Roman verkopen met small data

Zondag zal Facebook mij feliciteren met mijn zeventigste verjaardag. Ik heb zelf mijn geboortedatum opgegeven toen ik met aansloot bij het sociale netwerk. Die persoonlijke gegevens gaat Zuckerbergs bedrijf verkopen, samen met de geboortedata van honderden miljoenen andere mensen. Aan bakkers van verjaardagstaarten bijvoorbeeld en exploitanten van cruiseschepen. Mijn jongste zoon wil natuurlijk nog niet dood gevonden worden op zo’n varend verzorgingshuis. Hij wordt volgende week 28 en krijgt dan aanbiedingen voor duikcursussen of survivalen.

Nieuwsgierige doelgroep
In het geval van Een kleine promotie zou het ideaal zijn om de roman te presenteren aan uitvoerders van het beleid voor oudere werknemers of critici van het bankwezen. Als ik big data had, zou ik die mensen op het juiste moment kunnen benaderen.
Helaas heb ik alleen small data, zoals een lijst familieleden. Veel van hen zijn oudere werknemers of pensionado’s. Zij kunnen zich zeker inleven in de belevenissen van mijn bankmedewerker Diederik. Minstens even belangrijk is, dat ze weten wie ik ben en nieuwsgierig zijn naar wat ik te vertellen heb. Mijn familielijst is echter kort en onze customer intimacy zal niet iedereen tot de aankoop van een boek verleiden.
Ik heb gelukkig nog wat studiegenoten en bankcollega’s waarvan ik de adressen bij elkaar kan sprokkelen. Small data, maar ik hoef ook nog maar 28 boeken te verkopen om aan de nagestreefde 50 te komen.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Blog blok aan been voor anderen

“Een blog schrijven? Maar je bent op vakantie”. Dat is de verbaasde reactie als mensen ontdekken dat ik tijdens een verblijf elders toch wekelijks een blog schrijf. Tenzij ik het ijzeren ritme onderbreek. Zulke blogpauzes kondig ik altijd aan en ze duren altijd meerdere weken of maanden. Meestal hebben zulke onderbrekingen een reden, zoals de beëindiging van een fase in de romanproductie of een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.  

Wanhopig zoeken
De verbazing over het vakantiebloggen komt voort uit een somber beeld van dit soort verplichte schrijverij. Mensen zien mij weken tevoren al werken aan een voorraad blogs, maar die heb ik niet. Wel gehad, toen ik wekelijks een column over beleggen schreef. Ik ontdekte toen dat zo’n voorraad veroudert, niet meer aansluit bij mijn beleving van het moment.
Nooit heb ik zo’n reserveblog gebruikt, omdat er altijd iets dringenders was.

Ik weet dat mensen mij op vrijdagmiddag wanhopig zien zoeken naar een geschikt onderwerp. Mogelijkerwijs zou dat het geval zijn als ik de onderwerpen moest bedenken. Ik rapporteer echter over de voortgang van een proces, namelijk de productie van mijn roman. In dit proces doen zich keuzes voor en zijn er momenten van twijfel aan de opzet van het project en aan mijn eigen capaciteiten. Onderwerpen genoeg.   

Konijn Edward
Deze post zou bijvoorbeeld gaan over een roman die ik zit te lezen, Holland van de voormalige Irakese dienstweigeraar Rodaan Al Galidi.  Hij beschrijft in dit boek zijn ontdekkingstocht van de Nederlandse omgangsvormen.
“Loop gewoon binnen als je met iets zit,” betekent bijvoorbeeld niet dat je zomaar iemands thuiskantoor kunt binnenlopen. En rouw kan over een dier of een mens gaan, maar de vraag “is Edward een dier of een mens” is ongepast als het de dood van een mens betreft. In het geval van Edward ontdekt Rodaan gelukkig op tijd dat het om een konijn gaat.    

Limburgs heuvelland  
Door een woordenwisseling met mijn echtgenote werd bloggen tijdens vakanties een actueler onderwerp dan cultuurverschillen. We maken namelijk onze maidentrip met de pas gekochte caravan en staan bij Vaals. Mijn partner wilde vandaag een wandeling maken door de besneeuwde bossen van dit schilderachtige heuvelland. Ik stelde qua gezamenlijke activiteit een ochtendwandeling voor.
“Maar hoe moet het dan met je blog? Dat schrijf je altijd ’s ochtends.”
Toen besefte ik pas hoezeer mijn weekblog een blok aan het been is. Andermans been.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Roman over een kleine wereld

Het leuke van het schrijven van een boek zijn de eerste complimenten van lezers. Goed geschreven, een mooie roman, een hele prestatie. Het moge zo zijn dat alle reacties tot nog toe komen van mensen die ik ken en mij niet voor het hoofd willen stoten. Ze konden zwijgen, of volstaan met de mededeling dat ze Een kleine promotie met plezier hebben gelezen, allebei goed. En zeker hoeven ze niet te zeggen dat ze “geel en groen zien van jaloezie” zoals een schrijvende vriendin mijn levenspartner toevertrouwde.

 

Niet fijn
De lezers beperken zich niet tot loftuitingen. “Ik weet zeker dat veel anderen zo’n boek juist heel fijn vinden. Omdat het eerlijk is en goed geschreven,” schrijft een kunstschilderes in de familie. “Voor mij was het geen fijn boek.”
“Na het lezen van jouw boek werd mij weer duidelijk dat ieder op eigen wijze reageert op ingrijpende levensgebeurtenissen zoals ziekte en ontslag,” tikt een vriendin uit het Oosten behoedzaam. “Jouw Diederik doet het dus op deze manier.”
Een derde vrouw noemt het verhaal meeslepend, maar constateert dat het zich deels afspeelt in “tamelijk onbekende mensenwerelden moet ik zeggen, in de communicatieafdeling van bankbedrijven (!) en de lichamelijke verlangens van een man, en in zijn ego.”

