, Niemand is een eiland. “Een boektitel kan ook een zin zijn,” concludeerde ze en zette me zo op een nieuw spoor.     

Ontbijt op bed
Terwijl ik de boterhammen uit de keuken haalde kwam de nieuwe titel tot me: Leven is niet mijn hobby. Mijn hoofdpersoon Diederik zegt dit op het zwarte strand van La Gomera, als zijn vrouw Claudia klaagt over zijn continue somberheid en negativiteit. Uit die constatering van haar man trekt Claudia haar conclusie en gaat bij hem weg.
Ik gaf mijn vrouw haar bordje en ging naast haar liggen met het mijne. Ik zweeg over mijn vondst, ik was onzeker en durfde niet te geloven dat ik eindelijk beet had. Pas laat in de middag noemde ik de titel, die een enthousiast onthaal kreeg.    

Clownstranen     
Twee dagen later, op witte donderdag, was ik jarig en dacht na over mijn leven en dat van Johannes Mario Simmel (1924-2009). Hij schreef naast zijn journalistieke werk en zijn filmscenario’s 35 romans (zie foto) waarvan er tot nu toe 83 miljoen verkocht zijn in 30 talen. Had ik Simmel willen zijn, die tot zijn 63-ste als Trivialautor werd weggezet, als Bestseller-Mechaniker, als Fließbandschreiber? Ja, absoluut. Zelfs zonder Simmels upgrade tot serieus schrijver na de publicatie van Doch mit den Clowns kamen die Tränen (1987). Gelezen worden, mensen vermaken, dat is het leukste wat er is.          

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Weersta de zoete lokroep van Boekscout

Er kan bij self publishing veel mis gaan, zo bedacht ik tijdens mijn ochtendlijke fietstochtje met de forenzen. Ik werd zelfs opnieuw boos op Boekscout, hoewel mijn ervaringen daarmee dateren van 2012. In dat jaar verscheen bij Boekscout In de schaduw van de Wolkenkrabber, de literaire thriller van Cécile Sanders en ondergetekende. Boekscout afficheerde zichzelf als laagdrempelige, maar professionele uitgever en doet dat nog steeds. Kwalitatief de evenknie van Querido, Luitingh Sijthoff en Nieuw Amsterdam. Dat circuit had In de schaduw al afgewezen, dus Boekscout was een uitkomst voor ons.          

Balsem voor de ziel
Boekscout kent zijn pappenheimers. Zijn lokroep staat in schril contrast tot de kille toon van de grote uitgevers. “Bij ons kun je met je boek altijd terecht,” verzekert Boekscout de wanhopige auteur, die vreest dat al zijn werk voor niets is geweest. “Je krijgt bij ons de erkenning die je verdient. De kans dat we je manuscript voor onze uitgeverij accepteren is in de praktijk bijzonder groot.” Vooral die laatste zin is sterk, want hij betekent dat Boekscout bepaalde kwaliteitsnormen hanteert. De elders miskende auteur is dus toch een beetje een uitverkorene. Extra reden om zich te koesteren in de balsem voor zijn schraal geworden
artiestenziel.   

Onprofessioneel en onwillig
“Professioneel en zonder kosten,” luidt het motto van Boekscout. Mijn ervaring is dat het bedrijf die beloftes geen van beide nakomt. In ons eerste exemplaar waren titel en auteursnaam op het omslag onleesbaar. Die fout is op ons verzoek kosteloos hersteld. Vervolgens bleken er spelfouten in de tekst te staan. Die zijn verbeterd, maar in de gekuiste versie ontdekten we nieuwe fouten. Voor deze tweede correctieronde bracht Boekscout 35 euro in rekening. Tot onze irritatie stonden in deze editie weer fouten, kennelijk veroorzaakt door hun correctie- en afbreekprogramma. We boden aan om zelf een drukklaar document aan te leveren, maar dat wilde Boekscout niet, het was kennelijk hun eer te na. Er zat weinig anders op dan de typo’s te accepteren.   

Ruzie met de boekhandel     
Mensen kopen alleen een boek als ze weten dat het bestaat. Boekscout leverde als promotiemateriaal een digitaal folderblad dat we aan onze vrienden en bekenden verstuurden. Die mail leverde zo’n twintig verkopen op in de webshop van onze uitgever. In de boekhandel was het boek niet te koop, wegens een conflict met Boekscout. Dat rekende te hoge inkoopprijzen, zodat de boekwinkels niet aan de gebruikelijke 40% marge kwamen. Uiteindelijk hebben we boeken in consignatie gegeven bij de boekhandel in de Amsterdamse Rivierenbuurt, waar het verhaal zich afspeelt. Tot we uit ergernis het contract met Boekscout opzegden, is het daar prima verkocht. De boekhandel heeft op de honderd verkochte exemplaren ook uitstekend verdiend. Wij hebben er geen cent aan overgehouden. Het is mogelijk dat Boekscout zijn leven gebeterd heeft, al wijzen de klachten op schrijvenonline daar niet op. Ik zal in ieder geval niet meer met hen in zee gaan. Liever met Van Gennep, waar ik nog niks van gehoord heb.      

