Linkshandige is en blijft een buitenbeentje

Stranger in a strange land, dat ben ik. Niet dat ik op Mars geboren ben en op de aarde moet leven, zoals de hoofdpersoon in het gelijknamige boek (1961) van de late Robert Heinlein. Het is erger: ik ben linkshandig in een rechtshandige wereld. Een auto, een schaar, zelfs een kartelmes zouden er anders uitzien in een linkse wereld.

Links soort ADHD
Op de basisschool bestond linkshandigheid niet. De onderwijzers zagen je als brutaal, weerspannig of dom, maar nooit behoorde je tot die één op de tien mensen – drie per klas – waarvan de hersens anders zijn, zoals ADHD-mensen fundamenteel verschillen van de meerderheid die de dienst uitmaakt. De minderheden moeten zich aanpassen. Ik heb rechts leren schrijven, maar had er altijd een onvoldoende voor. Ook bij het kruisjes slaan – ik ben opgevoed door nonnen, broeders en paters – aarzelde ik altijd, omdat ik van nature de verkeerde hand wilde gebruiken. Dat werd niet begrepen.

Kranen en jasjes
Nu de rechterhand door mijn ziekte goeddeels onbruikbaar is geworden, besef ik hoe rechtshandig de wereld georganiseerd is. Ik deed noodgedwongen veel rechts, onhandig, maar ik deed ze wel. Nu ontdek ik waarom. Sommige kranen zijn lastig te bedienen en in de winkel hangen de jasjes voor mijn gevoel verkeerd om. Eén voordeel heeft mijn linkszijn: daarmee kan ik nog steeds korte woorden schrijven, zoals mijn handtekening. Heel handig als je huizen moet aan- en verkopen en een levenstestament wil afsluiten voor het geval je wilsonbekwaam wordt. Dat laatste is zonder je persoonlijke handtekening zelfs onmogelijk. 

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Open op de klaplijst Reageer als en klik op Naam/URL. Voer je naam in en gebruik als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam

Koloniale wereld was zo overzichtelijk

In de koloniale tijd was de wereld simpel, ontdekte ik tijdens het afscheid van mijn verzameling 19-eeuwse pamfletten. Een kwart van de wereld werd vanuit Londen bestuurd en tien procent vanuit Parijs. Portugal heerste onder meer over Mozambique en Angola en ook Nederland was een land om rekening mee te houden. Het had immers 50 miljoen inwoners, zoals koningin Wilhelmina niet moe werd te betogen. Die overzichtelijke, goeddeels vanuit Europa bestuurde wereld ligt echter ver achter ons en uiteenzettingen over de rol van Frankrijk in Indochina uit die tijd kunnen in de vuilbak.

Soedanees katoen
Het was een overzichtelijke wereld vol vertrouwen in het eigen kunnen. Zoals het Project du Niger in de jaren twintig. De Britten hadden de Soedan als “binnenlandse” katoenleverancier, maar Frankrijk niet. Toen kwam iemand op het idee om katoen te verbouwen in de binnendelta van de Niger. In Midden-Mali, ten zuiden van Timboektoe, waaiert deze rivier uit over tienduizenden hectaren. Enige waterbeheersing – de rivier zwelt op door najaarsregens –  is noodzakelijk. Verder is de streek dun bevolkt, maar dat was voor de koloniale macht geen bezwaar. De Afrikanen werden naar verwachting aangelokt door de mogelijkheden om hun lot te verbeteren. Bovendien waren er mogelijkheden om zachte dwang uit te oefenen en gestraften hadden natuurlijk geen stem in waar ze woonden.

Gecompliceerde wilden
Juist het gebrek aan volk werd het project fataal. Céline heeft in de jaren dertig een zeer kritisch boekje over de onderneming geschreven, De kanker van de Niger genaamd. De auteur van Reis naar het einde van de nacht (1932) betoogt dat er van de gunstige arbeidsvoorwaarden niks terecht kwam en mensen geen reden hadden om aan het project deel te nemen en zich op den duur niet lieten dwingen.
Het was kenmerkend voor veel koloniale projecten. Het initiatief kwam van mensen die het land onvoldoende kenden en ze voorzagen in de behoeften van het moederland. Dat zij ook voor de locals voordelen moesten hebben, daar werd luchtig over gedaan. Die primitivo’s zaten vaak ingewikkeld in elkaar en de kolonialen hielden de zaken graag overzichtelijk.

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Open op de klaplijst Reageer als en klik op Naam/URL. Voer je naam in en gebruik als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam

Rillen op het zoutpad

Typisch Brits, Het zoutpad (2018) van Raynor Winn. De wandeling langs de kust van Cornwall is slecht voorbereid en is een litanie van klachten. Was het niet een landgenoot van Winn die een noodlottige Zuidpool-expeditie ondernam, waarbij de pony’s als eerste stierven en tenslotte alle mensen? Scott’s mannen waren op 16 januari 1912 op de Pool, een maand na de Noor Amundsen. Ondanks zijn geklungel geldt Scott in het Verenigd Koninkrijk als held.

Onder de trap
De slechte voorbereiding van Winn wordt gedeeltelijk verklaard door de omstandigheden. Zij was failliet en had zich met haar man Moth onder de trap verborgen, terwijl de deurwaarders trachtten binnen te komen. Daar, onder de trap, vond ze een beschrijving van een tocht over het zoutpad. Omdat ze niks zag in een gemeentewoning en haar man een dodelijke ziekte had was de keus duidelijk. Zijzelf en de gedweeë Moth zouden hun bedrijfje in Wales achter zich laten en gaan wandelen. Wild kamperen in een goedkoop tentje in dunne slaapzakken, levend op noedels omdat die goedkoop waren. Hun budget was een uitkering van 25 pond per week, zo’n 115 euro per maand voor twee personen.

