Na KZ-bordeel weet ik genoeg

Het bordeel voor gevangenen in het Nazi-kamp Buchenwald zal me blijven achtervolgen. Zo levert elk boek, elke film en elk aandenken aan die tijd mij kennis op die me belast. Om precies die reden heb ik een decennium geleden W.L. Shirers standaardwerk The rise and fall of the Third Reich (1959) terzijde gelegd bij het hoofdstuk over medische proeven op gevangenen. Ik las gruwelijke details en wist dat er nog meer zouden komen, die niets zouden toevoegen aan mijn inzichten, maar me levenslang zouden kwellen.

Anne van het plein
Na het dichtslaan van Shirer heb ik toch nog een boek over WOII gelezen, namelijk Anne Frank was niet alleen. Het Merwedeplein 1933-1945 van Rian Verhoeven (2019). Het Merwedeplein is om de hoek en het boek was een verjaardagscadeau, vandaar. Verhoeven beschrijft hoe welvarende Joodse Duitsers zich aan het plein vestigden om aan de antisemitische politiek van hun geboorteland te ontkomen. Naarmate Nazi-Duitsland het ene na het andere buurland inlijfde, verminderde het gevoel dat het neutrale Nederland veilig was. Otto Frank probeerde in Engeland een bedrijf op te zetten. Dat mislukte en toen de Nazi’s Nederland binnenvielen, zaten hij en andere nieuwe Nederlanders aan het plein in de val. Ze wisten in grote lijnen wat hen te wachten stond, maar waren machteloos tegen de elkaar opvolgende maatregelen. De beklemming van die lange periode was niet tot mij doorgedrongen en zo leverde dit boek opnieuw nutteloze, maar belastende kennis op.

Mahnmal bij Dodenweg
Het bezoek aan Buchenwald kwam voort uit het plan om één Konzentrationslager (KZ) te bekijken. Op de weg van de camping naar Weimar passeerden we steeds een Mahnmal van het kamp, dus het lag voor de hand de Dodenweg naar het kamp in te slaan.
Langs de keurige en nog altijd bewoonde flats van de bewakers kwam je bij de poort van het KZ en een gedeelte van de omheining. Dit stukje maakte duidelijk waarom er nooit iemand is ontsnapt. Wel kwamen sommige gedetineerden na een paar jaar vrij, want Buchenwald was een strafkamp, onder andere voor tegenstanders van Hitler en – na de Duitse nederlaag – van Stalin. Of in de Russische periode het bordeel nog bestond, weet ik niet. Onder de Nazi’s was het een instelling om coöperatieve gevangenen te belonen en om geld te verdienen, want de gedetineerden moesten betalen en de prostituees deden hun werk gratis.

Ooit succesvol
Het bestaan van het bordeel, waarvan alleen het stenen fundament over is, leidt tot de vraag, hoe het mogelijk was dat ten onrechte gedetineerden hun gerief haalden bij hun lotgenoten. De bezoekers waren slachtoffer, maar ook dader.
Zo bracht dit bezoek een nieuw aspect van de Naziterreur aan het licht dat mij de rest van mijn leven zal achtervolgen. Er valt ongetwijfeld nog veel te leren over de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog, maar ik, ik weet genoeg.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

  

Inspirerend schilderij geeft vertrouwen in hoofdpersoon

De lekke band, meteen na vertrek, had een waarschuwing moeten zijn dat de reis naar Zwitserland moeizaam zou verlopen. Terwijl het allemaal zo simpel had geleken. Opnieuw naar de Blüemlisch Alp-berghut klimmen en daar overnachten, vervolgens mijn dochter in Bazel bezoeken en met haar bij het Paul Klee-museum het schilderij bekijken dat deze week centraal zou staan in het blog.

Geïnspireerde Dodo
In de redactie van Dodo, het schrijversblad voor de omroep, zat iemand die alles van zijn personages wist, ook details die in het verhaal geen rol speelden. Ik was stinkend jaloers op hem. Ik wist net genoeg om een verhaal te schrijven, meer inspiratie had ik niet. Dat gold voor de drie hoofdpersonen in In de schaduw van de Wolkenkrabber en ook voor de twee hoofdpersonen van Een kleine promotie. Maar plotseling, een jaar na voltooiing van het manuscript, begreep ik ineens wat bij Diederik en Claudia aan de muur van de woonkamer hing: het hierboven afgebeelde Burg und Sonne van Paul Klee. Het boek was toen al gedrukt, maar deze ontdekking bewees dat ik meer was dan een schepper van typetjes. Dat ik levende mensen had geschapen.

Zelfs geen poster
De bergtocht was een ramp. Op de uitputtende weg omhoog gleed ik uit en moest uit een machteloze positie overeind geholpen worden. Tijdens de afdaling kreeg ik op een steil stuk een paniekaanval en kon alleen centimeter voor centimeter bevend omlaag kruipen. Ik was zo meelijwekkend dat een mede-daler mijn rugzak overnam.

Het bezoek aan het Paul Klee Zentrum verliep eveneens dramatisch. Wegens het kleurverschil tussen de afbeeldingen op internet wilde ik het schilderij in het echt zien, voor ik erover schreef. Dus ik, met vrouw en dochter, van Bazel naar Bern. Door Strassenarbeiten en een ongeluk werd dat een lange tocht. In het Zentrum hingen bijna alleen etsen en tekeningen. De huidige selectie van ten toon gestelde werken bevatte maar een paar schilderijen. Burg und Sonne was daar niet bij, het museum had zelfs geen poster van dit beroemde werk.

Ooit succesvol
Overbodig te melden dat files de terugweg naar Bazel flink vertraagden en ik de lift moest nemen naar de flat van mijn dochter, omdat trappen lopen te pijnlijk was. Toch krijg ik bij het schrijven van deze post een tevreden gevoel. Het feit blijft dat Diederik een vrolijk schilderij in de woonkamer had ophangen. Klees schilderij herinnert mij eraan dat hij vóór zijn kleine promotie een positieve en succesvolle man was. Maatschappelijk succes is voor hem als pensionado onwaarschijnlijk, maar positief wordt hij weer.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Geluksmoment tussen de caravans

Tijdens de vakantie in Duitsland had ik een geluksmoment. Het was niet te danken aan de locatie. De caravans en campers stonden zij aan zij, met aan één kant ruimte voor een krap zitje. De camping heette Ettersburg, naar het dorpje aan de rand van het beukenbos waaraan het Nazi-kamp Buchenwald zijn naam ontleent. Toch genoot ik, halverwege het toiletgebouw en mijn Wohnwagen, van de frisse nachtlucht en het zilveren maanlicht dat de verzameling witte verblijfsmobielen bescheen. Vele keren had ik, een oudere man immers, de route gelopen, maar deze keer was ik gelukkig.  