Diederik Zeur
Dat is ook het bezwaar van de eerder genoemde lezers: ze herkennen zich niet in de hoofdpersoon, vinden hem een zeur. Misschien ís mijn Diederik dat ook, een welvarend, verwend type uit de grachtengordel van Amsterdam. Omdat het verhaal veel autobiografische elementen bevat, kan ik mij dat aantrekken. Net als mijn hoofdpersoon leef ik in een wereld waarin talent en welvaart de norm zijn. Een klein wereldje is dat.     

Amusante B-bank
Aanvankelijk zag ik bankmensen als mijn primaire doelgroep, maar later ging ik twijfelen. “Je bank komt erbarmelijk slecht uit de verf,” stelt een lezer vast. Omdat de foezelende B-bank in het boek representatief is voor het hele bankwezen, vreesde ik uit die hoek afwijzende reacties. Maar het tegendeel is waar. “De framing en pr-trucjes rond B-Bank vond ik heel amusant,” vertelt een voormalig financieel journalist. En een bevriend bankenkenner zegt lovend: “Uit het leven gegrepen, lijkt het wel. Ook uit het bankleven.”
Dus ja, de lente is nu even verdwenen, maar de plotselinge kilte buiten raakt mij niet. Ik heb een goede cv-ketel en zelfs zonder dat zou de aandacht voor Een kleine promotie mij warm houden.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Als ik geen kleindochter had…

 Hoe zou ik er aan toe zijn als Vera er niet was. Mijn eerste kleindochter is vier weken oud en leven zonder haar is al ondenkbaar geworden. Haar ouders wonen vijf minuten lopen hier vandaan en ik zou het liefst de dag beginnen met een blik op haar. Ze ziet er prima uit. Haar ouders daarentegen zijn zichtbaar geteisterd door slaapgebrek en zorgen over drinkgedrag en huidprobleempjes. Jonge ouders hebben het zwaar, dat weet ik uit ervaring.

                                              Vera met moeder Vivian (foto: Sara van der Vlugt) 

Uit en in bol.com
Ondanks haar uitputting heeft Vera’s moeder mij geholpen met de kleine website van de Rivierenuitgeverij. Die site is helaas nog niet te vinden via google. De zoekmachine linkt naar company.info die wel het straatadres en het vaste nummer van mijn bedrijfje geeft, maar zegt dat de site niet bestaat. Probleempje.
Al zoekend ontdekte ik een nog groter probleem: Een kleine promotie was niet meer te koop bij bol.com, misschien al weken, ik controleer dat niet. Er kwamen geen bestellingen meer, maar dat kon aan de marketing liggen. Afijn, bol had mijn roman verwijderd, zonder kennisgeving, verklaring of excuus. Ik moest het boek opnieuw invoeren en dan zou alles binnen een paar uur in orde komen, zei bol donderdagochtend en vanochtend desgevraagd opnieuw. Molti problemi, zoals de Italianen zeggen.   

Stoppen op 67
Wie nooren een kleine promotie in zijn zoekmachine invoert, komt gelukkig wel bij de webwinkel van publish works, de uitgever van In de schaduw van de Wolkenkrabber. Dit is de literaire thriller van Cécile Sanders en deze blogger, met als locatie de Amsterdamse Rivierenbuurt. “Een goed boek,” constateerde mijn echtgenote bij herlezing. “Al zou ik de interpunctie op een paar plaatsen anders doen.”
Zij is bijzonder kritisch en nu ook in de stress, omdat ze na tien jaar stopt met haar tijdverslindende vrijwilligerswerk. Ze is bijna 68 en wil ruimte voor nieuwe activiteiten. Naar Amerikaanse begrippen is ze nog jong genoeg, ze zou president kunnen worden, als ze autochtoon was.
Problemen dus in cyberspace, stress thuis, ik zou er mies van worden. Als ik Vera niet had. Even mijn mobiel pakken, misschien hebben de ouders nieuwe foto’s gestuurd.    

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Een website bouwen in een uur

Alles op het internet is gemakkelijk en gratis. En alles is digitaal mogelijk. Bankieren, eten bestellen, je auto verkopen. Wie nog dingen op de conventionele manier wil doen, is een loser, een deplorable. Papier en potlood heb je alleen nog nodig om te stemmen. Karrevrachten formulieren, massa’s stembussen, hordes vrijwilligers, daar kunnen de IT-genieën in de Petersburgse trollenfabriek weinig mee. 

Ook nog gratis
Zoals alles op internet is ook het maken van een website simpel. Google geeft een lijst van tien websitebouwers die kosteloos zorgen dat je een plek op internet krijgt voor je site. Die site maak je overigens “binnen een uur”, als je Google moet geloven.

De lezer begrijpt dat ik onmiddellijk aan de slag ging met… Ja, welk programma van de tien? De nummer 10, Wordpress, klinkt bekend. Mijn oudste zoon raadt de nummer drie aan, Jimdo. Zijn vrouw heeft daar goede ervaringen mee, maar die vindt programmeren leuk en is erg intelligent. Ik ben minder snugger en baal van IT-werk. “Het is echt simpel, pap,” zegt mijn zoon en ik hóór hem er bij denken: “zelfs jij kan het.”  

Toch een Oeps!
Dus ik aan de slag met Jimdo. Een simpele site waar je Een kleine promotie kunt kopen, dat is alles wat ik wil. De gratis optie bevat alle basisfuncties. Klinkt goed, dus op Aanmelden klikken. Daar zijn drie keuzes. Je kunt je registreren via Google, Facebook of Apple. Of verder gaan met je e-mail. Dat laatste lijkt het eenvoudigste. Ik vul mijn mailadres in. Hij wil ook een wachtwoord. Dat heb ik eertijds gelukkig genoteerd. Wachtwoordsterkte oké. zegt het systeem goedkeurend. Nu even Algemene voorwaarden aanvinken en klikken op Account aanmaken. Simpel zat, maar wacht eens, het wachtwoord blijkt toch niet goed te zijn. Ik moet een bijzonder teken toevoegen. Ik zet een uitroepteken en klik opnieuw Account aanmaken. Oeps! is de reactie. Dat e-mailadres lijkt niet te kloppen. De tekst is in rood, en dat wordt het ook voor mijn ogen. Ik moet even iets anders doen. Een blog schrijven, bijvoorbeeld.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