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Duidelijkheid wanneer de bladeren vallen

Het einde van mijn romanproject is in zicht, for better of for worse. Tijd dus om de laatste bezigheden te plannen. Hoewel gewend aan schrijven met een deadline, kan ik mijn vrije schrijverij moeilijk in een tijdschema passen. In mijn eerste blog, op 29 mei 2015 voorspelde ik dat de tekst klaar zou zijn “als de bladeren van 2016 vallen”. Een vriend van mij vond die planning van een wild optimisme.
Nu, in april 2019, kan ik hem alleen maar gelijk geven. Het creatieve proces bleek onbeheersbaar en tergend traag. Ik had dat nooit verwacht. Misschien was dat mijn geluk. Zoals een ondernemer die ik interviewde zei: “Als je alles tevoren weet, doe je natuurlijk niks.’’ Inderdaad: met voorkennis had ik dit boek over een mens zoals ik niet geschreven.         

Eind mei
Puur omdat ik graag dingen afmaak, heb ik mijn verhaal voltooid en ik ben er trots op. Ik moet nog wat schuiven met scènes en dan is de tekst klaar voor verzending. Laat ik daar de meest sombere planning op los laten en eind mei als datum nemen voor een brede verzending aan geschikte uitgevers. Die nemen drie maanden de tijd, dus juni, juli en augustus. Per 1 september weet ik of Te grijs professioneel wordt uitgegeven. Gezien het minimale budget dat uitgevers hebben voor debuten, is de kans daarop gering. Toch wil ik het proberen, omdat je nooit weet of een koe een haas vangt.    

Plan B
In de situatie die ik boven schetste, is het wél verstandig om een Plan B te hebben. Ik zal dan ook uitzoeken wat de mogelijkheden zijn voor self publishing, dus zelf een papieren boek en een e-book maken of laten maken. Na deze inventarisatie moet ik onderzoeken hoe ik mijn boek aan de man kan brengen. Op dit moment komen de bladeren schuchter groen uit. Tegen de tijd dat ze bont kleurend van de bomen vallen, weet ik of een ander mijn roman gaat uitgeven. Zo niet, dan doe ik het zelf. Tegen die tijd ben ik daar klaar voor.   

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Telefoondromen, haast en andere valkuilen

Het creatieve proces slingert je heen en weer tussen donkere verslagenheid en hoop op een wonder. Beide extremen probeer ik te vermijden. Meestal lukt dat zo goed, dat ik mijzelf beschouw als evenwichtig. Emotionele uitwassen komen daarom als een verwarrende verrassing. Zo ging afgelopen maandag de telefoon en een onredelijke vreugde overspoelde me. Het moest Van Gennep zijn, die mijn roman geweldig vond en andere gretige uitgevers de pas wilde afsnijden.
Uiteraard was het niet de uitgever, maar de herinnering is volkomen realistisch. Pas sinds een paar dagen besef ik dat het telefoontje nooit heeft plaatsgevonden. Ik herinner me namelijk dat het gesprek binnenkwam op de vaste telefoon in Nederland, terwijl ik direct na het versturen van de mail aan Van Gennep naar Zwitserland ben gekard. Het telefoontje was een droom, maar mijn wilde optimisme was echt.        

Noodgedwongen lui
Ik was overigens heel ontspannen in Zwitserland, “dromerig”, zei mijn vrouw vertederd. Ook al kost het nog wat werk om het manuscript verzendklaar te maken, de scheppende fase heb ik afgerond. Pas door de ontspanning besef ik hoe gespannen ik de afgelopen jaren ben geweest. Een van de grote oorzaken daarvan is deprimerende onmacht. Ik werk ‘s ochtends een paar uur en dat is het. Langer moet ik niet achter de pc zitten, want dan ga ik twijfelen en klungelen. Het nadenken gebeurt onbewust. Werken is optikken wat in mijn geest is ontstaan. Herschrijven doe ik zelden. Toch heb ik een substantiële roman geproduceerd, zeggen de meelezers. Mijn grootste valkuil is ongeduldig doorwerken. Ik ben een luie schrijver en moet daarvan genieten. Dat is heel moeilijk, want ik ben ongeduldig van aard.  

Waarom ook weer
Een andere valkuil is leegte-angst. Ooit is het werk gedaan en wat dan? Voor een belangrijk deel hangt dat af van het doel van mijn romanproject. Als ik geen uitgever vind en in eigen beheer met moeite 200 boeken verkoop, zal ik dan blij zijn, of is het project dan mislukt? Misschien word ik zo gelukkig van het schrijven zelf en het hele groepsproces met de meelezers, dat ik dan opgewekt aan een nieuw boek begin. Ik weet het niet.
Alleen als Te grijs een succes is, hoef ik me geen zorgen te maken over een zwart gat. Dan zal de uitgever zo aandringen op een opvolger dat ik niet kan weigeren. Eind van dit jaar weet ik of die droom is uitgekomen.

Met dank aan Cécile Sanders en Angeline Jansen
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.