Taliban en aardappelaaltjes
Het wereldnieuws bood evenmin een verklaring. Kaboel was nog niet gevallen, maar de Taliban naderden de hoofdstad in een verontrustend tempo. Elders, in West-Afrika, durfde het gezin dat we financieel steunen zijn land niet in te zaaien wegens de activiteit van terroristen. Dichter bij huis worstelden mijn jongste zoon en zijn biologische collega’s met slakken en aardappelaaltjes die het gewas vernielden.

Vóór ik tevreden insliep meldde ik mijn geluksmoment aan mijn vrouw, die er de volgende dag op terug kwam, toen we een borrel dronken na ons bezoek aan Weimar.

Gelukkig nieuwjaar
“Is er een reden voor je somberheid?” vroeg Angeline, want ondanks mijn pogingen om positief te zijn, was haar niet ontgaan dat ik alles door een grauwsluier zag. Ik zei dat depressie in de familie zat, maar ook dat het romanproject me benauwde, omdat het nooit leek te eindigen.
“Stel een einddatum vast,”  zei ze kordaat. ”Het boek is af, het is mooi, tientallen mensen hebben het gelezen. Maak een lijstje van wat je nog wil doen, zoals een epub maken, nog een mailing sturen naar potentieel geïnteresseerden, boekwinkels bezoeken. Die dingen kun je gemakkelijk de komende maanden doen en met oudjaar sluit je af.”
We schreven de resterende werkzaamheden op een lijstje. Het waren maar een paar punten en ik voelde me een stuk beter. Die positievere stemming hield aan tot de dag van vandaag.
Vanochtend fantaseerde ik over de vrijheid die in het verschiet ligt. Het was fijn, een nieuw geluksmoment zelfs. Het gaat snel de goede kant uit.       

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Mijn hoofdpersoon is een harde werker

Ongelooflijk hoe lichtvaardig we dachten over het burgerlijke huisje-boompje-beestje. Het was een noodlot. Als je niets ondernam, kwam je vanzelf in de situatie dat je een inkomen had, een partner, kinderen en een woning. Voor een Afghaanse tolk die Nederland probeert te bereiken, is dat het paradijs. Hij moet zich tot het uiterste inspannen om voor de volgende maaltijd te zorgen, zelfs om in leven te blijven nu Kaboel gevallen is. Wij, verwende babyboomers, waren volstrekt onwetend van de facts of life. Dat is de enige verklaring voor ons zorgeloze optimisme.

Bijzonder normaal
Degenen die het burgerlijke ideaal bereikten – zoals Diederik in mijn roman Een kleine promotie – vinden dit niet bijzonder. Ze hebben simpelweg gedaan wat hun ouders verwachtten. Leeftijdsgenoten die niet meekwamen, zijn ze uit het oog verloren: op het VWO was intelligentie de norm. Later, op de universiteit, verdwenen de twijfelaars en de mensen zonder zelfdiscipline, opnieuw bijna ongemerkt. Na het behalen van het diploma moest je een baan vinden en houden. Laatkomers en prinzipienreiter vloeiden af, vaak door eigen schuld, vonden we.

Bij álles moest je bovendien soepel omgaan met klasgenoten en collega’s. Je leert dat en vergeet hoe moeilijk dat is geweest.
Ik liep eens in mijn geboortestad Den Haag een ex-klasgenoot tegen het lijf en groette hem enthousiast. Hij reageerde vijandig, wat ik niet begreep. Ik had nooit iets gemeens tegen hem gezegd! Pas later besefte ik hoe waar dat was: ik had zes jaar lang nooit met hem gesproken. Niemand sprak hem, dus het was me nooit opgevallen. Hem wel, vrees ik. Iedere schooldag.

Middelmatig geslaagd
Qua gezinsleven kom je ook gemakkelijk in een bubbel terecht. Voor de gescheiden mensen die op zoek zijn, ben je niet interessant. Kinderlozen kom je op het schoolplein niet tegen en bij kinderen hoort meestal een vaste partner. De norm is al gauw dat je een plezierig huwelijk hebt en succesvol kroost. Omdat je soms ruzie hebt met je partner en de kinderen af en toe worstelen, vind je je levensprestaties middelmatig. Alles wat je voor gezin of werk gedaan of gelaten heb, vergeet je. Het dagelijkse huiswerk, de grote tentamens over saaie stof, de irritante collega’s, de steeds wisselende bazen, de zinloze werkzaamheden, de continue aanpassing aan je partner. Je hebt met dat alles moeten dealen om te bereiken waar je staat.
 
Dat geldt ook voor mijn Diederik. Hij heeft koers gehouden, verloor zich niet in dromen en stak de handen uit de mouwen. Hij is eigenlijk een succesvol man, tot hij overgeplaatst wordt en met die kleine promotie begint mijn verhaal. Hij moet overleven in een nieuwe baan, waar zijn normen en ervaring niet tellen. Hij krijgt prompt ook problemen met zijn gezondheid en zijn vrouw. Dan is hij er slecht aan toe, maar nog altijd zou een Afghaanse tolk graag met hem willen ruilen.       

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

 

  

Gezocht: de naam van de bundel

Na mijn roman gaat de Rivierenuitgeverij de haiku’s van Angeline Jansen uitgeven. Mijn echtgenote had jarenlang een minuscuul bloknootje in haar tas, wat ze te voorschijn toverde bij inspirerende scenes, zoals twee rondscharrelende kraaien of een rij treinreizigers op een perron. Dan noteerde ze de haiku in ruwe vorm. Vervolgens kwam er een intensieve redactieslag, vaak in overleg met mij. Hoewel haiku’s per definitie maar drie regeltjes tellen, is langdradigheid een veel voorkomend probleem. Juist door de kortheid, is effectief gebruik van elk woord en leesteken essentieel. Het schrijven van haiku zou een verplicht vak moeten zijn op iedere journalistenopleiding.