En bitcoins renderen tenminste

In sommige van onze ondernemingen zit de mislukking ingebouwd: they meet with the failure they deserve. Een actueel voorbeeld zijn beleggingen in bitcoins. Had ik er in november 2013 maar één gekocht, zeggen mensen, voor de prijs van een tweedehands fíets. Dan had ik nu een gloednieuwe BMW kunnen kopen, of een Volvo, dat is beschaafder. Als je je belegging te gelde maakte: maar waarom zou je dat nu doen? Deskundigen zeggen dat de bitcoin kan doorstijgen naar 100.000 dollar. Of tot nul kan dalen, zeggen een paar sombermansen. Dan zou je 200 dollar kwijt zijn, dat kan je wel lijden. Maar je bent ook bijna 50 mille misgelopen en dat doet pijn. Als je belegt zonder koersdoel, zonder winstneempunt, dan zal je belegging altijd als een mislukking aanvoelen. You’ll meet with the failure you deserve.

  

Neem de verleidingscène
Geldt dat mutatis mutandis niet ook voor de verkoop van de meeste boeken? Je mag nog zo’n aantrekkelijk boek hebben geproduceerd, de kopers moeten wel weten dat het bestaat en voor hen interessant is.
Bijvoorbeeld omdat zij de schrijver kennen en weten dat het boek tamelijk autobiografisch is. Zouden er details in staan over het intieme leven van de auteur? In Een kleine promotie wordt de hoofdpersoon verleid door een collega die 25 jaar jonger is. Bij de bespreking van de proefversie is over deze scène langer en met meer vuur gesproken dan over welke andere scène ook. Ongetwijfeld speelde daarbij een rol dat de proeflezers de schrijver kenden en zich afvroegen of die verleiding echt heeft plaats gevonden en door wie.  

Rivierenuitgeverij.com
Dit blog is bedoeld voor mensen die weten wie ik ben. Posts op social media gaan maar zelden viral. Ooit steeg het aantal bezoeken aan dit blog plotseling sterk. Eindelijk zal ik landelijke faam genieten, dacht ik. Een verdere stijging bleef helaas uit en na vier weken was ik weer terug bij de oude vijftig tot tachtig bezoeken. Ik was kennelijk gebruikt voor een cursus en die was afgelopen of had nu ander lesmateriaal.
De bloglezers vormen een aanzienlijke doelgroep met wie ik ook communiceer. Maar kunnen belangstellenden mijn boek op een professionele wijze kopen? Alleen via bol.com, maar dat kanaal boycotten mensen omdat het geld wegzuigt bij het kleinbedrijf. Het is duidelijk: de Rivierenuitgeverij moet een website krijgen met bestelmogelijkheid.
Mensen zijn gewend aan online kopen, zelfs van bitcoins of delen ervan.
Dan moet het minstens net zo gemakkelijk zijn om mijn boek aan te schaffen. Temeer omdat mijn roman alleen maar geld kost, terwijl bitcoins in waarde stijgen en dat ook blijven doen. Toch?  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Mensen snuffelen graag

Je boek op de plank van de boekwinkel te krijgen – en er af, in de tas van de koper, dat is de taak waarvoor de schrijver zich gesteld ziet. In de VS zou in normale tijden ruim een kwart van de boeken gekozen worden bij het rondneuzen in de boekenzaak. In Nederland zal het traditionele kanaal ook een belangrijke rol blijven spelen, simpelweg omdat veel mensen het leuk vinden om tussen boeken te snuffelen en zo te genieten van hun diversiteit, hun schoonheid en hun geur. 

Donderdagskinderen
Een groot voordeel van in de winkel liggen is dat je ook volstrekte vreemden bereikt. Natuurlijk moet je boek een boeiende voorkant hebben en een achterkant die noodt tot lezen. Ik denk dat Een kleine promotie aan die eisen voldoet, maar dat geldt natuurlijk voor veel boeken op dezelfde plank of in dezelfde etalage.

Aantrekkelijk zijn is een noodzakelijke voorwaarde, maar niet voldoende. De bezoeker moet over de streep getrokken worden. Vaak kent zij de auteursnaam van een eerder boek en verwacht dat ook dit verhaal haar zal bevallen. Bij series kan ook verzameldrang een grote rol spelen: de koper wil de reeks compleet hebben. Auteurs spelen hierop in. Nicci French laat bijvoorbeeld bij de thrillerserie rond psychoanalytica Frieda Klein in de titels steeds een dag van de week voorkomen. Veel mensen die Blauwe maandag, Dinsdag is voorbij en Wachten op woensdag op de plank hebben, zullen Donderdagskinderen daarnaast willen zetten, ook al hebben ze nog een stapeltje boeken dat ze eerder willen lezen.   

Boekhuis in beeld
Nu is het Britse echtpaar Nicci Gerrard en Sean French bekend en met 19 gepubliceerde boeken ook jaloersmakend productief. Ik persoonlijk heb maar drie boeken op mijn naam staan, waarvan één met mijn levenspartner. Dat was Rond kerk en Kurhaus, een geschiedenis van haar geboorteplaats Scheveningen die in 1979 verscheen bij Unieboek.
Qua fictie heb ik samen met mijn researcher In de schaduw van de Wolkenkrabber, geschreven, een literaire thriller die in de Amsterdamse Rivierenbuurt goed verkocht is en nu herzien en opnieuw gedrukt. Wellicht helpt deze heruitgave ook de verkoop van Een kleine promotie, maar waarschijnlijk niet in die mate dat het loont om lid te worden van het Centraal Boekhuis.
Want dat is het probleem van boeken met een kleine oplage zoals mijn roman: de vaste kosten drukken zwaar. Het omslagontwerp kost bijvoorbeeld vijf euro per boek. Natuurlijk schrijf ik uit liefhebberij, maar er zijn grenzen aan hoeveel mijn hobby mag kosten.
Via Bol.com, de rivierenuitgeverij@outlook.com en een paar gemotiveerde boekverkopers moet ik vijftig boeken kunnen verkopen. Als dat vlot gaat en er bij boekhandels elders interesse zou bestaan, komt het Centraal Boekhuis alsnog in beeld.    

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Geen opmerkingen. Vreemde logica van blogger. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Verliefd en te koop

Ik ben hopeloos verliefd. De nieuwe vrouw in mijn leven heet Vera en de verhouding is nog pril. Ik zag haar zondag voor het eerst, ze was toen een paar uur eerder geboren. De ontmoeting was niet onverwacht, want mijn schoondochter Vivian liep op alle dagen en zoon Jan popelde om haar in zijn armen te sluiten, zijn eerste kind en mijn eerste kleinkind. Ook grootmoeder Angeline is verliefd. Toen ze dinsdag voor de kraamvrouw een boodschap moest doen, vreesde ik dat dit tot intimiteiten met Vera zou leiden, zoals op schoot nemen. Het bleef echter bij een kuise aai over haar wangetje. Dat was dan weer leuk voor Angeline.

Eindelijk bij bol
Het was een goede week, want sinds diezelfde dinsdag staat Een kleine promotie te koop bij bol.com. Natuurlijk kun je deze roman over een oudere PR-medewerker van een bank ook bestellen met een mailtje naar rivierenuitgeverij@outlook.com. Een aantal mensen heeft dat al gedaan. Ik heb al negen boeken verkocht van de vijftig die ik als handelsvoorraad heb. De andere vijftig zijn in eerste instantie bestemd voor meelezers, familie en natuurlijk promotie.  

Zelf doen
Alle kopers tot nu toe kennen mij van het blog, een werkkring of van de straat. Nieuwsgierigheid naar mijn persoon zal een belangrijke drijfveer zijn. Zij zullen niet teleurgesteld worden, want de roman gaat over wat iemand zoals ik beleeft met collega’s, zijn partner en zichzelf.
Ik ben blij met de belangstelling in eigen kring. Daarnaast wil ik echter de interesse wekken van mensen die mij helemaal niet kennen. De vraag is hoe, want de redenen om een bepaald boek te kopen, lopen sterk uiteen. Ik zelf wilde een boek kopen dat me zou helpen om oudere collega’s beter te begrijpen en voorbereid te zijn op de laatste jaren van mijn eigen loopbaan. Ik kon zo’n boek niet vinden en heb het toen zelf geschreven.   

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

De eeuwigheid komt eerst

Auteurs, hoe marginaal ook, voelen zich als ze schrijven personen van gewicht. Zij zullen de wereld eens vertellen hoe het eigenlijk zit met hun rijke gevoelsleven leven of met de middeleeuwse geschiedenis van Borculo. Dat zij iets zeer interessants te melden hebben, daar twijfelen zij niet aan. Wanneer zij het laatste woord geschreven hebben, wacht hen echter een onaangename verrassing. Bijna niemand koopt hun boek of weet zelfs maar dat het bestaat. Teleurstellend, want je wilt wel gehoord worden.

Sobere promotie
Van de talrijke relevante websites wordt de schrijver niet blij. “Als het manuscript klaar is, is 1% van het werk gedaan,” constateert bestelmijnboek.nl ”Er gaat nu vooral veel energie zitten in de promotie. Promotie is natuurlijk niet verplicht, maar zonder boekpromotie verkoop je waarschijnlijk niets.”

Je moet dus reclame maken, maar “de meeste vormen van reclame werken niet.” Spendeer geen grote bedragen aan brede campagnes. Hou de marketing klein en persoonlijk”. Dat klinkt positief, maar helaas: “Het kan maanden, zelfs jaren duren voordat je resultaat ziet, dus geef niet te snel op.”       

Voor altijd
Persoonlijk ben ik niet van plan jaren te wachten tot Een kleine promotie een bestseller wordt. Ik wil vijftig boeken verkopen en hiervoor geeft de site een aantal nuttige suggesties. Dat je een blog moet schrijven (doe ik al), zorgen dat ik goed op google kom (sta ik op, maar alleen via goodreads), een website moet bouwen met betaalmogelijkheid (ga ik doen) en de bibliotheken moet benaderen (wanneer ze open zijn).
Om de burger moed te geven wijst bestelmijnboek.nl erop dat zijn boek in ieder geval welkom is in de Koninklijke Bibliotheek. Als je het op eigen kosten aanlevert, dat wel, maar je werk blijft in Den Haag voor altijd bewaard en toegankelijk. Commercieel is opname in de KB oninteressant, maar het is wel erg bevredigend dat toekomstige generaties je boek kunnen lezen. Iedere schrijver heeft immers in zijn achterhoofd de uitdrukking scripta manent ofwel wie schrijft die blijft. Dát doel blijkt eenvoudig te bereiken.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Een handleiding voor de oudere man

Schrijfdrang leidt tot een overaanbod van manuscripten en boeken, betoogde ik in mijn vorige post. Het woord schrijfdrang blijkt echter weerstanden op te roepen, zo merk ik aan de ontkennende reacties. Schrijfdrang is echter iets anders dan schrijfdwang. Bij dat laatste krijg je het beeld van iemand die dagen en maanden obsessief achter zijn computer zit en probeert een tekst uit zijn hoofd te wringen. Een schrijvende versie van kunstschilder Bavink in Nescio’s Titaantjes die de werkelijkheid op het doek moet dwingen. Met verf lukt hem dat niet. Uiteindelijk kiest hij voor een minder subtiele aanpak en probeert de zon te vangen in een hoedendoos.

Leuk einde
Bovendien heb ik Een kleine promotie (binnenkort te koop bij bol.com, nu alleen via een mailtje naar rivierenuitgeverij@outlook.com) niet geschreven uit pure schrijfdrang alleen. De laatste jaren van mijn werkende leven waren sociaal erg leuk, hoewel bijna alle collega’s  jonge moeders waren. Een paar mannen waren net zo oud als ik en die waren niet gelukkig met de dominantie van de nieuwe generatie. Ik onderwierp me daaraan, het was de realiteit. Voor mijn nederigheid werd ik ook beloond. Toen ik een jaar ziek was hielden mijn collega’s al die tijd contact.      

Afwijzende doelgroep
Mijn werkervaring was zo positief, dat ik een handleiding voor de oudere werknemer wilde schrijven, in de vorm van een autobiografische roman. Omdat het werk verbonden is met de rest van je leven, zijn het geleidelijk aan de belevenissen geworden van een ouder wordende man. Die had ik als doelgroep voor ogen.
Weldra bleek echter dat juist de doelgroep zich niet in de problematiek herkende. Zo werd een gesprek van vier oudere bankmedewerkers als parodie opgevat. Door de ouderen dan. Voor jongeren als mijn middelste zoon was het een feest van herkenning, dat stak hij niet onder stoelen of banken.         
      
Onhoorbaar geritsel
Het netwerk van de B-bank is down en de mannen praten bij het zitje over e-readers.
“Ik lees papieren boeken en de papieren krant,” zegt de souschef. ”Punt uit. De krant is wél veranderd. Nauwelijks nieuws op de voorpagina. Een of twee berichten en een opgeblazen foto. En hij ritselt niet meer.”
Dat is Diederik ook opgevallen. Hij pakt een krant van tafel en frommelt met het papier. Het maakt nauwelijks geluid.
“Volgens mijn zoon kan ik bepaalde hoge tonen niet meer horen. Sebas, zo heet mijn zoon, vouwde laatst een plastic boodschappentasje op om het te bewijzen. Kijk pap, dit maakt nog meer herrie dan de krant. Ik hoorde niks.”
De drukwerkman wijst iedere suggestie van gehoorverlies van de hand.
“Lijkt me onwaarschijnlijk dat het daaraan ligt. Het krantenpapier is sowieso veranderd en de krant is anders gevouwen, dus dat ritselt anders. Ik heb juist het idee dat ik beter hoor. ’s Nachts word ik wakker van het minste geluid.”

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Boekenproductie negeert marktwerking

Een boek schrijven is een sacrale handeling, net als het baren van een kind of de bouw van een kathedraal. Over ambitie en realisatie van het laatste schreef Ken Follet het lijvige, magistrale Pillars of the earth (1987). Hierop volgden twee net zo volumineuze werken waarin het onderhoud van het gebouw een belangrijke rol speelt. Onze hyperproductieve Brit schrikt daarbij niet terug voor een grondige technische uiteenzetting.

Met verhalen over kinderen krijgen zijn bibliotheken en filmarchieven tot uitpuilens gevuld. Volgens een oud Joods gezegde kan een mens alleen tevreden sterven als die een boek heeft geschreven.

Anders dan spaghetti

Gevolg van de speciale positie van het boek is, dat de markt ervoor aanbod gedreven is. Auto’s, koelkasten en spaghetti worden geproduceerd omdat er vraag naar is. Boeken worden geschreven ongeacht de behoefte eraan. Als het aan de vraag lag, zou maar een fractie uitkomen van de 17.000 Nederlandstalige boeken die jaarlijks gepubliceerd worden. Van het overgrote deel worden er hoogstens enige tientallen exemplaren verkocht aan familie en vrienden.

Vrije val en vaste bodem
Ook Een kleine promotie komt voort uit schrijfdrang. Door overplaatsing (zonder promotie, helaas) naar een jongere afdeling werd ik geconfronteerd met mijn leeftijdsfase. Ineens was niets meer vanzelfsprekend: mijn positie in de groep, mijn huwelijkssatisfactie, mijn gezondheid. Op alle terreinen moest ik inleveren. Veel leeftijdsgenoten ontkenden wat hen overkwam en kwamen in een schijnwereld terecht. Dat wilde ik niet, ik hoorde iedere dag hoe er over zulke mensen gepraat werd. Het enige alternatief was de kelk van de ouderdom tot de bodem ledigen. Ik kwam zo in vrije val, maar kreeg uiteindelijk weer vaste grond onder de voeten.        
      
Opgelucht door verleidingsscène
De positieve ervaring dat er ergens een fundament is om op te bouwen, wilde ik delen met mensen in een vergelijkbare positie. Ik schreef dus primair voor oudere mannen. Veel van hen blijken echter liever over andere dingen te lezen. Een van de vragen aan de meelezers was, of ze mijn boek cadeau wilden geven.  “Zeker,” zei een van hen. “Maar niet aan een oudere man. Te somber”. Deze meelezer vond mijn verhaal zo deprimerend, dat hij opgelucht was toen de hoofdpersoon Diederik verleid werd door zijn jongere collega Iris. “Dat gun je hem echt,” zei hij inlevend.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Doel is lachend belasting te betalen

Ik ben deze week officieel ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als uitgever, met winstoogmerk. Dat laatste werd mij expliciet gevraagd en ik heb bevestigend geantwoord, al interesseert het me geen biet of ik iets aan mijn boeken verdien. Ik wil gelezen worden. Daarvoor moet ik niet alleen te koop zijn bij rivierenuitgeverij@outlook.com. Ik heb een gerenommeerd platform nodig, zoals bol.com. “Bol” eist een btw-nummer en dat krijg je alleen als je bij de KvK in het handelsregister staat. Kost vijftig piek, maar die verdien je snel terug.

BTW  terugvragen
Van de verkoopprijs van Een kleine promotie, 20,99 euro, moet ik 21% btw afdragen aan de  belastingdienst. Aan de andere kant kan ik de btw terugvragen die ik aan mijn leveranciers betaald heb. Dat gaat om fikse bedragen. De omslagontwerpster bij voorbeeld rekent 605 euro, waarvan 105 euro btw. Die krijg ik terug. De rest, 500 euro, kan ik van de inkomstenbelasting aftrekken.
Natuurlijk staat er tegenover dit tweede fiscale voordeel ook een nadeel. De opbrengst van de verkochte boeken wordt bij mijn inkomen opgeteld. Mocht de roman een bestseller worden, dan valt mijn belastingbate al snel in het niet bij mijn afdrachten aan de Ontvanger. Dat zou ik helemaal niet erg vinden: hoe meer belaste inkomsten, des te meer ik word gelezen.   

Dit kan niet
De kans op een bestseller is gering. Daarvoor zou ik minimaal 100.000 boeken moeten verkopen. In 2015 lukte dat zeven auteurs, onder wie Joris Luyendijk. Van zijn verbijsterende verslag uit de Londense City over de kredietcrisis van 2007 (Dit kan niet waar zijn) gingen toen 306.866 exemplaren over de toonbank. We mogen aannemen dat hij zijn belastingaanslag van 100.000 euro plus lachend heeft voldaan. Had hij maar elk jaar zo’n hoog belastbaar inkomen!
In de praktijk wrijven uitgevers zich al in de handen bij 25.000 verkochte exemplaren. Zelfs een titel met een betaalde oplage van 10.000 maakt hen licht euforisch. Zelf ben ik al heel blij als ik de zeventig boeken verkoop. Die heb ik over als ik presentexemplaren heb gegeven aan iedereen die aan mijn project heeft bijgedragen, of – in het geval van recensenten – zal bijdragen.      

Fluitje van 1 cent
Zeventig exemplaren verkopen, leek een fluitje van een cent, op het eerste gezicht. Bij nadere beschouwing is het een hele klus. Je moet een veelvoud van zeventig mensen laten weten dat je boek bestaat en voor hen 20,99 euro waard zou zijn. En dat het speciaal voor hen bijzonder interessant is, veel meer dan de duizenden andere boeken waaruit ze kunnen kiezen. Het zweet staat mij al in de handen bij het vooruitzicht van dit karwei. Gelukkig is er internet.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Eerste verzending romans net op tijd gevierd

Ik heb de eerste twee boeken verstuurd. Het is leuk om bestellingen binnen te krijgen op mijn professionele adres rivierenuitgeverij@outlook.com. De fulfilment van de orders was nog niet helemaal gestroomlijnd. Ik dacht verpakkingen te kopen bij de steunpunten van post.nl, maar de Primera, Ako en Bruna waren dicht. Gelukkig had ik nog twee verpakkingen liggen en voldoende postzegels om te frankeren. Voor de andere belangstellenden moest ik een structurelere oplossing bedenken

Inpakken
Het lijkt zo simpel, verpakkingen bestellen, maar je moet ook hier keuzes maken. Allereerst moet je de juiste maat vaststellen. Dat blijkt de enveloppe voor A5+, achteraf logisch. De keus is dan tussen pakketpost of brievenbusbezorging. Deze laatste is aanzienlijk goedkoper, maar ook hier moet je kiezen: beschermende enveloppen of nette doosjes. Ik viel meteen voor de doosjes, maar mijn partner wees op het grotere gewicht. Bij 350 gram ligt een belangrijke tariefgrens, leerde ik. Eronder moet je vier zegels plakken, daarboven vijf. Scheelt een euro per boek.

Kunstenaar én zakenman
Ik schrijf als kunstenaar, niet als zakenman. Bij de layout heb ik nooit aan zo iets triviaals gedacht als dat het formaat van het boek gevolgen heeft voor de verzendkosten, alleen aan schoonheid. Achteraf stom? Vlug wegen en gelukkig: mijn boek weegt 340 gram. Dat sluit de aantrekkelijke doosjes meteen uit, die zijn te zwaar. De beschermende enveloppen blijken net licht genoeg en zijn met 30,85 euro per honderd de helft goedkoper dan doosjes. Een lang verhaal kort: ik heb nu een ruime voorraad enveloppen en drie boekjes kleurige postzegels. Daarmee kan ik meteen aan de slag als ik deze blogpost live heb gezet.       

Bewaarengelen
Terwijl ik geabsorbeerd was door deze praktische zaken, ontdekte ik dat er over mijn welzijn gewaakt wordt. “Je roman is gedrukt en verkocht,” zei mijn middelste zoon. “Vier je deze mijlpaal?” Ik stond met de mond vol tanden. Natuurlijk had ik deze mijlpaal willen vieren met een feest voor alle betrokkenen, maar de coronamaatregelen maakten dat ondenkbaar. Niet voor mijn zoon en zijn vriendin, bleek, want die stonden gisteren voor de deur met champagne, bloemen en lovende woorden. Het werd een heerlijke avond en op het juiste tijdstip. De dag daarna besloot de Tweede Kamer om ook deze mini-feestjes te verbieden.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Een boek om mama mee te geven

Ze zijn er, de honderd exemplaren van Een kleine promotie. Mijn partner Angeline was onverdeeld blij. Ik zelf was verward, ik kon het niet geloven. Ik heb vijf jaar gewerkt aan het boek. Ik heb op het laatst nog twee weken moeten wachten op levering van de proefdruk door vertraging bij post.nl. Het akkoord dat ik gaf, stamt ook van vorig jaar. Verder was het mailadres van mijn rivierenbuurtuitgeverij om onbekende reden uit de lucht gehaald (is zojuist hersteld). Alles zat tegen en nu stond daar ineens een pellet vol met mooie, serieuze boeken. Mijn boeken.

Mist van pillen

Het zal voor de verwerking van het nieuws niet geholpen hebben, dat ik vol zat met pijnstillers. Ik kreeg zondagnacht vreselijke hoofdpijn die met een paar pillen niet te bestrijden was. De volgende ochtend naar de dokter. Die adviseerde mij per dag vier Ibuprofenpillen te slikken en acht Paracetamollen en drie Tramadollen. Die laatste zijn alleen op recept te krijgen, omdat het verslavende opiaten zijn. Tramadol geeft je inderdaad een fijn gevoel, anders dan de normale pijnstillers die in grote hoeveelheden onprettig zijn. Vanwege de positieve bijwerking is Tramadol ook populair bij mensen zonder pijnklachten. Dat ze dan te suf zijn om auto te rijden, nemen ze op de koop toe.        

Verlustigen
Door de medicijnmist heen begon uiteindelijk door te dringen dat ik een fase verder ben gekomen. Ik kan me nu immers verlustigen aan mijn boek en het cadeau doen aan allen die me hebben geholpen. Hun werk heeft resultaat opgeleverd. Belangstellenden kunnen de roman binnenkort ook op bol.com kopen (nu alleen bij rivierenuitgeverij@outlook.com).

Waarom ben ik dan niet juichend blij? Toen ik vanochtend zand schepte op de urn met mama’s as begreep ik het. Ze had mijn roman zo graag in haar handen gehouden. De kuil in  het familiegraf was ruim en ik had een boek bij me. Zou ik het aan haar meegeven? Ik had het in een plastic zakje. Het was dus beschermd tegen het vochtige zand. Toen besefte ik dat het een vreemde indruk zou maken als ik mama een boek meegaf. Misschien waren grafgiften wel uitdrukkelijk verboden op deze R.K.-begraafplaats. Ik stak de schep in het hoopje zand en liep weg. Met spijt over een gemiste kans.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Nu te bestellen bij de uitgever, straks bij bol.com

Elk moment kunnen ze gebracht worden, de gedrukte exemplaren van Een kleine promotie. Voorlopig alleen voor 20,99 euro te bestellen door een mailtje te sturen naar rivierenuitgeverij@outlook.com. Volgende maand is mijn 284 pagina’s dikke roman ook te koop bij bol.com. Tegen die tijd zal het verhaal tevens als epub beschikbaar zijn. Verder hoop ik met Jimmink aan de Rooseveltlaan een afspraak te maken, zodat de fysieke exemplaren althans in Amsterdam ook bij een echte boekhandel te koop zijn.

Os en ezel
Hoewel het al Driekoningen is geweest, domineert de kerstboom nog steeds mijn woonkamer en houden de os en de ezel met hun adem het kindje Jezus  warm. Ondanks de coronabeperkingen zijn we druk, onder andere door de renovatie van onze onderste flat en de marketing van de roman. Alleen al het te koop zetten bij bol.com blijkt een hele onderneming. Bol verrekent namelijk btw en vraagt een btw-nummer. Dat kun je aanvragen bij de Kamer van Koophandel, waar je je eerst als bedrijf moet inschrijven.       

Achteraf logisch
Veel is gemakkelijk van huis uit te regelen – als je weet hoe het moet. De zoektermen btw nummer aanvragen leveren bij Google 5.210.000 resultaten op. De meeste zijn advertenties van bedrijven die je tegen betaling willen helpen. De Kamer van Koophandel Amsterdam is moeilijk te vinden.
Je moet ook eerst op kvk.nl kijken, corrigeert mijn partner Angeline me. Dat is ook logisch, want btw is een nationale regeling en kvk is een logische afkorting van Kamer van Koophandel. Bij kvk.nl kun je bijna alles digitaal regelen. Bijna alles, want de Kamer aan het IJ wil je nog wel persoonlijk zien. Wegens corona is de wachttijd hiervoor drie weken. Let wel: je hebt dan nog geen nummer en bent niet ingeschreven bij bol.com.       

Bejaardenhaast
Zo kost deze uitgeeffase veel tijd. Op zich is dat onbelangrijk. Ik ben gepensioneerd en het romanproject loopt al vijf jaar. Wat doet een extra maand ertoe, zou je zeggen. Toch irriteert het me. Zoals veel ouderen heb ik last van haast. Ik wil deze onderneming afronden en eindelijk beginnen aan de geïllustreerde uitgave van de haiku-gedichten van Angeline. Veel zijn er al gepubliceerd, maar afzonderlijk. Nu komen de beste gedichtjes netjes bij elkaar in een boekje. Een gezellig karweitje, behalve als pensionadohaast roet in het eten gooit. Mijn voornemen voor 2021 is dan ook om alles rustig te doen. Zodra Een kleine promotie in twee uitvoeringen voor iedereen te koop is.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Ik word al een echte uitgever

Bij ieder verkocht boek neemt mijn verlies af, al zal ik nooit quitte spelen. Hoe doen professionele uitgevers dat? De boekwinkels liggen altijd vol met hun producten. Er verschijnen in het Nederlands taalgebied zo’n vijftig titels per dag. Iemand moet die financieren zonder structureel verlies te lijden. Een hardloopmaatje van me is getrouwd met een uitgeefster. Hij schat dat een uitgever duizend exemplaren moet verkopen om uit de kosten te komen. In Een kleine promotie had ook zijn vrouw geen interesse, omdat zij aan het taalgebruik al kan zien dat het geen bestseller wordt, en die zoekt ze. Uit noodzaak.   

Goudmijn
Bestsellers zijn een goudmijn, dankzij de kostenstructuur. De pers kan pas draaien als er is geschreven, geredigeerd, gecorrigeerd, vormgegeven, gezet en opnieuw gecorrigeerd voor pagina’s die met een regel van één woord beginnen en andere Unfug. Deze investeringen zijn bij mij zo'n 1.300 euro. Bij honderd exemplaren is dat een bijna prohibitieve 13 euro per boek. Als ik de kosten kan omslaan over duizend exemplaren, zijn ze een betaalbare 1,30 euro.

De grote vraag is waarom uitgeverijen zo noodlijdend zijn. De reden is dat verreweg de meeste van hun boeken slecht verkopen. Die geldnood zal de lezer toch verbazen, want bij een magere duizend exemplaren is de uitgever al uit de kosten. Het lijkt een wedstrijd zonder nieten. Helaas worden er van de meeste boeken nog geen honderd exemplaren verkocht. De boekwinkel heeft recht van retour, dus de uitgever komt om in kostbaar drukwerk dat alleen als oud papier nog enige waarde heeft.       

Kritisch
Het huidige systeem van hoge consumentenprijzen is bedoeld om een breed assortiment boeken te garanderen. De bestsellers van Maarten ’t Hart financieren bijvoorbeeld de geïllustreerde bibliografie van Remco Campert en het werk van debutanten. Helaas is mijn debuut afgewezen, dus ik ben kritisch gestemd. Ook al was de kans op acceptatie klein, want het systeem kraakt in zijn voegen.
De uitgevers zijn noodlijdend en de boekwinkels ook, ondanks de hoge prijzen. En die kunnen niet verder omhoog. De huidige prijzen dekken de kosten van de uitgever slechts gedeeltelijk en de mijne al helemaal niet. Mijn boek zou in de winkel meer dan dertig euro moeten opbrengen. Dat betaal ik niet voor een roman van 284 pagina’s en de lezer ook niet. Mijn Rivierenuitgeverij lijdt dus verlies, zodat ik me een echte uitgever kan voelen.         

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Boek bijna gedrukt, dus even rekenen

Door de Sinterklaasdrukte heeft het pakketje de weg van Enschede naar Amsterdam met wandelsnelheid afgelegd. En onderweg ruim gepauzeerd. Maar nu is het er, het voorbeeld van drukwerk door het Boekengilde. Het toegestuurde boek ziet er fantastisch uit en daarmee staat niets de productie van Een kleine promotie meer in de weg.

Inclusief proefdruk
Ik heb drie drukkers offerte voor honderd stuks gevraagd, twee in mijn woonplaats en één in Twente. De twee bedrijven in de schrijversstad Amsterdam hebben kennelijk prijsafspraken gemaakt, want het verschil was minimaal. De Boekdrukker kwam op 7,41 euro per exemplaar, exclusief 9% BTW. Drukhetnu zat daar vlak bij. Boekengilde in Twente levert de boeken een derde goedkoper, namelijk voor 4,92 euro (plus de btw van 44 cent). En, zoals gezegd, de kwaliteit is prima. En zij leveren een gratis proefdruk. De lokalen sturen alleen een pdf. Wil je een fysieke proef, dan betaal je extra, wat de kosten per boek met twee kwartjes verhoogt.      

Marge van 40%
Ondanks de relatief lage drukkosten is de productie van honderd boeken begrotelijk. Het omslagontwerp kost 605 euro (inclusief BTW), afgerond 6 euro per boek. Het honorarium van mijn graficus/werkstudent zal op 400 euro uitkomen en het ISBN-nummer kost 320,08 euro. De directe productiekosten komen daarmee op 18,35 euro per boek.
De gebruikelijke boekhandelsmarge is veertig procent van de verkoopprijs. Duurder dan  22,99 moet mijn boek niet worden. Daarvan gaat er dus 9,16 euro per exemplaar naar de winkel. Het Centraal Boekhuis kost ook geld, zeg 2,50 euro per exemplaar. Dat brengt de kosten op 30 euro en het verlies per boek op 7 euro.      

Toch tevreden
Zelfs als de winkels de hele oplage verkopen, zak ik 700 euro in de rode cijfers. Bij verkoop uitsluitend via bol.com zou ik misschien quitte spelen op basis van honderd stuks. Maar ik heb twintig weggeef-exemplaren nodig voor alle mensen die mij hebben geholpen en het is onwaarschijnlijk dat ik de rest helemaal te gelde kan maken.
Is het dan nog leuk, als het zo duur is? Jazeker. De intensieve samenwerking met de meelezers was bijzonder prettig en het is bevredigend om te streven naar vervulling van een sterke wens. Die is helaas slechts ten dele vervuld, omdat geen uitgever zich aan het boek waagde. Gevolg zijn hoge investeringen en weinig publiciteit. Mensen kopen alleen iets als ze weten dat het bestaat. Om hen bekend te maken met Een kleine promotie zou ik opnieuw de spaarrekening moeten plunderen. Omdat de dure reis naar Buthan is geannuleerd, staat daar nog steeds geld op. Dank zij corona.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Zal ik ook een mamaroman schrijven?

 Waarschijnlijk worden er met de feestdagen weer meer boeken over moeders cadeau gegeven. Het aanbod is veel  ruimer dan je zou verwachten. Willen veel schrijvers “genadeloos afrekenen” met hun moeder nu zij hun kritiek niet meer kan lezen? Is er sprake van een plaag, zoals de Volkskrant vorig jaar schreef. Toen was De moeder de vrouw zelfs het thema van de boekenweek.

Stervend kijven
Volgens een Duitse expert in de Nederlandse literatuur gaan romans tegenwoordig vaker over zaken die dicht bij huis liggen en de schrijver zelf heeft meegemaakt. Je komt dan al  snel bij je ouders uit. Dat mag zo zijn, maar Tommy Wieringa beschrijft in Dit is mijn moeder (2019) wel degelijk een tumultueuze relatie. “Mijn moeder was eigenzinnig, avontuurlijk en onvoorspelbaar. Aan haar drie kinderen liet ze zich weinig gelegen liggen,” constateert hij. 

Toch bleef Wieringa contact met haar houden – en ruzie maken, tot op haar sterfbed. Hij schreef uiteindelijk 188 pagina’s over haar. Ter verklaring citeert hij de dichteres Neeltje Maria Min: “Vergeet niet te treuren, als je dat overslaat blijft ze altijd met je mee willen.”       

Geschifte mam
Maarten ’t Hart had ook een moeilijke relatie met zijn volgens hem paranoïde moeder. Hij wachtte met Magdalena (2016) tot de dood van haarzelf en haar broers en zussen die ‘net zo geschift waren’. Ze dachten allemaal dat hun partners vreemd gingen. Ma ’t Hart was er van overtuigd dat haar streng gereformeerde man tijdens het bidden naar andere vrouwen gluurde. Ook zou hij, doodgraver van beroep, in een graf een vrouw verborgen houden, mét haar fiets. ‘t Harts vreemde verhaal sloeg enorm aan bij het lezende publiek. Magdalena is tot nu toe 13 keer herdrukt.       

Ontreddering
Sinds de overigens voorziene en tijdige dood van mijn moeder ben ik verdrietig en ontredderd. Het verbaast me dan ook zeer dat ik niet over haar wil schrijven. Feit is dat ik niks over haar te zeggen heb. Ik had een stroom herinneringen verwacht. Verder dan “ze was een goede moeder” kom ik echter niet. Misschien is dat het probleem. Een roman gaat vaak over conflicten, en die waren er niet tussen mij en mama. Dan ben je gauw uitgeschreven.
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld