De eeuwigheid komt eerst

Auteurs, hoe marginaal ook, voelen zich als ze schrijven personen van gewicht. Zij zullen de wereld eens vertellen hoe het eigenlijk zit met hun rijke gevoelsleven leven of met de middeleeuwse geschiedenis van Borculo. Dat zij iets zeer interessants te melden hebben, daar twijfelen zij niet aan. Wanneer zij het laatste woord geschreven hebben, wacht hen echter een onaangename verrassing. Bijna niemand koopt hun boek of weet zelfs maar dat het bestaat. Teleurstellend, want je wilt wel gehoord worden.

Sobere promotie
Van de talrijke relevante websites wordt de schrijver niet blij. “Als het manuscript klaar is, is 1% van het werk gedaan,” constateert bestelmijnboek.nl ”Er gaat nu vooral veel energie zitten in de promotie. Promotie is natuurlijk niet verplicht, maar zonder boekpromotie verkoop je waarschijnlijk niets.”

Je moet dus reclame maken, maar “de meeste vormen van reclame werken niet.” Spendeer geen grote bedragen aan brede campagnes. Hou de marketing klein en persoonlijk”. Dat klinkt positief, maar helaas: “Het kan maanden, zelfs jaren duren voordat je resultaat ziet, dus geef niet te snel op.”       

Voor altijd
Persoonlijk ben ik niet van plan jaren te wachten tot Een kleine promotie een bestseller wordt. Ik wil vijftig boeken verkopen en hiervoor geeft de site een aantal nuttige suggesties. Dat je een blog moet schrijven (doe ik al), zorgen dat ik goed op google kom (sta ik op, maar alleen via goodreads), een website moet bouwen met betaalmogelijkheid (ga ik doen) en de bibliotheken moet benaderen (wanneer ze open zijn).
Om de burger moed te geven wijst bestelmijnboek.nl erop dat zijn boek in ieder geval welkom is in de Koninklijke Bibliotheek. Als je het op eigen kosten aanlevert, dat wel, maar je werk blijft in Den Haag voor altijd bewaard en toegankelijk. Commercieel is opname in de KB oninteressant, maar het is wel erg bevredigend dat toekomstige generaties je boek kunnen lezen. Iedere schrijver heeft immers in zijn achterhoofd de uitdrukking scripta manent ofwel wie schrijft die blijft. Dát doel blijkt eenvoudig te bereiken.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Een handleiding voor de oudere man

Schrijfdrang leidt tot een overaanbod van manuscripten en boeken, betoogde ik in mijn vorige post. Het woord schrijfdrang blijkt echter weerstanden op te roepen, zo merk ik aan de ontkennende reacties. Schrijfdrang is echter iets anders dan schrijfdwang. Bij dat laatste krijg je het beeld van iemand die dagen en maanden obsessief achter zijn computer zit en probeert een tekst uit zijn hoofd te wringen. Een schrijvende versie van kunstschilder Bavink in Nescio’s Titaantjes die de werkelijkheid op het doek moet dwingen. Met verf lukt hem dat niet. Uiteindelijk kiest hij voor een minder subtiele aanpak en probeert de zon te vangen in een hoedendoos.

Leuk einde
Bovendien heb ik Een kleine promotie (binnenkort te koop bij bol.com, nu alleen via een mailtje naar rivierenuitgeverij@outlook.com) niet geschreven uit pure schrijfdrang alleen. De laatste jaren van mijn werkende leven waren sociaal erg leuk, hoewel bijna alle collega’s  jonge moeders waren. Een paar mannen waren net zo oud als ik en die waren niet gelukkig met de dominantie van de nieuwe generatie. Ik onderwierp me daaraan, het was de realiteit. Voor mijn nederigheid werd ik ook beloond. Toen ik een jaar ziek was hielden mijn collega’s al die tijd contact.      

Afwijzende doelgroep
Mijn werkervaring was zo positief, dat ik een handleiding voor de oudere werknemer wilde schrijven, in de vorm van een autobiografische roman. Omdat het werk verbonden is met de rest van je leven, zijn het geleidelijk aan de belevenissen geworden van een ouder wordende man. Die had ik als doelgroep voor ogen.
Weldra bleek echter dat juist de doelgroep zich niet in de problematiek herkende. Zo werd een gesprek van vier oudere bankmedewerkers als parodie opgevat. Door de ouderen dan. Voor jongeren als mijn middelste zoon was het een feest van herkenning, dat stak hij niet onder stoelen of banken.         
      
Onhoorbaar geritsel
Het netwerk van de B-bank is down en de mannen praten bij het zitje over e-readers.
“Ik lees papieren boeken en de papieren krant,” zegt de souschef. ”Punt uit. De krant is wél veranderd. Nauwelijks nieuws op de voorpagina. Een of twee berichten en een opgeblazen foto. En hij ritselt niet meer.”
Dat is Diederik ook opgevallen. Hij pakt een krant van tafel en frommelt met het papier. Het maakt nauwelijks geluid.
“Volgens mijn zoon kan ik bepaalde hoge tonen niet meer horen. Sebas, zo heet mijn zoon, vouwde laatst een plastic boodschappentasje op om het te bewijzen. Kijk pap, dit maakt nog meer herrie dan de krant. Ik hoorde niks.”
De drukwerkman wijst iedere suggestie van gehoorverlies van de hand.
“Lijkt me onwaarschijnlijk dat het daaraan ligt. Het krantenpapier is sowieso veranderd en de krant is anders gevouwen, dus dat ritselt anders. Ik heb juist het idee dat ik beter hoor. ’s Nachts word ik wakker van het minste geluid.”

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Boekenproductie negeert marktwerking

Een boek schrijven is een sacrale handeling, net als het baren van een kind of de bouw van een kathedraal. Over ambitie en realisatie van het laatste schreef Ken Follet het lijvige, magistrale Pillars of the earth (1987). Hierop volgden twee net zo volumineuze werken waarin het onderhoud van het gebouw een belangrijke rol speelt. Onze hyperproductieve Brit schrikt daarbij niet terug voor een grondige technische uiteenzetting.

Met verhalen over kinderen krijgen zijn bibliotheken en filmarchieven tot uitpuilens gevuld. Volgens een oud Joods gezegde kan een mens alleen tevreden sterven als die een boek heeft geschreven.