Moth of ik
"Virtueel eten" door te kijken naar iemand die met smaak at, hielp weinig. Behalve over honger gaat het Zoutpad over nat zijn en kou lijden. Cornwall mag in het VK de hoogste gemiddelde temperatuur hebben, dat betekent niet dat het er zonnig en droog is. Soms is het dat, zoals in Nederland.
Geen ideaal klimaat voor een zieke vijftiger, maar zijn vrouw besteedt er weinig aandacht aan. Als hij na thuiskomst weer ziekelijk wordt, sleept ze hem mee naar Noord-Schotland, in de mening dat hij van het buitenleven beter wordt. Maar de hersenziekte woekert voort. Zijn diagnose is Cortico Basaal Syndroom, een soort Parkinson. Dat heb ik ook, maar de figuur Moth roept bij mij weinig herkenning op. Hij heeft bij voorbeeld steeds pijn. Maar het belangrijkste is dat zijn evenwicht verbazend goed is. Moth wandelt moeiteloos duizend kilometer over steil rotspad. Ik heb al problemen met een kleine oneffenheid. Misschien heeft Moth helemaal geen CBD. Of ik.

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam

 

Gearmd leer je de mens kennen

De Fransen kussen vaak, net als de Russen en de Arabieren. De Amerkanen huggen meer en de Indonesiërs knuffelen vaker. Wij doen bij begroetingen van alles wat, al is het kussen sinds corona minder geworden. Maar minimaal, want Nederlanders raken elkaar weinig aan, de mannen nog minder dan de vrouwen. Dat is hetzelfde gebleven.

Verliefd of allochtoon
Gearmd over straat gaan doen alleen geliefden en allochtone meisjes. En ondergetekende, sinds de ziekte mijn evenwichtsgevoel heeft verzwakt, met mannen en vrouwen. Het vaakst loop ik overigens met mijn vrouw hand in hand en dat is heel natuurlijk, omdat Angeline en ik dat vanouds doen. Sinds mijn neurologische aandoening is ze wel bepalender geworden, met name wanneer ik moet stoppen bij het oversteken. Wanneer ik bezig ben met lopen, kan ik namelijk niet ook het verkeer in de gaten houden.  

Natuurlijk veilig
Met één vriendin liep ik in het verleden ook wel eens gearmd. Dat we dat nu uit noodzaak doen, maakt weinig verschil. Het is prettig.
De beste ervaring qua veiligheid heb ik met één van mijn rijzige, gespierde zonen. Zonder aarzeling geeft hij mij een arm bij het oversteken en zodra ik bij het lopen wankel, voel ik zijn steun, hij waakt over mij.
“Je zult het wel prettig vinden,” zei een vriendin over mijn nieuwe ervaring met iemand voor wie ik speciale gevoelens had. Dat het fijn was, bevestigde ik: ”maar je kon wel merken dat hij vaker wandelde met invaliden.”

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam

  

Bestuurders kunnen het nooit goed doen

De bestuurders van een stad zijn niet te benijden. Als zij wildplassen willen bestrijden en toiletten plaatsen, klagen burgers over visuele vervuiling door die “afschuwelijke dixies”. Wanneer ze iets aan de woningnood willen doen en hiervoor bouwgrond aanwijzen, blijkt dit terrein van levensbelang voor foeragerende trekvogels. Dat die op de volgende bestemming misschien een plaag zijn, speelt geen rol, want de protesterende kiezers wonen hier en niet in Verweggistan. En zo komen allerlei  tegenstrijdige belangen bij het gemeentebestuur terecht.

Paradijs van flats
De gemeente ontwikkelt ook een visie op de toekomst. Zo plande Amsterdam een wijk voor de Burger van de Toekomst. Die zou gelukkig zijn in de Bijlmer, waar ruime galerijflats werden gebouwd met volop ruimte voor gemeenschappelijke activiteiten. Groen was in overvloed aanwezig.

De burger van de toekomst zou zijn wooncarriѐre beginnen op een verdiepinkje in de Pijp, vervolgens doorstromen naar de ruimere maar oude flats in de aanpalende Rivierenbuurt en dan via de nog grotere, moderne woningen in Buitenveldert naar de Bijlmer gaan.
Dat is heel anders uitgepakt. De Bijlmer werd het door werkloosheid geteisterde Amsterdam Zuidoost waar mensen zonder kleur een minderheid vormen. De Rivierenbuurt is daarentegen zeer in trek en is voor éénverdieners onbetaalbaar. De Pijp is een alternatief aan het worden voor de jonge yuppen die geen auto en kinderen hebben.
En Buitenveldert, waar ik kom te wonen, is comfortabel, maar armer aan sfeer en ook goedkoper. Betaalbare luxe zogezegd.

Welvoorzien
Ik ben er deze week gaan rondkijken, voor het eerst uit nieuwsgierigheid. Vanaf het gebouw met drie etages waarvan we volgende maand de eerste gaan bewonen, leidde Angeline mij via een lommerrijk en breed pad naar het winkelcentrum, de openbare leeszaal en allerlei andere voorzieningen binnen loopafstand, waaronder een filmhuis en een theater.
Klinkt luxe? Nogmaals: Buitenveldert is veel duurder dan de Bijlmer, maar goedkoper dan de Rivierenbuurt. Precies tegen de toekomstvisie van het gemeentebestuur in.

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam

Voor het eerst lang samen

Rotsen in een glasheldere zee, dat klinkt naar de Mediterranée, maar gaat over de Noordkust van Bretagne, waar ik met Angeline een paar dagen langs de kust wandelde. Het was onze eerste vakantie samen, zij zat nog op het gymnasium met andere meiden. Jongens werden niet toegelaten, want combinatie van de twee seksen leidde maar tot zedeloos gedrag.

Thuislozen
Het idee voor de kustwandeling was ontstaan in het “voddenraperskamp” in Tours, waar wij in een oud landhuis boeken en oude kleren verwerkten, die andere jongeren inzamelden. Toen al verscheurde ik antieke boeken en stopte ze als oud papier in kratten. Dan brachten ze nog iets op waarmee ex-bankier Abbé Pierre thuisloze Fransen kon helpen.