575 Haikoots
Comedian en haikuliefhebber Kees van Kooten zei in een interview dat hij en zijn tv-partner Wim de Bie aan één en twee samenvattende woorden genoeg hadden voor een tv-item: doemdenken, tegenpartij, oudere jongere. “Hadden we dat eenmaal gevonden, dan volgde de rest vanzelf. Kooten was het unique selling point, vandaar dat zijn bundel “575 Haikoots” heet.

Indachtig dit beginsel, wil ik voor de bundel eerst een titel. Googelen van de naam Kees van Kooten levert 312.000 resultaten op, dezelfde zoekoperatie voor Angeline Jansen geeft 4 entries, waarvan geen enkele over haar dichterschap. Haar naam is mooi, maar heeft weinig verkoopkracht.    

EU-Herman ook
Angeline heeft heel wat bundeltjes haiku waar ze zelf in voorkomt en veel werk van derden. Zoals het boekje van ex-premier van België en ex-EU-voorzitter Herman van Rompuy. Deze celebrity volstaat met de titel Haiku. Anderen noemen hun bundel Classic haiku. A master’s selection. Of Haiku. Een vroege pluk.
Aardig bedacht – voor wie geïnteresseerd is in haiku als zodanig en dat zijn weinig mensen, ook na het verschijnen van 575 Haikoots.
Een inhoudelijke titel is nodig en daarvan zijn genoeg voorbeelden. Veel brave natuurtitels, zoals De klank van jasmijn, Het groen vindt al wat herfst en Achter gespannen vliezen, maar we zoeken iets spannenders.

Inspirerende reisjes
Angeline is duidelijk geïnspireerd door het geregelde spoorforensen:
niet verder vertellen
roept zij tegen haar mobiel
in een volle trein    

Maar er komen ook andere zaken aan bod. “Noem de bundel Reisrituelen, dat is ruimer,” adviseert mijn researcher. Dat klopt, maar alsnog vallen er sterke gedichtjes buiten de boot.
Gelukkig komt naast iedere haiku een plaatje. Misschien kunnen we die zo kiezen dat een samenhangend en aantrekkelijk geheel ontstaat, dat onder een korte, aansprekende titel is te vangen. Het is pas augustus en als ik dit jaar een titel vind, is het mooi. Daarna doe ik alles weer op routine:
Nieuwjaarsmorgen
Ik maak het bed op
net als gisteren
           
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Goethe leed, maar met mate

In Weimar heb ik zojuist het imposante huis van Johann Wolfgang von Goethe bezocht en twee jaar geleden stond ik in de geriefelijke werkkamer van Ernest Hemingway, op het eiland Key West bij Florida. Zelf heb ik heb mijn eerste roman geschreven in een Amsterdamse flat, aan de keukentafel.

Goethe was 26 toen hij de bestseller Die Leiden des jungen Werthers uitbracht. Hemingway was 27 toen hij zijn naam vestigde met The sun also rises. Ik was 69 toen Een kleine promotie verscheen. Er zijn daarvan nog 21 exemplaren te koop bij bol.com en de rivierenuitgeverij.com. Verschil moet er zijn, al vind ik ook mijn verhaal een must read, zeker voor wie geïnteresseerd is in de belevingswereld van een oudere werknemer.

Zilveren lepel
Goethe is geboren met een zilveren lepel in zijn mond, zijn vader behoorde tot de elite van Frankfort. Pa gaf hem een ruime toelage om, net als hij, rechten te studeren. Aan de universiteit van Leipzig en later die van Straatsburg hoefde hij geen armoe te lijden.
Hoewel weinig gemotiveerd, behaalde hij zijn diploma en kreeg een baan in Wetzlar bij het hoogste gerechtshof van het Duitse rijk. Daar schreef hij, na een ongelukkige liefde, Die Leiden.
Anders dan de hoofdpersoon in zijn verhaal - en Ernest Hemingway later - pleegde hij geen zelfmoord. Hij verhuisde en ging werken voor de vorst van Sachsen-Weimar, een van vele staatjes die onder de paraplu van de Duitse keizer een de facto zelfstandig bestaan leidden. Zijn werkgever besefte Goethes talenten en belastte hem met vele taken, zoals het op orde brengen van de overheidsfinanciën door bezuinigingen op het leger en de verhoging van de inkomsten uit de mijnbouw.    

Betaalde vlucht
Omdat zijn ambtelijke werk hem afhield van het schrijven, vertrok Goethe in 1776 – hij was toen achter in de dertig - voor bijna twee jaar naar Italië. Zijn werkgever had begrip voor zijn probleem, betaalde zijn salaris door en gaf hem na terugkeer vooral culturele taken, zoals de leiding van het hoftheater. Later kreeg hij ook het eerder genoemde huis cadeau met veel ruimte voor zijn klassieke beelden en romantische schilderijen. Hij meed echte tragiek zoals het verlies van meerdere kinderen en het ziekbed van zijn vrouw. Hij was zelfs niet bij haar begrafenis.
De geprivilegieerde Hemingway zocht problemen op: hij werd tegen de wil van zijn vader verslaggever en ruziede met vier echtgenotes. Net als Goethe bezocht hij oorlogsgebieden.  Hemmingway werd door deze ruwe realiteit geïnspireerd tot meesterwerken, maar Goethe niet. Die voelde zich meer op zijn gemak bij abstractere thema’s.
Goethe laat zien dat je tot de Groten in de literatuur kan behoren, zonder verlies van comfort en zonder belevenissen van je af te schrijven. Ook al is zijn werk nu verouderd, zoals dit fragment laat zien:
Ich hätte mein Blut gegeben,
um ihre Blumen zu begiessen  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld.

Nostalgie naar de vormende jaren

Duitsers zijn sowieso sentimenteler dan Nederlanders en dompelen zich graag in Sehnsucht, zeker als ze veel bier hebben gedronken. Op het stadsstrand van het schilderachtige Marburg, tussen de studenten met hun jonge lijven, kreeg ik er een hevige aanval van. Heimwee was het naar mijn jeugd, toen alles nog vóór me lag  en alles nog mogelijk was.