Anders dan spaghetti

Gevolg van de speciale positie van het boek is, dat de markt ervoor aanbod gedreven is. Auto’s, koelkasten en spaghetti worden geproduceerd omdat er vraag naar is. Boeken worden geschreven ongeacht de behoefte eraan. Als het aan de vraag lag, zou maar een fractie uitkomen van de 17.000 Nederlandstalige boeken die jaarlijks gepubliceerd worden. Van het overgrote deel worden er hoogstens enige tientallen exemplaren verkocht aan familie en vrienden.

Vrije val en vaste bodem
Ook Een kleine promotie komt voort uit schrijfdrang. Door overplaatsing (zonder promotie, helaas) naar een jongere afdeling werd ik geconfronteerd met mijn leeftijdsfase. Ineens was niets meer vanzelfsprekend: mijn positie in de groep, mijn huwelijkssatisfactie, mijn gezondheid. Op alle terreinen moest ik inleveren. Veel leeftijdsgenoten ontkenden wat hen overkwam en kwamen in een schijnwereld terecht. Dat wilde ik niet, ik hoorde iedere dag hoe er over zulke mensen gepraat werd. Het enige alternatief was de kelk van de ouderdom tot de bodem ledigen. Ik kwam zo in vrije val, maar kreeg uiteindelijk weer vaste grond onder de voeten.        
      
Opgelucht door verleidingsscène
De positieve ervaring dat er ergens een fundament is om op te bouwen, wilde ik delen met mensen in een vergelijkbare positie. Ik schreef dus primair voor oudere mannen. Veel van hen blijken echter liever over andere dingen te lezen. Een van de vragen aan de meelezers was, of ze mijn boek cadeau wilden geven.  “Zeker,” zei een van hen. “Maar niet aan een oudere man. Te somber”. Deze meelezer vond mijn verhaal zo deprimerend, dat hij opgelucht was toen de hoofdpersoon Diederik verleid werd door zijn jongere collega Iris. “Dat gun je hem echt,” zei hij inlevend.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Doel is lachend belasting te betalen

Ik ben deze week officieel ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als uitgever, met winstoogmerk. Dat laatste werd mij expliciet gevraagd en ik heb bevestigend geantwoord, al interesseert het me geen biet of ik iets aan mijn boeken verdien. Ik wil gelezen worden. Daarvoor moet ik niet alleen te koop zijn bij rivierenuitgeverij@outlook.com. Ik heb een gerenommeerd platform nodig, zoals bol.com. “Bol” eist een btw-nummer en dat krijg je alleen als je bij de KvK in het handelsregister staat. Kost vijftig piek, maar die verdien je snel terug.

BTW  terugvragen
Van de verkoopprijs van Een kleine promotie, 20,99 euro, moet ik 21% btw afdragen aan de  belastingdienst. Aan de andere kant kan ik de btw terugvragen die ik aan mijn leveranciers betaald heb. Dat gaat om fikse bedragen. De omslagontwerpster bij voorbeeld rekent 605 euro, waarvan 105 euro btw. Die krijg ik terug. De rest, 500 euro, kan ik van de inkomstenbelasting aftrekken.
Natuurlijk staat er tegenover dit tweede fiscale voordeel ook een nadeel. De opbrengst van de verkochte boeken wordt bij mijn inkomen opgeteld. Mocht de roman een bestseller worden, dan valt mijn belastingbate al snel in het niet bij mijn afdrachten aan de Ontvanger. Dat zou ik helemaal niet erg vinden: hoe meer belaste inkomsten, des te meer ik word gelezen.   

Dit kan niet
De kans op een bestseller is gering. Daarvoor zou ik minimaal 100.000 boeken moeten verkopen. In 2015 lukte dat zeven auteurs, onder wie Joris Luyendijk. Van zijn verbijsterende verslag uit de Londense City over de kredietcrisis van 2007 (Dit kan niet waar zijn) gingen toen 306.866 exemplaren over de toonbank. We mogen aannemen dat hij zijn belastingaanslag van 100.000 euro plus lachend heeft voldaan. Had hij maar elk jaar zo’n hoog belastbaar inkomen!
In de praktijk wrijven uitgevers zich al in de handen bij 25.000 verkochte exemplaren. Zelfs een titel met een betaalde oplage van 10.000 maakt hen licht euforisch. Zelf ben ik al heel blij als ik de zeventig boeken verkoop. Die heb ik over als ik presentexemplaren heb gegeven aan iedereen die aan mijn project heeft bijgedragen, of – in het geval van recensenten – zal bijdragen.      

Fluitje van 1 cent
Zeventig exemplaren verkopen, leek een fluitje van een cent, op het eerste gezicht. Bij nadere beschouwing is het een hele klus. Je moet een veelvoud van zeventig mensen laten weten dat je boek bestaat en voor hen 20,99 euro waard zou zijn. En dat het speciaal voor hen bijzonder interessant is, veel meer dan de duizenden andere boeken waaruit ze kunnen kiezen. Het zweet staat mij al in de handen bij het vooruitzicht van dit karwei. Gelukkig is er internet.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Eerste verzending romans net op tijd gevierd

Ik heb de eerste twee boeken verstuurd. Het is leuk om bestellingen binnen te krijgen op mijn professionele adres rivierenuitgeverij@outlook.com. De fulfilment van de orders was nog niet helemaal gestroomlijnd. Ik dacht verpakkingen te kopen bij de steunpunten van post.nl, maar de Primera, Ako en Bruna waren dicht. Gelukkig had ik nog twee verpakkingen liggen en voldoende postzegels om te frankeren. Voor de andere belangstellenden moest ik een structurelere oplossing bedenken

Inpakken
Het lijkt zo simpel, verpakkingen bestellen, maar je moet ook hier keuzes maken. Allereerst moet je de juiste maat vaststellen. Dat blijkt de enveloppe voor A5+, achteraf logisch. De keus is dan tussen pakketpost of brievenbusbezorging. Deze laatste is aanzienlijk goedkoper, maar ook hier moet je kiezen: beschermende enveloppen of nette doosjes. Ik viel meteen voor de doosjes, maar mijn partner wees op het grotere gewicht. Bij 350 gram ligt een belangrijke tariefgrens, leerde ik. Eronder moet je vier zegels plakken, daarboven vijf. Scheelt een euro per boek.

Kunstenaar én zakenman
Ik schrijf als kunstenaar, niet als zakenman. Bij de layout heb ik nooit aan zo iets triviaals gedacht als dat het formaat van het boek gevolgen heeft voor de verzendkosten, alleen aan schoonheid. Achteraf stom? Vlug wegen en gelukkig: mijn boek weegt 340 gram. Dat sluit de aantrekkelijke doosjes meteen uit, die zijn te zwaar. De beschermende enveloppen blijken net licht genoeg en zijn met 30,85 euro per honderd de helft goedkoper dan doosjes. Een lang verhaal kort: ik heb nu een ruime voorraad enveloppen en drie boekjes kleurige postzegels. Daarmee kan ik meteen aan de slag als ik deze blogpost live heb gezet.       

Bewaarengelen
Terwijl ik geabsorbeerd was door deze praktische zaken, ontdekte ik dat er over mijn welzijn gewaakt wordt. “Je roman is gedrukt en verkocht,” zei mijn middelste zoon. “Vier je deze mijlpaal?” Ik stond met de mond vol tanden. Natuurlijk had ik deze mijlpaal willen vieren met een feest voor alle betrokkenen, maar de coronamaatregelen maakten dat ondenkbaar. Niet voor mijn zoon en zijn vriendin, bleek, want die stonden gisteren voor de deur met champagne, bloemen en lovende woorden. Het werd een heerlijke avond en op het juiste tijdstip. De dag daarna besloot de Tweede Kamer om ook deze mini-feestjes te verbieden.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Een boek om mama mee te geven

Ze zijn er, de honderd exemplaren van Een kleine promotie. Mijn partner Angeline was onverdeeld blij. Ik zelf was verward, ik kon het niet geloven. Ik heb vijf jaar gewerkt aan het boek. Ik heb op het laatst nog twee weken moeten wachten op levering van de proefdruk door vertraging bij post.nl. Het akkoord dat ik gaf, stamt ook van vorig jaar. Verder was het mailadres van mijn rivierenbuurtuitgeverij om onbekende reden uit de lucht gehaald (is zojuist hersteld). Alles zat tegen en nu stond daar ineens een pellet vol met mooie, serieuze boeken. Mijn boeken.

Mist van pillen

Het zal voor de verwerking van het nieuws niet geholpen hebben, dat ik vol zat met pijnstillers. Ik kreeg zondagnacht vreselijke hoofdpijn die met een paar pillen niet te bestrijden was. De volgende ochtend naar de dokter. Die adviseerde mij per dag vier Ibuprofenpillen te slikken en acht Paracetamollen en drie Tramadollen. Die laatste zijn alleen op recept te krijgen, omdat het verslavende opiaten zijn. Tramadol geeft je inderdaad een fijn gevoel, anders dan de normale pijnstillers die in grote hoeveelheden onprettig zijn. Vanwege de positieve bijwerking is Tramadol ook populair bij mensen zonder pijnklachten. Dat ze dan te suf zijn om auto te rijden, nemen ze op de koop toe.        

Verlustigen
Door de medicijnmist heen begon uiteindelijk door te dringen dat ik een fase verder ben gekomen. Ik kan me nu immers verlustigen aan mijn boek en het cadeau doen aan allen die me hebben geholpen. Hun werk heeft resultaat opgeleverd. Belangstellenden kunnen de roman binnenkort ook op bol.com kopen (nu alleen bij rivierenuitgeverij@outlook.com).

Waarom ben ik dan niet juichend blij? Toen ik vanochtend zand schepte op de urn met mama’s as begreep ik het. Ze had mijn roman zo graag in haar handen gehouden. De kuil in  het familiegraf was ruim en ik had een boek bij me. Zou ik het aan haar meegeven? Ik had het in een plastic zakje. Het was dus beschermd tegen het vochtige zand. Toen besefte ik dat het een vreemde indruk zou maken als ik mama een boek meegaf. Misschien waren grafgiften wel uitdrukkelijk verboden op deze R.K.-begraafplaats. Ik stak de schep in het hoopje zand en liep weg. Met spijt over een gemiste kans.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Nu te bestellen bij de uitgever, straks bij bol.com

Elk moment kunnen ze gebracht worden, de gedrukte exemplaren van Een kleine promotie. Voorlopig alleen voor 20,99 euro te bestellen door een mailtje te sturen naar rivierenuitgeverij@outlook.com. Volgende maand is mijn 284 pagina’s dikke roman ook te koop bij bol.com. Tegen die tijd zal het verhaal tevens als epub beschikbaar zijn. Verder hoop ik met Jimmink aan de Rooseveltlaan een afspraak te maken, zodat de fysieke exemplaren althans in Amsterdam ook bij een echte boekhandel te koop zijn.

Os en ezel
Hoewel het al Driekoningen is geweest, domineert de kerstboom nog steeds mijn woonkamer en houden de os en de ezel met hun adem het kindje Jezus  warm. Ondanks de coronabeperkingen zijn we druk, onder andere door de renovatie van onze onderste flat en de marketing van de roman. Alleen al het te koop zetten bij bol.com blijkt een hele onderneming. Bol verrekent namelijk btw en vraagt een btw-nummer. Dat kun je aanvragen bij de Kamer van Koophandel, waar je je eerst als bedrijf moet inschrijven.       

Achteraf logisch
Veel is gemakkelijk van huis uit te regelen – als je weet hoe het moet. De zoektermen btw nummer aanvragen leveren bij Google 5.210.000 resultaten op. De meeste zijn advertenties van bedrijven die je tegen betaling willen helpen. De Kamer van Koophandel Amsterdam is moeilijk te vinden.
Je moet ook eerst op kvk.nl kijken, corrigeert mijn partner Angeline me. Dat is ook logisch, want btw is een nationale regeling en kvk is een logische afkorting van Kamer van Koophandel. Bij kvk.nl kun je bijna alles digitaal regelen. Bijna alles, want de Kamer aan het IJ wil je nog wel persoonlijk zien. Wegens corona is de wachttijd hiervoor drie weken. Let wel: je hebt dan nog geen nummer en bent niet ingeschreven bij bol.com.       

Bejaardenhaast
Zo kost deze uitgeeffase veel tijd. Op zich is dat onbelangrijk. Ik ben gepensioneerd en het romanproject loopt al vijf jaar. Wat doet een extra maand ertoe, zou je zeggen. Toch irriteert het me. Zoals veel ouderen heb ik last van haast. Ik wil deze onderneming afronden en eindelijk beginnen aan de geïllustreerde uitgave van de haiku-gedichten van Angeline. Veel zijn er al gepubliceerd, maar afzonderlijk. Nu komen de beste gedichtjes netjes bij elkaar in een boekje. Een gezellig karweitje, behalve als pensionadohaast roet in het eten gooit. Mijn voornemen voor 2021 is dan ook om alles rustig te doen. Zodra Een kleine promotie in twee uitvoeringen voor iedereen te koop is.            

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Ik word al een echte uitgever

Bij ieder verkocht boek neemt mijn verlies af, al zal ik nooit quitte spelen. Hoe doen professionele uitgevers dat? De boekwinkels liggen altijd vol met hun producten. Er verschijnen in het Nederlands taalgebied zo’n vijftig titels per dag. Iemand moet die financieren zonder structureel verlies te lijden. Een hardloopmaatje van me is getrouwd met een uitgeefster. Hij schat dat een uitgever duizend exemplaren moet verkopen om uit de kosten te komen. In Een kleine promotie had ook zijn vrouw geen interesse, omdat zij aan het taalgebruik al kan zien dat het geen bestseller wordt, en die zoekt ze. Uit noodzaak.   

Goudmijn
Bestsellers zijn een goudmijn, dankzij de kostenstructuur. De pers kan pas draaien als er is geschreven, geredigeerd, gecorrigeerd, vormgegeven, gezet en opnieuw gecorrigeerd voor pagina’s die met een regel van één woord beginnen en andere Unfug. Deze investeringen zijn bij mij zo'n 1.300 euro. Bij honderd exemplaren is dat een bijna prohibitieve 13 euro per boek. Als ik de kosten kan omslaan over duizend exemplaren, zijn ze een betaalbare 1,30 euro.

De grote vraag is waarom uitgeverijen zo noodlijdend zijn. De reden is dat verreweg de meeste van hun boeken slecht verkopen. Die geldnood zal de lezer toch verbazen, want bij een magere duizend exemplaren is de uitgever al uit de kosten. Het lijkt een wedstrijd zonder nieten. Helaas worden er van de meeste boeken nog geen honderd exemplaren verkocht. De boekwinkel heeft recht van retour, dus de uitgever komt om in kostbaar drukwerk dat alleen als oud papier nog enige waarde heeft.       

Kritisch
Het huidige systeem van hoge consumentenprijzen is bedoeld om een breed assortiment boeken te garanderen. De bestsellers van Maarten ’t Hart financieren bijvoorbeeld de geïllustreerde bibliografie van Remco Campert en het werk van debutanten. Helaas is mijn debuut afgewezen, dus ik ben kritisch gestemd. Ook al was de kans op acceptatie klein, want het systeem kraakt in zijn voegen.
De uitgevers zijn noodlijdend en de boekwinkels ook, ondanks de hoge prijzen. En die kunnen niet verder omhoog. De huidige prijzen dekken de kosten van de uitgever slechts gedeeltelijk en de mijne al helemaal niet. Mijn boek zou in de winkel meer dan dertig euro moeten opbrengen. Dat betaal ik niet voor een roman van 284 pagina’s en de lezer ook niet. Mijn Rivierenuitgeverij lijdt dus verlies, zodat ik me een echte uitgever kan voelen.         

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Boek bijna gedrukt, dus even rekenen

Door de Sinterklaasdrukte heeft het pakketje de weg van Enschede naar Amsterdam met wandelsnelheid afgelegd. En onderweg ruim gepauzeerd. Maar nu is het er, het voorbeeld van drukwerk door het Boekengilde. Het toegestuurde boek ziet er fantastisch uit en daarmee staat niets de productie van Een kleine promotie meer in de weg.

Inclusief proefdruk
Ik heb drie drukkers offerte voor honderd stuks gevraagd, twee in mijn woonplaats en één in Twente. De twee bedrijven in de schrijversstad Amsterdam hebben kennelijk prijsafspraken gemaakt, want het verschil was minimaal. De Boekdrukker kwam op 7,41 euro per exemplaar, exclusief 9% BTW. Drukhetnu zat daar vlak bij. Boekengilde in Twente levert de boeken een derde goedkoper, namelijk voor 4,92 euro (plus de btw van 44 cent). En, zoals gezegd, de kwaliteit is prima. En zij leveren een gratis proefdruk. De lokalen sturen alleen een pdf. Wil je een fysieke proef, dan betaal je extra, wat de kosten per boek met twee kwartjes verhoogt.      

Marge van 40%
Ondanks de relatief lage drukkosten is de productie van honderd boeken begrotelijk. Het omslagontwerp kost 605 euro (inclusief BTW), afgerond 6 euro per boek. Het honorarium van mijn graficus/werkstudent zal op 400 euro uitkomen en het ISBN-nummer kost 320,08 euro. De directe productiekosten komen daarmee op 18,35 euro per boek.
De gebruikelijke boekhandelsmarge is veertig procent van de verkoopprijs. Duurder dan  22,99 moet mijn boek niet worden. Daarvan gaat er dus 9,16 euro per exemplaar naar de winkel. Het Centraal Boekhuis kost ook geld, zeg 2,50 euro per exemplaar. Dat brengt de kosten op 30 euro en het verlies per boek op 7 euro.      

Toch tevreden
Zelfs als de winkels de hele oplage verkopen, zak ik 700 euro in de rode cijfers. Bij verkoop uitsluitend via bol.com zou ik misschien quitte spelen op basis van honderd stuks. Maar ik heb twintig weggeef-exemplaren nodig voor alle mensen die mij hebben geholpen en het is onwaarschijnlijk dat ik de rest helemaal te gelde kan maken.
Is het dan nog leuk, als het zo duur is? Jazeker. De intensieve samenwerking met de meelezers was bijzonder prettig en het is bevredigend om te streven naar vervulling van een sterke wens. Die is helaas slechts ten dele vervuld, omdat geen uitgever zich aan het boek waagde. Gevolg zijn hoge investeringen en weinig publiciteit. Mensen kopen alleen iets als ze weten dat het bestaat. Om hen bekend te maken met Een kleine promotie zou ik opnieuw de spaarrekening moeten plunderen. Omdat de dure reis naar Buthan is geannuleerd, staat daar nog steeds geld op. Dank zij corona.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Zal ik ook een mamaroman schrijven?

 Waarschijnlijk worden er met de feestdagen weer meer boeken over moeders cadeau gegeven. Het aanbod is veel  ruimer dan je zou verwachten. Willen veel schrijvers “genadeloos afrekenen” met hun moeder nu zij hun kritiek niet meer kan lezen? Is er sprake van een plaag, zoals de Volkskrant vorig jaar schreef. Toen was De moeder de vrouw zelfs het thema van de boekenweek.

Stervend kijven
Volgens een Duitse expert in de Nederlandse literatuur gaan romans tegenwoordig vaker over zaken die dicht bij huis liggen en de schrijver zelf heeft meegemaakt. Je komt dan al  snel bij je ouders uit. Dat mag zo zijn, maar Tommy Wieringa beschrijft in Dit is mijn moeder (2019) wel degelijk een tumultueuze relatie. “Mijn moeder was eigenzinnig, avontuurlijk en onvoorspelbaar. Aan haar drie kinderen liet ze zich weinig gelegen liggen,” constateert hij. 

Toch bleef Wieringa contact met haar houden – en ruzie maken, tot op haar sterfbed. Hij schreef uiteindelijk 188 pagina’s over haar. Ter verklaring citeert hij de dichteres Neeltje Maria Min: “Vergeet niet te treuren, als je dat overslaat blijft ze altijd met je mee willen.”       

Geschifte mam
Maarten ’t Hart had ook een moeilijke relatie met zijn volgens hem paranoïde moeder. Hij wachtte met Magdalena (2016) tot de dood van haarzelf en haar broers en zussen die ‘net zo geschift waren’. Ze dachten allemaal dat hun partners vreemd gingen. Ma ’t Hart was er van overtuigd dat haar streng gereformeerde man tijdens het bidden naar andere vrouwen gluurde. Ook zou hij, doodgraver van beroep, in een graf een vrouw verborgen houden, mét haar fiets. ‘t Harts vreemde verhaal sloeg enorm aan bij het lezende publiek. Magdalena is tot nu toe 13 keer herdrukt.       

Ontreddering
Sinds de overigens voorziene en tijdige dood van mijn moeder ben ik verdrietig en ontredderd. Het verbaast me dan ook zeer dat ik niet over haar wil schrijven. Feit is dat ik niks over haar te zeggen heb. Ik had een stroom herinneringen verwacht. Verder dan “ze was een goede moeder” kom ik echter niet. Misschien is dat het probleem. Een roman gaat vaak over conflicten, en die waren er niet tussen mij en mama. Dan ben je gauw uitgeschreven.
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Weg naar einde ‘sucks’

Het ziet er naar uit dat ik een drukker heb, Tukkers in Enschede, die veel in China laten doen. Dat boezemt vertrouwen in. De Chinezen zetten allerlei elektronica in elkaar en dat moet heel nauwkeurig gebeuren. Maar wellicht besteedt het gilde kleine oplages (100 stuks) in Nederland uit. Ik zal in elk geval voorbeelden vragen van romans die ze gedrukt hebben.

Wakker liggen
Eindelijk is het moment in zicht dat het fysieke boek af is. Ik zou dus blij moeten zijn, maar in plaats daarvan lig ik ’s nachts piekerend wakker en ben ik somber. Peter Buwalda (Bonita Avenue, 2012) zei ooit in een interview: “Schrijven is vaak een getijdenstroom van haat en zelfvoldaanheid.” Die tevredenheid herinner ik me nog goed. Ik begon te schrijven toen ik door SNS Reaal werd weggestuurd met een onbekend pensioen en vervolgens kennis maakte met de harde, manipulatieve kant van de bankverzekeraar. Op de afdeling communicatie had ik talloze stukken geschreven over hoe normaal menselijk het bedrijf was. En hoe degelijk. Dat bleek allemaal anders te zijn en mijn roman heette dan ook aanvankelijk De leugenfabriek.      

This thing
Terwijl ik nog een juridische strijd voerde, schreef ik 500 woorden per dag. Lachend om mijn eigen leuke vondsten. Op dit moment haat ik het boek en worstel me door het uitgeefproces. “You hit a certain point where you think to yourself, this thing totally sucks,” zegt een overigens weinig bekende auteur op internet. “Is it a wash and I should just give up?”
Zo voel ik me ook, zo zwaar wegen de laatste loodjes. Een collega zegt opbeurend: “Every writer at some point gets fucking tired of what they're working on. What makes a professional writer vs an amateur is they get to work anyway.”
En dat doe ik dan maar, want ik wil professioneel te werk gaan. Leuk is het dus allemaal niet en toch denk ik al aan het volgende romanproject.
Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Eersteling uit de schaduw

Binnenkort verschijnt, deo en corona volente, een heruitgave van In de schaduw van de Wolkenkrabber. Dat was mijn eerste fictionboek, een literaire thriller naar een idee van Cécile Sanders. Toen was zij medeauteur, nu researcher voor het blog over mijn roman Een kleine promotie. In juni 2013 presenteerden Cécile en ik de eerste editie bij Jimmink, de boekhandel van de Rivierenbuurt. In die gerieflijke wijk, bekend van Anne Franks kindertijd, speelt het verhaal zich af.

Boekhandelsboycot
De samenwerking met uitgever Boekscout verliep moeilijk. Allereerst waren correcties niet doorgevoerd, of hadden geleid tot nieuwe fouten. We zeiden daarom spoedig het contract op. Een nieuwe uitgave liet helaas op zich wachten. Weldra was het boek alleen nog incidenteel antiquarisch verkrijgbaar. Dit tot verdriet van Jimmink, die voor een goede prijs gesigneerde exemplaren had verkocht aan buurtbewoners. Zonder dat hij hoefde te investeren in voorraad, want wij leverden de boeken aan. Jimmink betaalde pas na verkoop, maar die verkoop deed hij ook bekwaam. De andere boekhandels boycotten ons boek, omdat Boekscout een lagere boekhandelsmarge hanteerde dan de gebruikelijke 40% van de winkelprijs. Ook dat ontdekten we pas na sluiting van het contract.      

Montere blikken
De eerste editie, waarvan ik één exemplaar heb, ligt voor me op de keukentafel waaraan ik dit blog schrijf. Mijn scènes van In de schaduw schreef ik op mijn werkkamertje, ‘s avonds, want ik werkte nog. Bij bankverzekeraar SNS REAAL, die na talloze reorganisaties door de overheid van de ondergang werd gered. In 2013, hetzelfde jaar waarin In de schaduw verscheen en ik gediagnosticeerd werd met dodelijke darmkanker. Die diagnose was voorbarig: ik heb sindsdien zeven jaar geleefd, waarin ik vijfhonderd kilometer camino de Santiago heb gewandeld en een tweede fiction-boek geschreven. Op de omslagfoto’s van In de schaduw is van mijn ziekte niks te zien: ik kijk net als Cécile monter de wereld in.       

Mossels of kokkels
De confrontatie met een eerder schrijfsel is vaak ontluisterend. Voorzichtig  bekijk ik de titel, de eerste en laatste pagina. Het dreigende In de schaduw van de Wolkenkrabber vind ik een spannende titel voor een thriller die bovendien appelleert aan een iconisch gebouw in de hoofdstad. Het verhaal start visueel, met de dikke Marjan de Vries die voor het raam zit en chocolade zeevruchten eet, mosselen of kokkels, naar gelang de van de Amstel naderende trams links of rechts de Wolkenkrabber passeren. Het verhaal eindigt met het vertrek van de vrouw die Marjan vermoord heeft. Ze loopt de trap en slaat de voordeur dicht, maar haar gastheer kijkt toch even door het raam. Om te controleren of deze gevaarlijke vrouw ook echt het pand verlaten heeft. Niet verkeerd, deze ijkpunten. Ik ben blij dat het boek weer te koop komt.

Het waarom van het schrijversverdriet

Ik heb er verdriet van, dat ik mama mijn roman niet meer kon tonen. Of mee kon geven in de kist, om samen met haar verbrand te worden. “Een kleine promotie” was voor mij en voor haar een belangrijk project. Ook nadat het verhaal door de commerciële uitgevers was afgewezen en kans op roem en geld was vervluchtigd. Een boek blijft belangrijk, ook als de inhoud maar met weinig mensen gedeeld wordt. 

Dom waarom

Schrijfboeken verdiepen zich zelden in het waarom van het schrijven van een boek. Dat ligt voor hand: de aanschaf van een instructie voor schrijvers maakt de vraag irrelevant. De motivatie verschilt ook. Kinderboekenschrijfster Carry Slee vind schrijven “heel fijn” en een verhaal verzinnen ”het leukste wat er is”. Volgens Geertje Couwenbergh maakt schrijven je een gelukkiger mens. Met haar boek ZIN: lust in je leven door schrijven probeert ze daarom ‘het schrijfvuur in ons aan te wakkeren’. IJdelheid en zelfrechtvaardiging kunnen je ook de pen doen opnemen, gezien de titel van Brenda van Es’ Zo doe je dat, je levensverhaal schrijven.    

Zelf doen
De techniek is zover voortgeschreden dat je zelf thuis je verhaal tot e-boek kunt maken. Een fysiek boek drukken op je eigen printertje kan ook, maar dat blijft door het formaat en de binding een rapport of  een proefversie. Het mist wat het echte, compacte boek heeft: gezag. Mijn schoondochter koopt een fysiek boek alleen, nadat ze het op haar reader gelezen heeft en de moeite waard bevonden. Ze bezit dan ook een bibliotheek vol gelezen, maar puntgave boeken.    

Status onzeker
Het is de vraag of het papieren boek zijn traditionele status nog lang behoudt. Mijn zoon, getrouwd met de bibliofiele schoondochter, mijdt fysieke boeken en gooit ze gedachteloos weg. Laatst deed hij een paar meesterwerken bij het oud vuil. Toen ik hem verbijsterd aankeek, zei hij ter verklaring: “Ik heb ze gelezen.’’    

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Voor mama hoeft het niet meer

Dit blog heeft soms zo’n voorspellend karakter dat het griezelig is. Toen ik op een vrijdag mijn post over een beleggingsconstructie online had gezet, was het te laat om zelf nog de opties te kopen die in waarde zouden stijgen. “Komt maandag wel,” dacht ik. Toen ik na het weekend de opties wilde aanschaffen, was het te laat. Ze waren overnight zover omhoog geschoten, dat er geen winst meer viel te behalen.

   
Voorspellende vingers
Iets soortgelijks gebeurde met de vorige post. Die ging over mijn wens om de roman aan mijn fragiele moeder te overhandigen. Ik schreef over haar lijkkleurige vingers en concludeerde dat het een race met de klok zou worden. Twee dagen later kreeg mama een herseninfarct en blies de laatste adem uit. “Jij kunt in de toekomst kijken,” zegt mijn vrouw Angeline vaak. Het is waar dat ik ontwikkelingen voel aankomen, maar ik heb geen manier gevonden om uit deze gave voordeel te trekken.    
   
Sherry en kaaskoekjes
Mama is dus dood en alles staat in het teken van het  afscheid. Op mijn tafel liggen de rouwkaarten van papa en mijn schoonmoeder. Angeline heeft haar grafrede al klaar. Zij was erg op mijn ouders gesteld, bezocht ze wekelijks, overlegde met de zorg, deed de administratie en zorgde dat er sherry en kaaskoekjes in huis waren. Ik zal haar daarvoor bedanken in mijn speech, die voor de helft klaar is.    
   
Sinterklaas nadert
Er ligt in mijn mailbox een bericht van mijn grafische expert met ingewikkelde vragen over drukspiegels en kleursystemen. Ik zal ze volgende week beantwoorden. De nieuwe deadline voor Een kleine promotie is Sinterklaas. De goed heiligman heeft zich al ingescheept en stoomt op naar Nederland. Ik wil de deadline heel graag halen, ook al hoeft het voor mama niet meer.

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Haast is nu geboden met de productie

De productie van mijn roman begint een wedstrijd met de klok te worden. Ik wil graag met Sinterklaas te koop zijn en het gedrukte boek trots aan mijn hoogbejaarde moeder laten zien. Zoals mijn oudste zoon feestelijk zijn vrouw aan haar kwam voorstellen. Mama vergat na zijn vertrek meteen dat haar kleinzoon geweest was, maar op het moment zelf snapte ze dat ze getuige was van een heuglijk feit. En er blijft altijd iets hangen. Zo weet ze dat ik een roman schrijf en informeert geregeld naar de titel, die al twee keer veranderd is en dus voor iedereen moeilijk te onthouden. Feit is dat mama beseft dat haar mensen goed bezig zijn en dat zij daarbij betrokken is, er een band mee heeft.

 
Hoge zorgzwaarte
Contact met de buitenwereld is heel belangrijk als je in een bejaardenhuis zit, zeker tegenwoordig. De huizen eisen een hoge zorgzwaarte, zodat de meeste bewoners liggen te suffen of wezenloos rondzwerven. Er vallen bovendien voortdurend pas verworven kennissen weg door versterf.
Omdat de bewoners zorgafhankelijk zijn, worden ze opslokt door dit deprimerende universum. Bezoek is als een plotselinge opklaring, of als mist die optrekt. Ineens ziet de bejaarde de wijde wereld waar mensen genieten van mooie dingen en actief en vrolijk zijn. Een wereld die de bejaarde zich herinnert en die nog steeds blijkt te bestaan en waarvan geliefde mensen deel uitmaken.

Koud en geel
Ik vorder met het boek, maar de tijd is kort. Zetten en drukken zijn ingewikkeld en kosten veel tijd, terwijl mijn moeder “op kousenvoeten uit het leven sluipt,” zoals mijn researcher het uitdrukt. De laatste keren dat mijn vrouw en ik op bezoek waren, lag mijn moeder op de bank te slapen en ontwaakte net genoeg om te zeggen hoe blij ze was ons te zien, om meteen weer verzaligd in te slapen, ze is zo moe. Eén hand stak boven de plaid uit, de verstijfde vingers koud en geel. De roman moet er nu snel komen.  

De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld 

Schrijversbloed kriebelt weer

Ik heb al een jaar niet geschreven. Ik heb uitgevers geselecteerd en gewacht op de acceptatie van het aan hun wensen aangepaste manuscript. Na afwijzing heb ik me verdiept in typografische kwesties, druktarieven, ISDN-nummers en boeken uitgeven. Ik heb een graficus en een omslagontwerper gezocht, gevonden en hun duidelijk gemaakt wat ik voor ogen heb. Over dit alles heb ik wekelijks een blog geschreven, zodat de totale omvang van mijn posts die van mijn roman verre overtreft. Hoewel het boek pas over een maand of twee fysiek klaar is, kriebelt mijn schrijvershart weer. Ik wil weer aan de bak, maar waarmee? Een vervolgroman? 

Elf delen trilogie

Ik heb nooit het plan gehad om een serie romans te schrijven. De gezaghebbende criticus Menno ter Braak waarschuwde hier in 1939 al tegen. Inhoudelijk neemt de urgentie af, omdat men “speculeert op het crediet der uitgebreidheid”. Dit zou het geval kunnen zijn met Elisabeth Howard’s vijfdelige Caselet Chronicles, waarvan de delen kwalitatief nogal verschillen. Ik heb de klacht nooit gehoord over de semi-biografische zes delen Mijn strijd van de Noor Karl Ove Knausgard.
Ter Braak waarschuwde ook voor de druk op de auteur van vervolgboeken, die verlammend kan werken. Kan, want onze eigen A.F.Th. van der Heijden begon met de De tandeloze tijd aan een trilogie, maar publiceerde (tot nu toe) elf delen rond de ik-persoon Albert Egberts, het meest recente verscheen vorig jaar. “Dat is waarschijnlijk niet helemaal wat je bedoelt met een vervolgroman,” zei mijn researcher met droge humor. Ik ben 69. Zelfs als ik iedere twee jaar een deel produceer zou ik bij deel tien 89 zijn. Mijn vader werd 99, maar zijn productieve jaren lagen toen al decennia achter hem. 

Nooit meer chemo
Bij In de schaduw van de Wolkenkrabber (2012) hebben Cécile Sanders en ondergetekende nooit gedacht aan een opvolger, omdat de hoofdpersoon vermoord zou worden. Niemand heeft daar ook naar gevraagd. Bij Een kleine promotie toonden verschillende meelezers zich nieuwsgierig naar de toekomst van Diederik en zijn vrouw Claudia. Ik ben dat intussen ook, maar Diederiks ziekte blokkeert mijn denken. Ik heb zelf darmkanker gehad en vind het al heel stoer dat ik de ziekte heb vermeld. De behandeling met chemotherapie begin ik te vergeten. Opnieuw die ellende oprakelen, ga ik niet doen. Al zou ik er een uitgever mee vinden.

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com.
Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Roman beschrijft verloren paradijs

Ik ben nu het zetsel aan het ontdoen van wezen en hoerenjongen. Dit is een verslavend karweitje, omdat de tekst meteen mooier wordt als de bovenste en de onderste regel op de pagina vollopen. Als je geluk hebt, springt alles keurig op zijn plaats als je de afstand tussen de letters met vijf punten verkleint. Die verkleining is onzichtbaar. Soms is inkrimpen met tien punten nodig om een woord te laten overspringen, maar die grotere compactheid is voor de kenner te zien. Aanpassing van het woordgebruik is dan een betere en soms de enige oplossing. Wat ik doe is kortom simpel gepiel dat resultaat oplevert. Muziekje erbij en dan meters maken.  

Wijn en bloed

Helaas is het onvermijdelijk dat je kennis neemt van flarden inhoud. Soms leidt dit tot ergernis over slecht lopende zinnen of inconsequenties. De hoofdpersoon neemt bijvoorbeeld een thermosfles koffie mee en rijdt van zijn huis in Amsterdam naar de Zuiderpier in IJmuiden. Halverwege de wandeling laaft hij zich aan een meegenomen flesje met water. Misschien is het door alle controles heengeglipt omdat veel meelezers net als ik katholiek zijn opgevoed. Ons is ingeprent dat de priester tijdens de mis de wijn in zijn gouden kelk veranderde in het bloed van Christus.

Geknielde gelovigen
Hoc est enim calix sanginis mei, dit is immers mijn bloed. Deze toverspreuk sprak de priester plechtig uit en toonde de kelk aan de neergeknielde menigte. De misdienaar luidde zijn bel en de priester dronk de kelk leeg.
Wij verbaasden ons over niets: had Christus zelf geen water veranderd in goede wijn en met een paar broden en vissen honderden mensen gevoed? Pas decennia later besefte ik hoe luguber het misritueel was. En dat de priester gewoon wijn dronk. Misschien uit ergernis over de slordige fout, schrapte ik Diederiks warme koffie en liet hem ondanks het kille weer koud water drinken.
   
Historische roman
Behalve irritatie roept deze klus ook weemoed op. De roman begint op een verjaardagspartijtje met véél meer dan de nu toegestane drie gasten. Zelfs wordt er op de eerste pagina gekust. Later in het boek gaat een hele afdeling van de bank naar de kroeg en later op heidagen. Niet digitaal, maar fysiek. De door velen gewaardeerde verleidingsscène was in deze tijd van social distancing ondenkbaar geweest.
Bij deze pre-coronateksten vraag ik me af of we ooit terugkeren naar de onbezorgde tijden van handen schudden, knuffelen en kussen, zelfs slokjes nemen uit elkaars glas en proefhapjes van elkaars bord. Ik ben soms bang dat we voorgoed zijn verdreven uit dit paradijs van onschuld. En dat Een kleine promotie vóór publicatie al een historische roman is geworden.
  
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Vileine zinnetjes storen het dankdenken

Flarden boosheid verstoren mijn denken over het dankwoord. Boosheid op mensen op wier betrokkenheid en hulp ik gerekend had, maar die geen enkele interesse toonden. Op vrienden die meteen zeiden dat de hele onderneming megalomaan was en gedoemd te mislukken. Op uitgevers die niets zagen in het verhaal en zelfs geen kennisgeving van ontvangst stuurden. Op mezelf, omdat ik moeilijk greep kreeg op het creatieve proces terwijl de  maanden zinloos voorbij gingen.

 
Valse dankbaarheid
Bij tijden kan ik in één ruk een hele pagina vullen met steken onder water en valse dankbaarheid. “Dank aan mijn vriend X die mij vijf jaar lang alle ruimte liet voor dit project en mij nooit lastig viel met vragen over de voortgang”. “Dank aan mijn vriend Y die mij meteen wees op de klippen waarop mijn plan schipbreuk zou lijden”. ”Dank aan alle uitgevers omdat ze mij een afwijzing hebben bespaard en na ontvangst van het manuscript discreet hebben gezwegen”. Mijn researcher kon helaas geen voorbeelden vinden van vileine dankwoorden, maar er moeten er heel wat zijn.
   
Sociaal geslaagd
Voor auteurs als mijn vriend Thomas Lindblad is schrijven “de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie”. Lindblad heeft geen behoefte aan feedback omdat die hem stoort in zijn literaire uitingen.
Zelf heb ik het nodig om gevoed te worden met reacties op mijn werk. Een kleine promotie is daarmee ook een sociale onderneming. In die zin is het project geslaagd. Veel vriendschappen zijn bevestigd en versterkt en ik heb familieleden meer leren waarderen. Het wekelijkse blog MichielsRoman bracht me in aanraking met dierbare oud-collega’s. De roman heeft de afgelopen jaren verrijkt. Meer jaren dan ik ooit gedacht had, dat wel. Wat de planning betreft, wàs ik megalomaan.    

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld

Tot slot een woord van dank

Ieder serieus boek bevat tegenwoordig een colofon, Grieks voor “slotstuk”. Het is zelfs de gewoonte een uitgave te beginnen met deze zakelijke en voor de meeste lezers oninteressante rubriek. Daarin wordt vermeld “hoe het boek tot stand is gekomen”, zoals het Boekengilde het definieert. Het bedrijf bedoelt dit in technische zin: wie was de omslagontwerper, wie heeft het werk gedrukt, wie heeft de publicatierechten. 

Chloorvrij colofon 

Volgens de Wikipedia is het colofon een traditie die teruggaat tot het begin van de Europese drukkunst, aan het eind van de Middeleeuwen. Het oudste boek in mijn kast, Hollands heyll en rampen, een geschiedwerk van Dionisius du Toict, is aanzienlijk nieuwer, maar stamt toch uit de zeventiende eeuw. Onderaan de titelpagina vermeldt het: “t’Amsterdam bij Jan ten Hoorn, boekverkoper over ’t Oude Heere Logement. Anno 1686.” Drukker, uitgever en verkoper waren toen nog in één hand. Copyright en ISBN-nummers bestonden niet. Tegenwoordig is het colofon uitgebreider, door splitsing van functies en door extra informatie. Die kan gedetailleerd zijn. Zo staat in Joris Luyendijk’s Dit kan niet waar zijn dat het boek gedrukt is op papier dat niet bijdraagt aan bosvernietiging en bovendien chloorvrij is gebleekt.

Sprankelend slot 

Zover als Joris ga ik niet: ik meld slechts de rechtenhouder, de zetter, de kaftontwerper, de fotograaf van het omslagportret, het ISBN-nummer en het e-mailadres van de uitgever. Die informatie vind ik wel mager, want er hebben veel meer mensen meegedaan aan de productie. Daarom wil ik een dankwoord toevoegen, temeer omdat mijn boek, zoals de meeste, vooral gekocht zal worden door mensen die mij kennen en voor wie persoonlijke informatie interessant is. Interessanter dan de colofoninfo. Toch zet ik die saaie rubriek voorin, voor de serieuze uitstraling. Het sprankelende dankwoord komt helemaal achterin. 

Met dank aan Cécile Sanders (research) en Angeline Jansen (eindredactie)
De simpelste manier om te reageren is via facebook of michiel.nooren@outlook.com. Onder dit blog komt het reactieveld tevoorschijn als je klikt op Opmerkingen. Klik de klaplijst achter Reageer als open en klik op Naam/URL. Voer je naam in en als URL: www.mn.nl. Jouw naam komt dan in het reactieveld