Liftend waren we in Tours gekomen, slapend in jeugdherbergen en reizend via secundaire wegen, zodat we er vijf dagen over deden.

Zeewater
Na een week begaven we ons per autostop naar Bretagne, waar we naar het strand gingen en begonnen te lopen. Als we bij een dorp kwamen kochten we stokbrood, kaas en een blik met een éénpansmaaltijd. ’s Avonds verzamelden we hout en stookten een vuurtje, waarop we het blik opwarmden. Al doende leerden we 1) dat het lastig is om droog hout te vinden op een strand 2) dat rook altijd naar je toe waait, waar je ook zit en dat 3) gekookt zeewater inderdaad zout afgeeft, maar ook een gore smaak. We hadden slaapzakken en een groot stuk plastic, dat was voldoende voor de nacht.

Arrestatie
Na vijf dagen ging het weer op huis aan. Bijna in Zeeuws-Vlaanderen werden we langs een  provinciale weg gearresteerd door de Belgische politie wegens onzedelijk gedrag. Na een paar uur werden we na een waarschuwing weer vrijgelaten. De volgende dag arriveerden we in Den Haag, waar we na het afscheid elk naar ons ouderlijk huis gingen.

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam 

De voordelen van ziek zijn

Ondanks dat ik allerlei belangrijke dingen doe, ben ik niet zenuwachtig. Dat is een van de voordelen van een ernstige ziekte. Ik verkoop na veertig jaar mijn huis waar mijn kinderen zijn verwekt en opgegroeid en koop een nieuw, wat geschikter is voor mensen met een lichamelijke beperking. Ik neem besluiten, onderteken aktes, maar intussen zijn mijn gedachten bij mijn kwalen, zoals mijn rechterhand die al slecht functioneert, maar nu ook verstijft.

Korte antwoorden
Gelukkig neemt mijn vrouw Angeline alle communicatie en administratie op zich, zodat ik alleen mijn gedachten hoef te bepalen over vragen als “moeten we het bod met 10.000 euro verhogen?” of “zullen we deze verhuizer nemen?”

Ik denk over die vragen kort na en zeg ja of nee. Vervolgens geef ik mijn aandacht weer aan de zaken die ik echt belangrijk vind, zoals mijn kwalen, hoe lang ik nog zal kunnen lopen en wanneer word ik dement.

Positieve energie
Natuurlijk weet ik dat het essentieel is dat we in augustus een huis met lift hebben en dat we onze appartementen goed hebben verkocht, maar ik voel me niet betrokken. Gelukkig ontleent  Angeline een gevoel van competentie aan de hele verhuizing. Zij heeft uitgedacht waar alles komt te staan, wordt al in het nieuwe huis wakker. Uiteraard heeft ze ook gevoelens van afscheid en verdriet, maar ze is vol positieve energie en werklust, dat is goed. Van mij zullen die niet komen.

De eenvoudigste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam

Storm rond regeling euthanasie

Stormwinden vergezelden ons op onze autorit naar de notaris. Direct na de brug over de Amstel was een boom omgewaaid. Agenten in gele vesten verwezen ons naar een afrit. Via een lange kronkelweg bereikten we een kantoorgebouw waar we in de stortregen om heen zwierven voor we een deur bereikten die naar de lift leidde. Hier liet ik mijn metgezel achter, want euthanasie regel je alleen.

Zaakwaarnemer
Pas toen de notaris mij het levenstestament voorlas, drong tot me door dat het vooral mijn vervanging door mijn oudste zoon regelde wanneer ik handelingsonbekwaam word. Ik kan me niet voorstellen hoe dat is. Ben ik dan te slaperig of te afwezig? Begrijp ik niet wat van mij verwacht wordt, zelfs als het mij geduldig uitgelegd wordt? Zullen we je woning verkopen, zullen we aandelen Shell aanschaffen, dat soort zakelijke vragen.

Mijn vrouw heb ik gemachtigd voor de medische zaken. Zij beantwoordt de vraag of ik klaar ben om te sterven. Om op te houden te bestaan, om haar en andere geliefden voor het laatst te zien en aan te raken, in ieder geval in deze wereld en in deze gedaante.

Vol hoofd
Meteen toen ik het kantoor uit was, belde een goede vriend, maar ik kon hem niet te woord staan, ik moest te erg plassen. En daarna wilde ik maar één ding: naar huis. Mijn hoofd zat vol, ik weet niet waarmee. Een prop gevoelens, moeilijk te duiden. Ik zocht naar doodsangst, maar vond niets. “Ik ben blij dat je dat geregeld hebt,” zei mijn vrouw toen we thuis waren en ik begreep dat ze gelijk had.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan gepubliceerd onder jouw naam 

Huis dierbaarder door vreemde ogen

Naarmate de verhuizing nadert, wordt mijn huis dierbaarder. Zelfs de trappen, al mag ik die niet meer gebruiken zonder begeleiding van een gezond persoon. Het is gewoonlijk mijn vrouw Angeline die achterwaarts voor me uitloopt bij het dalen (als valbeveiliging) en na de dagelijkse wandeling achter me omhoog klimt (rugdekking bij struikelen). Een gezamenlijke dans, die ik zal missen als ik in het nieuwe huis alleen in de lift sta.

Veel Yuppen
“Als je geluk hebt, wordt een kijker verliefd op je huis,” zei de makelaar. De kans dat we geluk zouden hebben was aanzienlijk, aangezien we twee woningen te koop aanboden in een bij koopkrachtige yuppen populaire buurt in Amsterdam. En inderdaad: een van de talrijke kijkers noemde de tweede etage een droomhuis. Hij bood echter de vraagprijs, wat niet genoeg was. Guller in haar bod was de bieder op de flat erboven, een Canadese vrouw van in de dertig die met haar Nederlandse man een gezin wil stichten.

Meteen verliefd
Meteen na de koop schreef ze een brief. “When I visited, I knew immediately”. Dat het huis haar een gevoel gaf van thuiskomen. Hoe zacht het licht buiten scheen op het groen. Dat ze op veel plaatsen had gewoond en dat haar moeder overal een thuis maakte met boeken en kunst. Zoals wij.
Nu hebben we veel boeken en hangt er werk van familie en vrienden aan elke muur. Eén heeft de kunstacademie gedaan. De Canadese prees dat werk expliciet.
Nooit hadden we een beleid voor wat aan de muur hing of in de boekenkast stond. Nu blijken we in een temple of culture te wonen. Het is jammer dat we weg moeten.

Illustratie: Marij Nielen: Doris Nielen (zj)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie verschijnt dan onder jouw naam 

Makelaars voor het onvoorstelbare

De bekendste makelaar is Cornelis Droogstoppel Makelaar in kofij, bij wie het manuscript van de Max Havelaar (1860) terecht kwam. Woningeigenaren onder ons krijgen een paar keer in hun leven met makelaars in vastgoed van doen. Ze hebben een matige reputatie qua integriteit en transparantie en worden vaak gezien als noodzakelijk kwaad.
“Hoe kun je anders kopers vinden?” zegt iedereen. “En alle mensen die huizen kopen en verkopen, nemen een makelaar.” Tja, tegen die argumenten valt natuurlijk niet op te redeneren en daarom floreert de branche.

Twintig mille
De deskundigheid van makelaars wisselt, maar ze hebben allemaal een helder beeld van geld. Anders dan hun publiek, waarvan de meesten nog net weten wat de wintersport kost of een tweedehands auto, maar boven de tien of twintig mille hangt een waas. Over een miljoen weten we dat het veel is en dat je er dure dingen mee kan aanschaffen en een luxe leven leiden. Een miljard is helemaal veel, maar hoeveel? De opmerking dat een miljard duizend keer een miljoen is, helpt het voorstellingsvermogen niet.

Plaats en tijd
Nu zullen de meeste mensen weinig met miljarden te maken krijgen, maar een flatje kost een paar honderdduizend euro en een beetje huis doet al snel een miljoen. De maandlasten regelen we met de bank. De makelaar moet zorgen dat het geldbedrag voor een huis er is op het moment van overdracht. Dat zijn onvoorstelbaar veel euro en die moeten er allemaal zijn op een bepaalde plaats en tijd. We kunnen een paar honderd euro snel aanzuiveren met onze telefoon. Maar als er vijf mille tekort is, gaat de transactie niet door. Daar zorgt de makelaar nu voor, voor die tonnen die er moeten zijn. Zodat u kan kijken hoeveel u iedere maand betaalt.  En nog twintig jaar lang moet betalen, maar dat is de verre toekomst, onvoorstelbaar.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam

  

Gevaarlijk leven

Misschien omdat we als Nederlander zo veilig zijn, hebben we een fascinatie voor gevaarlijk leven. We verslinden verhalen over extreme sporten, over moorden en kijken op tv naar series over ziekenhuisafdelingen voor eerste hulp bij gruwelijke ongelukken. Terwijl we tijdens ons actieve leven hoogstens te maken hebben met blikschade aan de auto of een kind dat een nacht verhoging heeft. De rampen zijn op één vinger te tellen. Vervolgens sterven we in bed, eventueel in een roesje van palliatieve sedatie.

Niet opwekkend
Ik teken binnenkort een Levenstestament, wat onder andere een euthanasieverklaring bevat. Ondraaglijke pijn en verstikkende benauwdheid blijven mij dus waarschijnlijk bespaard. Het is geen opwekkende activiteit, maar ik ben nu nog compos mentis en dementie is een van de symptomen die aan het eind bij mijn ziekte vaak voorkomen.

Wankel
Altijd gaat cbs gepaard met verlies van evenwicht. Ik ben wankel en moet dus oppassen dat ik niet achterover val of struikel. Voortdurend opletten dus bij losse tegels en uitstekende boomwortels, wat afdoet aan de charme van een wandeling. Iets oprapen, hoe licht ook, moet zorgvuldig gebeuren, want ik lig zo op mijn bek. Opstaan en gaan zitten is een hele operatie, temeer omdat je vermogen om afstanden te schatten afneemt, zodat je nogal eens naast je stoel gaat zitten.
Je bent niet altijd even waakzaam, bijvoorbeeld als je ’s nacht naar de wc gaat. Vallen is dan ook gevaarlijk en je bent door de ziekte extra traag, dus om jezelf op te vangen ben je te laat.

Soms veilig
Gevaarlijk leven is uiterst vermoeiend. Springen en hollen doe ik niet meer, maar steeds op je qui vive zijn is slopend. Ik ben het gelukkigst als ik voor de tv op de bank zit, dan toch maar met een spannende film. Kennelijk voel ik me soms veilig.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam

  

Een heel bijzondere dag

Gisteren was een belangrijke dag in ons leven. Mijn vrouw en ik beseften het allebei, maar zwegen erover.
“Ik heb de bordjes Te Koop bij me.“ had de makelaar gezegd. “Voor beide appartementen. Maar ik blijk ze pas volgende week op te mogen hangen van de NVM, als jullie op Funda staan.”
Het noemen van de bordjes deed ons beseffen dat ze achter ons liggen, bijna veertig jaar de trappen op- en aflopen met babyflesjes en speeltjes, met films en boeken en vrienden na het afscheid in de diepte zien verdwijnen. Liften en gelijkvloerse ruimtes zijn nu het nieuwe normaal.

Pre-CBS
In gelukkiger dagen – toen CBS alleen nog Centraal Bureau voor de Statistiek betekende – mijmerden Angeline en ik over de tijd dat “we ons zouden terugtrekken op de derde etage.” Daar hoorden dan de zolderkamertjes boven bij en het royale dakterras. De tweede verdieping zouden we verkopen, zonder dakterras, maar met balkon. Waren we bevrijd van het schuldgevoel te veel woonruimte in beslag te nemen en hadden minder spullen om schoon te houden. Ja, gelukkige jaren zouden het zijn, zonder lichamelijke gebreken. Na de tachtig zou het wel tobben worden, maar dat was nog ver weg.

Glas in lood
Met nostalgie zullen we het huis nog een tijdje bewonen, ons verlustigen aan de gezellige woonkeuken en het fraaie glas in lood van de suite. Tot troost dienen de kale plekken op de parketvloer en de brandsporen op sommige kastjes: de volgende bewoners moeten er maar mee dealen.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam geplaatst

Met een zebra in bed

Ik lag vannacht met een zebra in bed, zo een die rond 1900 de paardentram in Londen trok. Ik had daarover gelezen in 10.000 jaar huisdieren van L. Gonissen (1994) en het is niet raar dat zo’n opmerkelijk feitje bij je terugkomt. Dat je nachtrust er ernstig door verstoord raakt, is echter uitzonderlijk.

Valangst
Sinds ik vorige maand 1,5 uur onder narcose heb gelegen slaap ik slecht. Dat is deels te verklaren door mijn angst om uit het hoge bed te vallen dat in de slaapkamer is geplaatst om het opstaan te vergemakkelijken. Uit de laagslaper was dit een worsteling geworden met onzekere afloop.

De valangst ging de eerste nacht thuis echter samen met mijn onvrede dat ik het bed deelde met Mussert en zijn Noorse tegenhanger Quisling. “Er liggen landverraders in ons bed,” verklaarde ik mijn driftige gewoel aan Angeline. “En ik ben een sok kwijt.” Want dat stond allemaal in een sinister verband met elkaar. Ze trok de dekens weg en vond geen landverraders, maar wel mijn sok, die ik meteen aantrok. Toen sliep ik in.

Doorwerking
De operatie is nu twee weken geleden en ik heb diverse verstoorde nachten gehad, waaronder afgelopen nacht. Ik was overigens niet bang, maar woedend dat mijn nachtrust verstoord werd. Mijn neuroloog zei desgevraagd dat mijn onrust geen verband houdt met mijn ziekte CBS, maar het gevolg is van mijn operatie onder narcose. ”Dat kan maanden doorwerken,” voegde hij daar onheilspellend aan toe.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam gepubliceerd 

Blij dat ik geen ziekenzuster ben

 Ik zou niet graag ziekenzuster zijn op de eerste hulp van neurologie. De meeste patiënten worden onaanspreekbaar binnengewield en weggekart zodra ze kunnen zeggen waar ze zijn. Ook in de nachtdienst moet je dat regelmatig vragen: ”weet u waar u bent?” en “weet u waarom u hier bent?”

Wanneer het antwoord bij herhaling uitblijft - sommigen blijven wartaal uitslaan of zijn onwekbaar in slaap - worden ook zij naar elders gebracht. Met hen wissel je geen enkel zinnig woord. Ondanks deze onpersoonlijke achtergrond word je verwacht met geduld en meegevoel te communiceren met hen die al compos mentis zijn, maar die verdwijnen spoedig uit zicht.

Geen genoegen
De lezer begrijpt het al: hier is een ervaringsdeskundige aan het woord. Inderdaad heb ik een paar dagen op de afdeling neurologie van de VU doorgebracht en ik kwam via Spoedeisende hulp.
Het was geen genoegen. Dat lag niet aan de zusters, maar aan de reden waarom ze er waren. Namelijk om voor mensen te zorgen die niets deden dan luidruchtig snurken, zoals de man naast mij. Aanvankelijk vond ik dat geruststellend, tot ik zijn dochter een traan zag wegpinken. Toen drong tot mij door dat hij nooit reageerde op vragen. Hij verdween spoedig.
Ongeveer gelijktijdig vertrok de man die alle vragen afdeed als grappen. Hij viel door de mand toen hij één vraag beantwoordde, namelijk welke dag van de week het was. Gisteren had de zuster het hem verteld. “Donderdag” riep hij triomfantelijk, maar het was intussen vrijdag.

Naar huis
Recht tegenover mij lag een hoogbejaarde vrouw die blijmoedig aanvaardend was, behalve naar het zuurstofmasker toe, dat ze steeds kwijt was. Verder was ze positief. Ze lag hier voor de tweede keer wegens een beroerte. Haar man was een paar jaar tevoren overleden, ook al een beroerte. Ze vertelde het opgewekt.
Boy, wat was ik blij toen ik weg mocht. En niet naar een andere afdeling of een andere zorginstelling, maar naar huis.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam

Papiertje met toekomstplannen

Vóór mijn operatie was ik vijf dagen in de Vogezen op uitnodiging van mijn middelste zoon, Laurens. De afspraak dateerde uit de tijd dat ik al wel de diagnose CBS had, maar mijn conditie nog goed was. Dagelijkse wandeltochten van vele uren, ze leken mij zonder meer mogelijk.

Groot en sterk
Toen wij twee weken geleden wegreden, waren de verwachtingen sterk verminderd. We wandelden een uurtje en dan moest ik rusten. Hij paste zich aan aan mijn ritme en telkens als het pad te hobbelig was – en dat was voor mij dikwijls het geval – voelde ik zijn hand op mijn arm om mij te ondersteunen. Het was heerlijk om een grote, sterke man te hebben die over mij waakte.

Op de wc
En ook nadacht. Op een avond zei hij “Je zou twee papiertjes moeten nemen, op één schrijf je wat je kwijt bent geraakt en op het andere je wensen voor de toekomst. Dat eerste papiertje verbranden we dan.” Nu hadden we geen snipper papier in het vakantiehuisje, behalve op de wc. Het ene blaadje was snel vol met diverse verliezen (van evenwicht, zelfredzaamheid, zelfstandigheid onder andere). Het brandde goed.

Tegen mijn verwachting in, had ik ook voor het tweede blaadje nog gedachten en meer dan dat ik wil genieten van de schoonheid van pioenrozen. Dat ik hulp zou aanvaarden en niet afwijzen als een klein kind met een korzelig “zelf doen!” Dat ik zou proberen te genieten van liefde die over mij wordt uitgestort. En zo ontdekte ik dat ik toekomst had en er maar beter iets van kan maken.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam geplaatst

Geen blog deze week

Vanwege verblijf in het ziekenhuis geen blog deze week. Volgende week beter.

Hartelijke groet

Michiel

Perspectief dankzij pioenrozen

Het waren de pioenrozen die me weer hoop gaven. In hun vaas voor mijn open haard vormden zij een ensemble van varianten op het thema roodtinten. Ik genoot ervan, tot mijn verbazing. De verwachte verbetering van mijn conditie was omgeslagen in een terugval, waarin ik na een kwartier proberen hulp moest vragen bij het vastknopen van mijn schoenveters. Ook slaagde ik erin mijn onderhemd vijf keer verkeerd aan te trekken. Tenslotte haalde ik een ander hemd uit de kast. Hoewel het identiek was aan het vorige, trok ik het in één keer aan.

Meer en onaangenaam
Deze en soortgelijke ervaringen duwden mij in een diepe depressie. Wat was de zin van een leven met een ziekte die mijn competentie steeds verder ondermijnde? Ik heb mijn taken vervuld, tegenover mijn ouders, partner, kinderen en vrienden. Diploma’s heb ik behaald, voor geld gezorgd, geholpen, getroost en aangemoedigd, bemind.

In mijn nieuwe levensfase zou ik voor steeds onaangenamer taken hulp moeten vragen, het geduld van mijn geliefden tot het uiterste op de proef stellend.

Te somber
Nu heeft degene die dankbaar en opgewekt is nog iets te bieden, maar ik was cynisch en somber. Waarom zou ik verder leven? De pioenrozen gaven het antwoord: zij zullen er altijd zijn, en anders andere bloemen, andere schoonheid waarvan ik zal genieten. Ik zal hulpbehoevender worden, maar af en toe iets zien of meemaken wat de moeite waard is - en dat laten blijken.
Pas als ik geen schoonheid meer zie, is mijn tijd gekomen. Zover is het nog niet. Nuttige bloemen, die pioenrozen.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam 

Amsterdam is niet eng

Veel mensen komen liever niet in mijn woonplaats Amsterdam wegens de drukte en de onveiligheid, zeker niet op Koningsdag. Anderen worden juist aangetrokken door de vrijheid van het naast elkaar leven zonder je met elkaar te bemoeien. Ik denk dat ik tot de laatste groep behoorde, toen ik na de studie in Leiden in 1980 met mijn vriendin hierheen verhuisde. Ach, je was jong en wilde wat.

Krotwoning
Nu heb ik altijd met plezier in Amsterdam gewoond, zelfs in de Staatsliedenbuurt, waar krakers nachtenlang luidruchtig feest vierden en de junkies tegenover onze woning steentjes  tegen het raam van een dealer gooiden om zijn aandacht te trekken. Ik was bezig met mijn werk en moest door mijn vrienden erop gewezen worden dat ik in een krot in een achterbuurt woonde terwijl er toch voldoende geld binnenkwam voor iets beters. Toen, in 1983, verhuisden we naar het soliede Amsterdam Zuid.

Scheiden
Het vooroordeel van ieder voor zich klopte voor ons niet. We kwamen toen we kinderen kregen in een groep ouders terecht die we volkomen vertrouwden en waar we nog steeds bevriend mee zijn. Scheiden? Dat zou betekenen dat de partners elkaar moeten missen en dat is uitgesloten. Ook al kennen de stellen elkaar hun leven lang, er is nog zoveel wat ze samen willen beleven.

Moreel kompas
Natuurlijk zijn er veel studenten en andere jongeren die hun weg zoeken en tot veel bereid zijn. Maar de meeste Amsterdammers hebben hun moreel kompas gevonden. Natuurlijk zijn er straatjes in de stad waar je liever niet komt als het donker is. Iedere stad kent dat fenomeen. Het is net als drukte. Stille straten zijn niks bijzonders, daarom bepalen de weinige drukke straten het beeld van een stad.
Als je kritiek wil hebben, dan op de povere woningvoorraad: buitensporig duur en vaak van slechte kwaliteit. Zo heeft Amsterdam sterke en zwakke punten: het is een gewone stad en dus zijn er veel aardige mensen.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam

De toekomst lacht mij even toe

Weleens in een ziekenhuis gelegen en je verbaasd hoe snel je hospitaliseerde? Ik ben vijf nachten opgenomen geweest en had geen idee meer welke dag van de week het was. Ik leefde mee met het dag- en nachtritme van de staf, de dagelijkse onderzoeken, de maaltijden, het gaan en komen van kamergenoten. Mijn bezoek, hoe welkom ook, trok me niet de wijdere wereld in. Zelfs thuisgekomen en ontgipst, bleef ik nog dagen passief en incapabel om mijn leven weer op te vatten.

Waas trekt op
Pas nu kan ik vooruitkijken, naar de 70-ste verjaardag van mijn vrouw, volgende week. Mijn eigen 72-ste viering was leuk, maar wazig. Twee dagen later, toen mijn jongste zoon 30 werd, trok de mist al aardig op. Dat mocht ook wel, want ik was al ruim een week uit het ziekenhuis.

En na volgende week? Een vriend constateerde dat je “op onze leeftijd” niet verder dan een jaar vooruit kan kijken. Je kunt natuurlijk morgen dood zijn, maar je moet iets plannen voor het waarschijnlijke geval dat je nog gewoon leeft.  

Verder herstel
Ik heb ongelukkigerwijs de diagnose CBS die mij vijf tot tien jaar geeft. Dat lijkt dramatisch, maar sommige vrienden zijn mij al voorgegaan. En voorlopig nemen mijn krachten alleen maar toe.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam 

Blog volgende week hervat

Ik ben weer thuis en op mijn verjaardag, aanstaande dinsdag 18 april, wordt mijn rechterhand bevrijd. Het geringe letsel - de ringvinger lag uit de kom - was aanleiding om de hele hand lam te leggen met een zwaar gipsverband. Op mijn 72-ste verjaardag word ik daarvan bevrijd en kan ik weer bloggen. Tot vrijdag.

Geen blog deze week

Beste lezers,

Michiel mist voor het eerst een blog, vanwege verblijf in het ziekenhuis. Hij denkt nog wel aan jullie, vandaar deze post.

Dank voor alle lieve berichten.

Arthur (zoon)

Van de trap gevallen

Vanochtend ben ik uit het ziekenhuis thuisgekomen. Ik viel woensdag van de zoldertrap en lag snurkend te slapen aan de voet, wat vreemd was gezien mijn geringe drankgebruik en de kracht waarmee ik neerkwam. Hoewel ik snel weer ontwaakte, was ik verward, zodanig, dat mijn partner het alarmnummer belde. Die stuurde meteen een ambulance.

Paar schrammen
Hoewel de neurologen goed voor ons zorgden, baalde ik flink. Ik mankeerde niets, een paar schrammen en een zwellinkje. Mijn kamergenoten moesten echter heftige operaties in hun hoofd ondergaan, daarvoor lagen ze op die afdeling. Ik benijdde hen niet. Keek ik naar mijn voorland als CBS-patiënt? Maar zover is het nog niet en ik wil lol maken zo lang het nog kan. De afdeling neurologie van een ziekenhuis is daar geen geschikte plaats voor.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam

Franse betogers talrijk maar goedgemutst

Ooit, het zal eind zeventiger jaren zijn geweest, stond ik op de Dam. Vóór mij, aan de overkant van het Rokin, was een linie van oproerpolitie. Direct achter mij stond een haag oproerige demonstranten. Verderop, in de Kalverstraat, trok het winkelend publiek voorbij, zoals iedere dag. Pas ’s avonds, veilig voor de buis, zagen de mensen dat de stad in brand had gestaan. Zij hadden er niets van gemerkt.

Dan maar lopen
Toen we afgelopen maandag naar Parijs gingen, maakte ik me weinig zorgen over de agitatie wegens de verhoging van de pensioenleeftijd tot een luxueuze 64 jaar. De stad is groot en de bezienswaardigheden liggen ver uiteen. Bovendien groeit het leger pensionado’s en krimpt de beroepsbevolking: er moest iets gebeuren, ook in Frankrijk.
Op de naburige boulevard werden ballonnen met leuzen opgeblazen en was de metro afgesloten. Het Louvre werd daardoor voor ons onbereikbaar, maar naar het stadsmuseum konden we lopen. Mooi museum. Daarna lunchen in een restaurant. Door het raam zag je veel politie en af en toe passeerde er iemand met een spandoek. Geen reden om niet de kortste weg naar huis te nemen, leek me.

Massaal maar flexibel
Geleidelijk werd het drukker en de ruime Place de la Bastille was zelfs vol mensen, sommigen waren zelfs tegen de gedenknaald opgeklommen. Ik voelde hoe mijn vrouw Angeline angstig in mijn hand kneep, maar de menigte was goedgemutst en – onder druk - flexibel. De eigenaar van de kiosk in het midden wachtte zelfs vergeefs op klanten. Daarna was het weer even dringen, maar in onze straat kon je gewoon doorlopen.
“Dat was leuk,” zei mijn vrouw opgelucht en zette de tv aan. Die schetste een grimmige sfeer, die wij niet herkenden.
“Ik had liever gehoord dat alles vreedzaam verliep en dat was ook zo,” zei Angeline.
“Ja, die verslaggevers moeten met een spannend verhaal thuiskomen,” antwoordde ik. “En goed nieuws is geen nieuws.”

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam 

A well respected Mann

Sommige schrijvers hebben alles mee, concludeer je uit de eerste honderd pagina’s van Colm Toibins geromantiseerde Thomas Manns biografie The magician (2021). Anders dan veel schrijvers had hij nooit geldzorgen. Zijn vader was een succesvol ondernemer, die hem na zijn vroege dood een royale erfenis naliet. Hij trouwde bovendien een vermogende vrouw.

Drie klassiekers
Ten tijde van zijn huwelijk had Mann al inkomsten uit Buddenbrooks. Verfall einer Familie (1901). Hij was pas 26 toen dit imposante werk verscheen, dat snel een klassieker werd.  
Hij werkte langzaam maar gestaag door en produceerde nog twee andere klassiekers: Der Tod in Venedig (1911) en Der Zauberberg (1924). Toen hij in de zeventig was, publiceerde hij de muziekroman Doktor Faustus (1947), volgens het algemene publiek een moeilijk te volgen verhaal, maar voor deskundigen de beste Mann.

Untermenschen
Het venijn zit echter in de staart, ook van een mensenleven. Tot hij in de vijftig was, genoot Mann ongestoord van zijn status van gelauwerd auteur, onderscheiden met de Nobelprijs. De schreeuwer Adolf Hitler had hij nooit serieus genomen, tot die aan de macht kwam en Manns protestantse vrouw en zijn zes kinderen tot Joodse Untermenschen verklaarde. Mann week uit naar Zwitserland en later naar de Verenigde Staten. Daar, vanuit zijn villa met zeezicht in Zuid-Californië, nam hij de gebeurtenissen in zijn vaderland met afschuw waar. Toen hij na de Tweede Wereldoorlog Amerika moest verlaten, wegens een bezoek aan het Oost-Duitse Weimar, vestigde hij zich in Duitstalig Zwitserland. In Duitsland wilde hij niet meer wonen.

Schone schijn
Hoewel hij bij zijn vrouw veel kinderen verwekte, ging Manns belangstelling uit naar jonge mannen. Toibin laat in het midden of Mann zijn homoseksualiteit praktiseerde. Volgens anderen was dit het geval. In het geheim, want hij wilde zijn status van gevestigd burger niet in gevaar brengen. En hij was zeer gerespecteerd, behaIve door zijn kinderen, die zich genegeerd voelden. “Your humanity is widely appreciated and applauded. It hardly bothers you, most likely, that these feelings of adulation are not shared by any of your children,” schreef een van zijn dochters. Mann besloot haar brief te vernietigen, voordat zijn vrouw hem zou zien.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam geplaatst

Helden gezocht

Op bepaalde momenten in je leven is heldenmoed nodig. Voor een examen, een sollicitatie en doktersbezoek moet je je angst overwinnen en de zaken onder ogen zien. Hoe pakken de personages in de literatuur dat aan, vroeg ik mijn researcher. Helden genoeg, antwoordde ze en gaf een opsomming, beginnend met Odysseus. Ziektebestrijder dokter Rieux uit De pest (1947) van Albert Camus noemde ze ook en tovenaarsleerling Harry Potter uit de gelijknamige boeken (1997-2007) van J.K. Rowling. “Opperheld is James Bond (1953-1966) van Ian Fleming. Daar hoeven we verder geen woorden aan vuil te maken.”

Potter en Spiderman
Dat op Bonds heldendom weinig valt af te dingen, daar heeft ze gelijk in, maar voor de rest is de materie gecompliceerd. De site StoryboardThat onderscheidt zes soorten helden. Bond en Potter zijn Klassieke Helden, ze hebben een bijzonder talent. De overtreffende trap zijn Superhelden zoals Spiderman en -uiteraard- Superman. De Epische Helden zijn van adellijke komaf, bescheiden en bekwaam. Odyseus behoort tot de laatste van de drie categorieën succesvolle helden.

Antiheld Diederik
Relatief minder succesvol zijn de Alledaagse helden die door bijzondere omstandigheden boven zichzelf uitstijgen, zoals de plichtsgetrouwe dokter Rieux. Datzelfde geldt voor Tragische Helden. Een mooi voorbeeld is William Shakespeare’s Romeo (1595), die zelfmoord pleegt omdat hij zijn geliefde Juliet dood waant. Tenslotte beschrijft de website de  Antiheld. Te denken valt aan de verliefde hoofdpersoon in Scott Fitzgerald’s The Great Gatsby (1925) en aan de met het leven worstelende Diederik, de ik-persoon in mijn roman Een kleine promotie (2021).

Aan de rand
Ik vrees dat ik van nature het meeste lijk op de antiheld Diederik. Van hem heb ik echter weinig te leren. Van James Bond wel. Met een mooie vrouw flirten terwijl de dodelijke straal je kruis nadert, van die dingen. Dat wil ik: genieten van de mooie bloemen, hoewel ze aan de rand van de afgrond staan.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam 

Hondsvroeg plassen in het ziekenhuis

Half negen in het ziekenhuis! Voor een trage pensionado is dat hondsvroeg. Weliswaar gaat de wekker doordeweeks om kwart over zeven, maar eer ik ontbeten, gebadderd en me aangekleed heb is het negen uur. Ervan uitgaande dat de ringweg rond Amsterdam verstopt is – de kortere route loopt door het autoluwe centrum en is dus uitgesloten – mogen we wel om kwart voor acht de deur uit.

Onvoldoende werkgeheugen
Het was acht uur toen ik in de auto zat. Als passagier, want wegens mijn ziekte rijd ik geen auto meer: ik heb te weinig werkgeheugen over om adequaat te reageren op andere weggebruikers. Mijn vrouw Angeline wist de weg, dus zonder Google Maps reden we naar de ring, die gelukkig rustig was. Een kwartier later – dus op tijd – stonden we voor een groot ziekenhuis.

“Wel sloom dat die oude naam nog op de borden staat,” zei Angeline. Het bleek echter het verkeerde ziekenhuis, het goede was tien minuten rijden verder. Daar waren we dus te laat.  

Blaasecho
Toen we op de juiste afdeling kwamen, refereerde niemand aan de afspraak. Het was er  rustig. Behalve de zuster waren er een moeder en een dochter, van wie er een kennelijk plasproblemen had. Uitzonderlijk, want meestal zitten er mannen, op leeftijd.
De zuster ging mij voor naar de behandelkamer, waar ook een wc was, die automatisch mijn plas onderzocht, ik weet niet waarop. Nadat ze met een echo geconstateerd had dat er “nog veel in mijn blaas zat” wees ze de weg naar het lab. Daar was het een drukte van belang, maar we waren snel aan de beurt.

Luide toon
“Heeft u een identiteitsbewijs?”
Die vraag had ik kunnen verwachten, maar ik kon inderhaast mijn rijbewijs niet vinden.  ‘’Nee.’’
De zuster keek me diep in de ogen en stelde een paar vragen.
“Heeft u de plas?”
Niemand schonk aandacht aan die luid uitgesproken vraag. Ik liet mijn colaflesje zien.
“Dat gooien ze op het lab meteen weg.”
Ze haalde een standaardpotje tevoorschijn.
“Kunt u nog plassen?”
Ze wees aan hoeveel het lab nodig had en dat was geruststellend weinig.  
“De wc is achter in dat gangetje.”
Toen we in de auto zaten, bleek er minder dan een uur te zijn verstreken.
Vóór tienen parkeerde Angeline de auto bij ons huis. De dag strekte zich nog voor me uit, maar ik was al moe. En toen dat blog nog.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. De reactie wordt dan onder jouw naam