Pittoreske ambiance
Marburg is natuurlijk typisch Duits. Vanaf de rivier klimmen straatjes met vakwerkhuizen op naar het imposante Schloss dat het stadje bekroont. Het Leiden waar ik in de jaren zeventig studeerde was plat en de burcht was klein en lag ergens achteraf. Maar oud was het wel. Ik had een kamer in een 18^de-eeuws huis tegenover het 17^de-eeuwse weeshuis en liep over de kinderhoofdjes langs de gotische Hooglandse kerk naar de colleges in een middeleeuws klooster aan een verstilde gracht. Het was een ideale ambiance voor een geschiedenisstudent, net als Marburg.  

Terug op Brideshead
Het verlangen naar de jeugd is universeel. In de Oosterse mythologie gaat Gilgamesj op zoek naar het kruid dat je altijd jong houdt. In zijn verslag van het beleg van Troje staat  Homerus uitgebreid stil bij de jeugdigheid van de Griekse helden Ajax en Achilles. Return to Brideshead van de Britse schrijver Evelyn Waugh, een klassieke roman en filmserie, staat in het teken van de heimwee naar de studententijd. Het is in Oxford dat de adellijke Sebastian door het raam kotst van hoofdpersoon Charles. Als hij ontnuchterd is, maakt hij zijn excuses en zo raakt Charles bevriend met hem en zijn zus Lady Julia, op wie hij verliefd wordt. Sebastian raakt aan lager wal en de relatie met Julia loopt fout. Hun voorouderlijke landhuis Brideshead wordt een militaire basis, waar de intussen getrouwde en gescheiden captain Charles terugblikt op de Oxfordtijd toen alles nog goed ging en vol belofte was.  

Sombere traditie
Mijn partner, die ook in Leiden heeft gestudeerd, deelde mijn Sehnsucht niet. Ze beleefde veel plezier aan Return to brideshead, maar kijkt terug op haar overigens succesvolle studietijd als een aaneenschakeling van gemiste kansen en onbevredigende relationele experimenten. Zij sluit zich daarbij aan bij de Nederlandse traditie van sombere terugblikken op de formative years, waarvan Philip Huff’s Niemand in de stad de meest recente is.
Even was ik uit het veld geslagen door haar reactie, daar op het stadsstrand aan de rivier de Lahn. Toen bedacht ik dat we daar goed zaten, samen, en pakte mijn hoge glas koel Weizen-bier. “Op het heden,” zei ik en we klonken en namen een grote slok. Brouwen kunnen de Duitsers, daarover zijn we het eens.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Van der Heijden geeft de 70-jarige moed

Als ik A.F.Th. van der Heijden moet geloven, ligt het grootste deel van mijn literaire leven nog voor me. Hij is van dezelfde jaargang als ik, 1951, en heeft nog vijf boeken in voorbereiding, zo lees ik op het omslag van Stemvorken, een lijvige pil die hij dit jaar heeft gepubliceerd en die ik van een literair angehauchte vriend cadeau heb gekregen voor mijn 70-ste verjaardag. Nuttig leesvoer voor de vakantie en tevens een opsteker, want de jaren doen zich voelen, zeker bij het kruip door-sluip-door met mijn vrouw Angeline in onze compacte Eriba-caravan.

  

Vrouwen uit de schaduw
Ik ging er altijd van uit dat Een kleine promotie mijn laatste boek zou zijn. Daarna zou ik mij onder het motto “geef mijn portie maar aan Fikkie” geheel wijden aan kortetermijnprojectjes zoals bier brouwen, cannabis verbouwen en muziek maken. Bovendien zou ik te oud zijn om alsnog een relevant verhaal te produceren.
Het viel me echter moeilijk om de knip te maken. Ten eerste bedacht ik dat Angeline het verdiende om haar beste haiku’s in boekvorm te zien, digitaal en op papier. Ook kreeg ik inspiratie voor een nieuwe roman, nadat mijn dochter mij gezegd had dat mijn vrouwelijke personages interessanter waren dan de mannelijke. Inderdaad heb ik relatief veel opmerkingen gekregen over Diederiks jongere collega Iris (Een kleine promotie) en bleek de nepschrijfster Marjan de Vries (Inde schaduw van de Wolkenkrabber) de lezer sterk aan te spreken.   

Tandeloze trilogie
En daar komen de plannen bij van mijn leeftijdgenoot Van der Heijden. Concrete plannen, want hij laat de titels afdrukken in Stemvorken, als de delen 9 tot en met 13 van zijn reeks De tandeloze tijd. Deze serie omvat in de werkelijkheid reeds 12 boeken, omdat de auteur de Proloog en het Intermezzo niet meetelt en hij aan deel 3 twee boeken besteedt.
De tandeloze tijd zou oorspronkelijk een trilogie worden. Underpromise and overdeliver geldt ook voor de serie Homo duplex, die niet echt begonnen is, maar al vier delen telt.
Nu kan mijn levenslange productie niet in de schaduw staan van die van Van der Heijden: vier boeken, waarvan drie met een co-auteur. Twee ervan zijn romans, de laatste kostte me vijf jaar. Als ik Van der Heijdens ambitie zou hebben, zou ik minstens 95 moeten worden om die  te realiseren. Nu werd mijn vader 99, maar ik ben al bijna overleden aan kanker en verwacht de 90 niet te halen. Bovendien word je met de jaren trager. Evengoed heeft Van der Heijden mij de hoop gegeven dat ik nog één roman kan voltooien. Met een vrouwelijke verteller, net als Stemvorken van A.F.Th.      

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Op avontuur met de sleurhut

Maandag gaan we op vakantie, met als bestemming het Ruhrgebied, in het bijzonder de door overstroming geteisterde stad Keulen. Dat leek tot vorige week een veilige bestemming. Corona was op de terugtocht en de regio was een toonbeeld van Duitse degelijkheid. Sindsdien steeg in Nederland de besmettingsgraad tot recordhoogte en verloren tientallen Duitsers het leven door verdrinking. Alsnog, we mogen Duitsland in en dat gaan we ook doen, al zal het reisplan waarschijnlijk moeten worden aangepast.

Rijdende Afrikaanders
We gaan met de caravan. Ooit was een rijdend huis symbool van vrijheid. Pipo de Clown had een woonwagen. De Amerikaanse pioniers trokken in huifkarren naar het dun bevolkte Wilde Westen om een nieuw leven op te bouwen. De Afrikaanders ontvluchtten de Engelse overheersing door hun werktuigen op een ossenkar te laden en het binnenland in te trekken. Die wagens, in een cirkel neergezet, boden ook bescherming tegen aanvallen van de Bantoes, die grote moeite hadden met de nieuwkomers.

De caravan mag de stoere bijnaam “sleurhut” hebben, maar hij staat bij velen voor tuttig reizen. Voor reiswagens met zithoek en douche en met hagelslag en pindakaas in de keukenkastjes. Mijn vrouw en ik keken elkaar dan ook twijfelend aan, toen een familielid de gezamenlijke aanschaf van een caravan ter sprake bracht. Uiteindelijk zeiden we ja, want de aankoop beloofde burgerlijke vrijheid, maar vrijheid evengoed.

Duitse blogger
Met de sleurhut naar Duitsland dus, drie blogs lang. Want ik blijf wekelijks posten, ik weet niet hoelang nog. Eerder dit jaar, toen Een kleine promotie gedrukt en te koop was, liep het aantal bloglezers terug en wilde ik stoppen. Om onbekende reden verdubbelde het aantal bezoeken sindsdien tot tachtig per keer, zodat ik besloot door te gaan. Het romanproject is tenslotte nog niet voltooid.      

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Maillijst maken en hopen een beetje viral te gaan

Volgende week heb ik een afspraak bij de boekhandel om de hoek. Het gaat over het in consignatie nemen van de Riverenbuurt-thriller In de schaduw van de Wolkenkrabber en Een kleine promotie. Hopelijk stijgen de corona-besmettingen niet zo sterk, dat het kabinet de boekwinkels weer sluit. En hopelijk krijgt onze boekverkoper spoedig zijn oude energie terug, want hij heeft zich nog niet helemaal hersteld van heftige covid. Des te belangrijker is een uitgebreide mailinglijst voor de digitale verkoop van mijn roman.

Journalist op het schoolplein
Na de universiteit maak je vrienden bij de toetreding tot de beroepsbevolking en tot het ouderschap. Op het kinderdagverblijf leerden we mensen kennen die we terugzagen op het schoolplein. De kinderen raakten bevriend en ook de ouders. Duurzame banden werden gesmeed en deze mensen steunden ook mijn romanproject. Sommigen mensen uit die tijd raakten uit het zicht. Eén is er in ieder geval geschikt voor mijn mailinglijst.

Mijn eerste baan was aan mijn eigen universiteit en ik ontmoette daar een literair geïnteresseerde docent, die later onder andere meelezer was bij de roman. Als journalist bij de Wereldomroep trok ik vriendschappelijk met veel mensen op, die nu mijn blog lezen. Hen hoef ik niet te mailen. Twee collega’s ben ik blijven zien. Helaas zijn beiden overleden.

Beleggersbladen
Zoals veel journalisten die de vijftig naderen, kwam ik in de financiële sector terecht. Daar maakte ik beleggingsbladen op basis van het werk van de economische analisten, die echter veel te jong waren om bevriend mee te raken. Ik denk dat sommigen nieuws over het boek op prijs zouden stellen. De laatste jaren werkte ik op het hoofdkantoor van een bank, onder andere als speechschrijver voor de topman. Ook hier waren de collega’s meestal jong. Mijn enige vriend uit die prepensioentijd is een vijftiger. Hij kent mijn boek. Andere dierbare collega’s niet. Die kan ik nog per mail verwittiggen.     

Een mystery shopper
Zo heb ik toch een aantal mensen gevonden voor mijn persoonlijke marketinglijst. Hopelijk voldoende om mijn verkoopdoel te bereiken en hen een paar leuke uren te bezorgen. Zo niet, dan moet ik mij onbekende mensen gaan benaderen. Misschien heb ik dat al gedaan, want de laatste verkoop was aan iemand wiens naam mij niets zei. Zou Een kleine promotie alsnog viral gaan?         

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Marketing dwingt tot analyse vriendenkring

Wie heb ik allemaal leren kennen in mijn leven? Een wie van hen zal zich mij herinneren? Het zijn fundamentele vragen die de marketing van Een kleine promotie oproept. Neven en nichten heb ik al laten weten dat ik een roman heb geschreven en die blijken geïnteresseerd te zijn. De naast betrokkenen hebben het fysieke boek al gekregen of gekocht, maar er moeten nog veel mensen zijn die mij hebben leren kennen tijdens mijn lange onderwijsloopbaan in Den Haag en Leiden.

Bewaarschool
Mijn kinderen zijn geboren en getogen in Amsterdam Zuid en kennen nog mensen van de crèche en de kleuterschool, maar zoveel continuïteit heb ik niet in mijn leven. Tot mijn vierde was ik thuis bij mijn oudere broer en mijn moeder. Vervolgens ging ik naar de “bewaarschool” van de nonnen en vervolgens, op mijn zesde, naar de broeders van de lagere school. Ik was een buitenbeentje en erg klein, dus een dankbaar object van plagerijen.

Op mijn elfde verhuisden we naar een buitenwijk en kwam ik op een nieuwe basisschool. Daar werd ik de inzet van strijd tussen het schoolhoofd en een deel van de leraren en veranderde vier keer van klas. Aansluiting bij de andere kinderen had ik nauwelijks, maar ik hield er toch één vriend aan over. Die weet dat ik een boek heb geschreven en heeft er twee gekocht.

Drie vrienden
Op het gymnasium was ik aanvankelijk ook een buitenbeentje, maar toen ik doubleerde in de tweede en plots de langste van de klas was geworden, maakte ik drie vrienden. Ik heb hen lang niet gezien, maar ik kan hun adres achterhalen. Ze zullen nieuwsgierig zijn naar mijn boek.
Voor mijn studie geschiedenis verhuisde ik naar Leiden en daar ontmoette ik op college en in het studentenhuis een aantal mensen die vrienden voor het leven werden. Sommigen hebben mij geholpen met de roman en allen weten dat hij bestaat. Uiteraard had ik contact met veel meer studenten, maar het zou een hele klus zijn om hun contactgegevens te achterhalen. Hopelijk is dat niet nodig om het verkoopdoel van vijftig vol te maken.

Goede score
Er zijn een paar momenten in een mensenleven dat hij in een nieuwe omgeving komt en vrienden moet zien te maken. Bij mij was het beginjaar in Leiden zo’n moment. Latere keerpunten in mijn bestaan waren het begin van mijn werkende leven en mijn toetreding tot de gemeenschap van ouders. Voor de volgende post zal ik uitzoeken wat deze nieuwe fases hebben bijgedragen aan mijn sociale leven dat, ondanks de slechte start, vrij rijk is geworden.
 
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Somberheid verkoopt wél

Waarom heb ik geen vrolijker boek geschreven dan Een kleine promotie? Ik had tenminste voor een compleet happy end kunnen zorgen. Nu is het weliswaar opwekkend dat de vrouw van de hoofdpersoon bij hem terugkomt, maar de stemming wordt gedrukt door de aanleiding, namelijk Diederiks ziekte. 

Sombere promotie
De vraag kwam bij me op na de meest recente reactie van een lezer. Hij heeft het boek in één keer uitgelezen: “Niet dat het zo vrolijk stemt. De hoofdpersoon zegt zelf dat leven zijn hobby niet is en dat is te merken ook. De beschrijving van een grote organisatie in problemen is goed getroffen en daarmee moedeloos stemmend. Wat een gebakken lucht, onoprechtheid, onwil om echte problemen onder ogen te zien. Alles in verhullende taal, vaagspraak”.   

Meer lezers vinden het boek somber, maar deze reactie raakte mij, omdat mijn nieuwe verhaal evenmin opwekkend lijkt te worden. Natuurlijk, het centrale personage is succesvol in werk en vriendschap, maar in de liefde een klungel. Waarom is dat? Waarom is ze ook daarin niet succesvol? Zou dat geen aantrekkelijker boek opleveren?

Lachende lezer
Als je de klassieke literatuur bekijkt, verkoopt geluk slecht. Dat verandert niet. Positieve boektitels zijn schaars en soms misleidend. De gelukkigen (2016) van Kristine Bilkau beschrijft inderdaad een goed huwelijk, dat echter  in economische tegenspoed kwetsbaar blijkt. Dit boek is wel een succes.

Ik ben bang dat de schrijfster Wanda Reisel (o.a. Baby Storm,1996) gelijk heeft dat “een conflict of dilemma echt een voorwaarde is voor het schrijven. Het gaat om een innerlijk conflict, een conflict met een ander, een maatschappelijk conflict. Liefst allemaal”.

Een kleine promotie beschrijft alle drie en voegt ziekte toe. Eigenlijk is dat ook een conflict, maar dan binnen het lichaam. Ook heb ik wat humor gebruikt, niet dat ik hoofdpersoon Diederik een lachebek wilde maken, maar om de lezer een opsteker te geven.
 
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Een roman is een privé-voorstelling

Het kopen van een roman is de aanschaf van een kaartje voor een voorstelling, een individuele, persoonlijke kennismaking met het centrale personage. Net als bij theater of cabaret hangt het koopbesluit voor een belangrijk deel af van de artiest, de schrijver in dit geval. Het is niet voor niks dat op de kaft van een roman bijna altijd een biografische schets staat plus foto van de auteur. Op de posterborden die uitgevers voor hun bestsellers huren, staat een aantrekkelijke afbeelding van de auteur centraal. Daarnaast krijgt de titel van het boek veel aandacht. Het verhaal zelf wordt slechts aangeduid met een paar woorden of een generieke naam, zoals “spannende thriller”.

Bonden via de flap
Een emotionele band met de schrijver stimuleert ons om een roman te kopen. De flapteksten en advertenties moeten zo’n persoonlijke relatie tot stand brengen. Een brede campagne om mijzelf en Een kleine promotie onder de aandacht te brengen, gaat mijn financiële middelen te boven. Wat ik kan doen is mij richten op doelgroepen zoals pr-medewerkers, personeelsfunctionarissen en bankmensen, maar ook dat is moeilijk en duur. Praktischer is om eerst de mensen die mij al kennen te vertellen dat ik een interessant boek heb geschreven.   

Juridisch blog
Hoewel dit blog om juridische redenen ben begonnen, is het geleidelijk aan een instrument geworden om mensen enthousiast te maken voor mijn romanproject. Dat het blog MichielsRoman bestaat, liet ik weten via facebook. Ik weet dat elke week vijftig tot tachtig mensen een post van het blog aanklikken. Een aantal doet dit om in het reactieveld reclame te maken voor gebedsgenezers. Ik betwijfel of zij één zin van het blog lezen, of zelfs maar de titel die erboven staat. Mede gezien de namen achter de likes op facebook denk ik dat ik via het blog zo’n honderd verschillende mensen bereik. Zij weten dat mijn roman bestaat en sommigen hebben hem gekocht, maar niet genoeg om de beoogde vijftig boeken te verkopen.  

Duizend bekenden
Volgens mijn researcher zijn er zo’n duizend mensen die een beeld van mij hebben. Een deel van hen zal mij een eikel vinden: die zullen mijn boek waarschijnlijk niet kopen. Alsnog blijven er in principe genoeg over om blij te worden van mijn Een kleine promotie. Als ik ze maar kon vertellen dat hun ex-collega, studiegenoot of familielid, een onderhoudend en waardevol boek heeft geschreven. Zonder tegen ontzaglijke kosten een mediacampagne op te zetten.
 
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

We moderniseren het verhaal zelf wel

Een cultuurschok, die kreeg ik toen ik een Panorama uit 1973 opensloeg. Reclame voor een Philips kleurentelevisie, want veel mensen keken nog zwart-wit. Voor een lelijke eend  (“Deux-chevaux”) van Citroën die 1 op 72 reed. En veel pagina’s met advertenties voor rookwaar (Willem II-sigaren) en drank (onder andere voor Pimpelburger Bitter van De Kuyper). De levensverwachting nam immers steeds toe en we wilden genieten van de welvaart. En van erotiek, vandaar de rubriek Liefs uit… met bikinimeisjes en reclame voor condooms (Neem gewoon Durex – beter voor beiden).

Panorama en Peyton Place
Mijn vader bond tijdschriften in en sommige zijn historische documenten, zoals de Panorama. Dat vernieuwende blad kwam echter elke week uit. Mijn vader was vlijtig en maakte er vele grote, zware boeken van, waar iedereen nu vanaf wil. Zoals mijn oudere broer, die gelijkvloers gaat wonen en mij de “Pano’s” in de maag splitste. Met pijn in het hart zal ik ze in de al goed gevulde boekenruil zetten, verderop in de straat. Nadat ik me heb laten meenemen naar een universum waarin mensen sliepen in Tweka-uniseks pyjama’s en naar de romantische serie Peyton Place keken onder het genot van koffie uit de “televisiekan”.   

Zorgeloos roken
De schok was heftig omdat ik die tijd vergeten was. Het leven zonder mobiele telefoon, zonder zorgen over rook- en alcoholschade en met kennis die accumuleerde in plaats van verminderde bij elke update. Het leven moet toen volkomen anders zijn geweest en daarom nu moeilijk voorstelbaar, zelfs voor iemand als ik die die tijd nog heeft meegemaakt.
Des te verbazender is het dat we ons moeiteloos kunnen verplaatsen in romanpersonages uit die tijd. Jan Wolkers had vier jaar tevoren de provocerende liefdesroman Turks fruit geschreven. Gerard Reve’s Nader tot U was nog scandaleus.
De stof van de verontwaardiging is allang opgetrokken, mijn hele leven is bijna onherkenbaar veranderd, en toch herlees ik die oude verhalen met plezier. Kennelijk moderniseren we een roman zelf, net als we van de personages mensen maken zoals wij onszelf zien. Lezen is een creatieve actie.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Een onverwacht en sober afscheid

De week begon met de mededeling dat een goede vriend van de Wereldomroep ernstig ziek is en dat “bezoek er niet meer in zit”. Hij wil niemand zien behalve zijn naaste familie, omdat hij te zwak is en/of uit trots. Hem kennende speelt dat laatste ook een rol. Tot de diagnose was hij altijd gezond. Ik zal bij de kist afscheid moeten nemen. Met 83 was hij veruit de oudste van mijn vrienden. Alsnog zijn het Shapes of things to come, zoals de Yarbirds zongen. Zo was ik zelf bijna aan kanker overleden. Uit het feit dat je nu post 250 van dit blog aan het lezen bent, moge blijken dat mijn dubbeltje de goede kant uit is gevallen.

Regenboog voor Mulisch
Uit beroepsdeformatie ga je dan denken aan de sterfscènes in je boeken. De thriller In de schaduw van de Wolkenkrabber eindigt met de verdrinking van de hoofdpersoon Marjan de Vries in de Amstel, bij de aanlegplaats waar de begrafenisboot van schrijver Harry Mulisch afmeerde, onder de kleurige stralen van een regenboog.

Of het centrale personage Diederik in Een kleine promotie zijn kanker overleeft, is een open vraag. In ieder geval verwacht zijn vrouw Claudia dat hij het zwaar krijgt, gezien haar motivatie om terug te keren: “Als jij door de hel moet, ga ik met je mee”.  

Treurige uitvaart
Duidelijk is het lot van de vriend wiens sobere uitvaart wordt beschreven. Hij laat geen vrouw na, “die af en toe huilt en dan een troostende arm om zich heen krijgt van een boomlange zoon”. Geen dochter dus die haar een tissue aanreikt. In het betonnige rouwcentrum zijn alleen een buurvrouw en oude vrienden die nu gezeten burgers zijn: “Wetenschappers, ambtenaren, journalisten, mensen met interessante banen kortom, met goede salarissen, gerieflijke huizen en kinderen die dezelfde weg zijn opgegaan”.  

Ex-chef
In de loop van de tijd hadden deze vrienden hun minder succesvolle compaan uit het oog verloren. Zelfs toen ze door toeval ontdekten dat hij een dodelijke ziekte had, hebben zij weinig actie ondernomen en daar hebben ze nu berouw over. Dat heb ik niet met betrekking tot mijn voormalige radiochef. Integendeel: we zagen elkaar niet vaak, maar wel regelmatig en recentelijk stuurde hij me bijna wekelijks mails over mijn blog, waarop ik altijd antwoordde. Des te treuriger is het, dat ik bij leven geen afscheid van hem kan nemen.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Even dacht ik dat ik God was

Ik voelde me deze week een God in het diepst van mijn gedachten. Allerlei bijzonderheden over Manuela werden mij onthuld, ik hoefde ze alleen maar op te schrijven. Een God was ik die een mens schiep. Niet de eerste, ook niet de tweede, maar alsnog een nieuwe persoon, zoals ik voor Een kleine promotie Diederik, Claudia en Iris tot leven riep en – samen met Cécile Sanders – Marjan de Vries van In de schaduw van de Wolkenkrabber.

Afbeeldingsverbod
Scheppen is een goddelijke daad en daarom in verschillende culturen ingeperkt. Het Christendom in het Byzantijnse rijk kende een verbod op het afbeelden van personen, net als de Soenitische Islam. In eigen land hadden we in 1566 een heuse Beeldenstorm.

Strikt genomen vallen ook fotograferen en filmen onder de scheppende activiteiten, omdat zij tweedimensionale interpretaties zijn van de driedimensionale schepping. In Zuid-Afrika was televisie daarom lange tijd verboden. De voordelen van de moderne weergavetechnieken zijn echter zo groot, dat geen serieuze regering ze nog probeert tegen te houden.    

Snuggere dertiger
Wat heeft mijn goddelijke moment je nu concreet opgeleverd qua Manuela, zal de lezer na deze historische uiteenzetting willen weten. Welaan: ik zag mijn nieuwe romanfiguur ineens voor me, een succesvolle dertiger die in een dure bolide rondrijdt. Ze heeft jarenlang richtingloos geklungeld, op school en op werk, tot ze op een effectenbedrijf door haar senior bij de les werd gehaald. Ze was toch snugger en kon goed rekenen? Dan kon ze daar beter iets mee doen, voor het bedrijf en voor zichzelf. Dat ze er allochtoon uitzag, was geen excuus. Maar, dat begreep ik ineens, er was een probleem met haar adoptieouders en dat had haar op achterstand gezet. En zo schreef ik het volgende fragment.

Kind op bucket list
Ze had altijd om aandacht moeten vragen omdat haar adoptieouders zo druk waren. Op een avond hadden beiden een belangrijke afspraak gemaakt, in de mening dat de ander op Manuela zou letten, want die had een proefwerk. In plaats van blij te zijn omdat ze zonder toezicht was, viel ze met puberale bitterheid uit tegen haar ouders.    
“Jullie geven niks om mij, ik stond op jullie bucket list, onder de Chinese Muur. Kind adopteren, liefst meisje.”
Haar ouders hadden gezwegen, beschaamd. Tenslotte was haar moeder gaan huilen. Manuela gaf haar een tissue.
“Wat wil je van ons?” vroeg de vader. “Je krijgt alles wat je vraagt.”
“Geef me het gevoel dat je blij met me bent. Omdat ik er ben.”
“Maar je bent onze dochter. Hoe kan ik niet blij met je zijn? We wilden altijd kinderen.”
Was het daarom dat ze bezweek voor het kleinste teken van affectie?

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

En toen stond deze blogger droog

Is het ongeduld om dit romanproject af te ronden? Of is het nu eenmaal zo dat je om de zoveel blogposts de pen niet meer op papier krijgt. Ik heb 247 stukjes geschreven naar aanleiding van het produceren en commercialiseren van Een kleine promotie. Gewoonlijk liggen de onderwerpen voor het oprapen en vult mijn hoofd zich tijdens een wandeling met zinnen. Vanochtend zat ik echter machteloos achter mijn pc: ik stond volkomen droog.

Vermetel vertrouwen
De laatste keren heb ik niet gewandeld, ik hoefde alleen de inhoud van mijn hoofd op papier te zetten. Vandaag wilde ik dat net zo doen en vervolgens mijn aandacht op andere zaken richten. Om vijf uur vanochtend werd ik wakker met het hele verhaaltje al in mijn hoofd. Tevreden zakte ik weer in vergetelheid, en het verhaaltje ook.

Na mijn dagelijkse fietsritje naar station Amsterdam Zuid zette ik me vol vertrouwen aan de keukentafel om de handel neer te pennen. Het enige wat echter kwam, waren gedachten over transgenders, want daarover had ik bij het ontbijt in de krant gelezen en de dag tevoren gesproken in de leesgroep. Op korte termijn over zo’n gecompliceerd onderwerp iets zinnigs te zeggen, leek me onmogelijk. Bovendien zat er al ergens een kant en klaar verhaal in mijn hoofd.    

Viral gaan
Het blog zou deze week gaan over de verkoop van mijn roman. Ik heb er 28 afgeleverd, wat meer is dan de meeste officieel uitgegeven boeken. De kopers zijn allemaal mensen uit mijn netwerk, dat ik nog niet helemaal gemobiliseerd heb. Er zijn nog genoeg mensen met wie ik een klik heb, om me in de buurt te brengen van de beoogde betaalde oplage van 50 boeken.
Volkomen uit mijn bol zou ik natuurlijk zijn, als ik nu viral ging. Onder bankmedewerkers, communicatiemensen, ouderen, of personeelsfunctionarissen die het ouderenbeleid uitstippelen. Genoeg groepen waarvoor Een kleine promotie naast vermaak ook herkenning en inzicht oplevert. Heel blij zou ik natuurlijk al zijn, wanneer ik een bestelling kreeg van iemand die ik helemaal niet ken. Die mijn boek of de rivierenuitgeverij op internet heeft gevonden en wil lezen of cadeau geven. Maar als 50 mensen met wie ik een klik heb elk 20,99 euro neertellen voor mijn verhaal en er plezier aan beleven, ben ik al dik tevreden.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Te dom voor een simpele mailklus

 Jij beschouwt jezelf als vrij intelligent, nietwaar? Beetje lui geweest op de middelbare school, maar uiteindelijk toch HBO gedaan of het WO bezocht. Aardige baan gevonden, zeg als journalist of beleidsmedewerker. Af en toe uitdagende functies vervuld en overall goed gepresteerd. Behoorlijk verdiend ook, genoeg om comfortabel te leven en te wonen en af en toe leuke dingen te doen. Slim gedaan allemaal, als je dat van jezelf mag zeggen.

Grote familie
Net als jij denk ik dat ik een goed stel hersens heb. Of dacht ik, tot gisteren. Toen heb ik een adreslijst van mijn familie van moederskant bewerkt. Mama had een afstandelijke relatie met haar ouders en haar tien zussen en broers, maar mijn oudste broer heeft relationeel herstelwerk verricht. Van hem is ook de lijst. Een lange lijst met mailadressen, maar ook namen en woonplaatsen. Na wat richtingloos geklungel besloot ik de lijst te kopiëren en in de kopie alles te wissen behalve de mailadressen. Slim, vond ik van mezelf.    

Veel bounces
Vervolgens vulde ik de adressen in als bcc-adressen, zodat de ontvanger zich geen anoniem lid voelt van een grote groep. Toen de tekst opgesteld. Over de aanhef moest ik lang nadenken. Het werd Lieve familie en vervolgens kwam ik via een referentie aan de vele creatieven in de familie Van Wijck op mijn roman en dat hij te koop is bij bol.com en rivierenuitgeverij.com. Daar kan de boekwinkel het boek ook bestellen.
Nu is verkopen aan familie en vrienden altijd een beetje eng, dus na gedane arbeid klikte ik  tevreden op verzenden. Binnen tien tellen begonnen de bounces binnen te stromen met de redenen van onbestelbaarheid, veelal een fout in het adres. Nu waren er inderdaad adressen met onwaarschijnlijke extensies en had ik bij de bewerking waarschijnlijk tikfouten gemaakt.    

Domme drs
Tot dat moment had ik de zaak intellectueel nog goed in de hand. Sommige mails herzond ik echter met een gecorrigeerd adres, waarbij een aantal mails alsnog bezorgd werd, maar sommige opnieuw terugkwamen.
Ik kopieerde de adressen van de uitgaande mails en van de retouren in een Word-bestand. Een hele klus, ook vanwege de herzendingen, die onduidelijk maakten waar de foutmeldingen op sloegen, zodat ik ook de tijdstippen van verzending en ontvangst moest invoeren. God weet dat ik mijn best deed en heel wat mails kwamen op de goede plaats terecht, maar ik slaagde er niet in een sluitend systeem te ontwikkelen. Intelligentie is partiȅler dan je denkt.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld